Headlines
Published On:Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2013
Posted by Αρμαγεδώνας Έλευσις

Αποκαλυψη Το Ενατο Κυμα

Αποκαλυψη Το Ενατο Κυμα


ΑΡΧΑΙΑ...ΝΕΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ...!

Posted: 10 Jan 2013 06:54 AM PST



ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ, ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ν. ΖΟΥΚΗ, 1955.

Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε το 1964 για τους μαθητές της Α' Γυμνασίου. Ως σκοπό είχε να φέρει σε επαφή τις παλαιότερες γενιές Νεοελλήνων με τη γλώσσα των αρχαίων προγόνων τους. Αποτελούσε μία μεθοδική διδασκαλία του συντακτικού της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, με τα κατάλληλα αποσπάσματα από αρχαίους συγγραφείς.
Στα αποσπάσματα που επέλεξα μπορείτε να διαβάσετε κείμενα  που υπάρχουν στο αναγνωστικό αυτό. Ο λόγος για τον οποίο τα παραθέτω είναι διότι όπως θα διαπιστώσετε,  δεν χρειάζεται να γνωρίζει κάποιος αρχαία Ελληνικά για να τα διαβάσει και να τα κατανοήσει, σε αντίθεση με τα κείμενα αρχαίων Ελληνικών τα οποία δόθηκαν στην δική μου γενιά όσο και στις επόμενες, στερώντας μας το προνόμιο να γνωρίσουμε καλύτερα την γλώσσα των προγόνων μας, αλλά και τις ρίζες των λέξεων που χρησιμοποιούμε στην νέα Ελληνική. Ευτυχώς που στο σύνολο τους όλες οι σύνθετες νεοελληνικές λέξεις περιέχουν αρχαίες Ελληνικές, γεγονός που δυστυχώς δεν γνωρίζουμε, παρότι τις χρησιμοποιούμε καθημερινά.
Παραδείγματος Χάριν σήμερα χρησιμοποιούμε την λέξη  «Άναυδος» η οποία προέρχεται  από το «Αυδή»  που σημαίνει  φωνή. Η λέξη «Αλέξω» την εποχή του Ομήρου σήμαινε εμποδίζω, αποτρέπω. Σήμερα λέμε χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο, αλεξίπτωτο, αλεξήλιο, Αλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τους άνδρες) κ.τ.λ.
«Άρουρα» ήταν το χωράφι, όλοι ξέρουμε τον αρουραίο. Το βάρος το αποκαλούσαν «άχθος», σήμερα λέμε αχθοφόρος. «Άγχω», σημαίνει σφίγγω το λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη. Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο, ή από πίεση.
«Δόρπος», λεγόταν το δείπνο, σήμερα η λέξη είναι επιδόρπιο. «Βρύχια» στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τo υποβρύχιο.
«Νόστος» σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ως παλιννόστηση, ή νοσταλγία. «Άλγος» στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από εκεί  προέρχεται το αναλγητικό. Από τη λέξη «αιδώς» (ντροπή) προήλθε ο αναιδής. Με το επίρρημα «τήλε» στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείς χρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεπάθεια κ.τ.λ. «Λάας ή λας»,  έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω. «Πέδον» στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο, πεδινός.
Το κρεβάτι λέγεται «λέχος», εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που γέννησε και μένει στο κρεβάτι.  Από την λέξη «νόσος» και το ρήμα «κομέω-ώ» , που στην ιωνική διάλεκτο σήμαινε περιποιούμαι, προκύπτουν τονοσοκόμος, τραπεζοκόμος, ιπποκόμος κ.λπ.  Από τη λέξη «ναυς» έχομε:ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ.
Από το «Ύδωρ», προέρχεται η λέξη Υδραγωγείο, ύδρευση, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ.. Από την λέξη «Ωά» (αυγά) χρησιμοποιούμε την λέξη ωοθήκες. Από το «όρος»,προκύπτει το ορειβασία, ορειβάτης.  «Πόρο» έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, το φτωχό. «Πόντος»,σήμαινε μακριά, σήμερα λέμε Υπερπόντιο ταξίδι. «Ύλη» ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος.  «Πέδη», σημαίνει δέσιμο και τώρα λέμεχειροπέδες, πέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τη λέξη «Φρην» είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρων κ.τ.λ. Στον Όμηρο «Λώπος» είναι το ένδυμα, σήμερα  αυτόν που μας έκλεψε τον λέμε λωποδύτη, καθώς για αυτό βάζει το χέρι του στα ρούχα μας. Από το «φάος», το φως προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες και ηεπιφάνεια. Στην συνέχεια παραθέτω αποσπάσματα από το αναγνωστικό της αρχαίας Ελληνικής γλώσσας του Ν. Ζούκη. Στον σύνδεσμο στο τέλος του κειμένου μπορείτε να διαβάσετε όλο το βιβλίο. 

 

ΟἹ ΓΆΜΟΙ ΠΗΛΈΩΣ ΚΑῚ ΘΈΤΙΔΟΣ.
Πηλεὺς καὶ Θέτις ἐν τοῖς γάμοις ἀγαθὰς περὶ τῆς εὐτυχίας ἐλπίδας εἶχον. Διὸ ἐν τῷ δώματι  κόσμον λᾳμπρὸν κατεσκεύαζον καὶ τοὺς τῆς Φθίας κατοίκους ὡς καὶ τοὺς θεοὺς ἐδέχοντο πλὴν τῆς ῎Εριδος.
Προσέρχονται οὖν οἱ μὲν θεοὶ σὺν θώραξι καὶ ἀσπίσι καὶ ἄλλοις ὅπλοις λαμπροῖς εἰς τὸ δῶμα, οἱ δὲ κάτοικοι μετὰ τῶν παίδων εἰς τὴν αὐλὴν τῶν βασιλείων μένουσιν. ῾Η θεὰ δ' ὅμως ῎Ερις ὀργίζεται καὶ ἐν μέσῳ τῷ δώματι μῆλον ῥίπτει. Επιγραφὴ δ' ἐπ' αὐτοῦ ἦν « τῆ καλλίστη ».
Εν ταῖς θεαῖς ἦσαν ἡ ῞Ηρα, ἡ Ἀθηνᾶ⁷ και η Ἀφροδιτη. Τούτων ἡ μὲν ῞Ηρα τῆ σεμνότητι τῶν ἄλλων διέφερεν, ἡ Ἀθηνᾶ τῆ τῶν γραμμάτων σοφίᾳ καὶ τῇ ὁπλίσει ὑπερεῖχεν, ἡ δ' Ἀφροδίτη τῇ τῆς ἐσθῆτος πολυτελείᾳ καὶ τῇ τοῦ σώματος χάριτι τὰς ἄλλας ὑπερέβαλλεν.
Αὗται οὖν περὶ τοῦ μήλου ἤριζον καὶ τὴν τῆς ἑορτῆς φαιδρότητα διέλυον. Τέλος Πάριδι τῷ τοῦ Πριάμου ἐπιτρέπουσι τὴν κρίσιν καὶ λέγουσιν· «῏Ω Πάρι, ἐπιτρέπομέν σοι τὴν κρίσιν περὶ τῆς καλλίστης». Οὗτος δὲ θαυμόζει μὲν τῆς ῞Ηρας τὸ σχῆμα  καὶ τῆς Ἀθηνᾶς τὴν ἀσπίδα καὶ κόρυν, προσφέρει δὲ τὸ μῆλον τῆ Ἀφροδίτη. 
  ΜΈΤΡΟΝ ἌΡΙΣΤΟΝ
῎Εστι παροιμία. ῎Εστε ἐγκρατείς καὶ μηδὲν ἄγαν πράττετε· ἡ γὰρ ὑπερβολὴ τοῖς ἀνθρώποις ἀεὶ λύπην παρέχει. Τὴν μετρίαν δίαιταν διώξατε. η γαρ ακολασια ταύτης πολλών κακῶν αἰτία ἐστίν. Ἄγε δή, ὦ φίλε, κάτεχε πεῖναν καὶ δίψαν καὶ φεῦγε τὰς ἄλλας ἐπιθυμίας· πολλοὶ γὰρ ἐν μεσταῖς τραπέζαις διεφθείρουσι δίψαν ἐσθλῶν ἔργων. Εἰ δὲ δόξαν καὶ τιμὴν διώκεις, ἡ τόλμη μὴ ἀρχέτω σωφροσύνης. Θαύμασον δὲ καὶ τοὺς τὴν φιλαργυρίαν φεύγοντας· λέγουσι γὰρ ταύτην ῥίζαν τῶν ἀδικιῶν εἶναι. Γυμνάσατε τό τε σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν ἐπ' ἀρετὴν καὶ ἀποβλέψατε πρὸς τοὺς ἐν μετρίᾳ διαίτη διάγοντας. Μάλιστα δὲ οἱ λόγοι μέτρον ἐχόντων καὶ φευγόντων τὴν ὑπερβολήν· ἡ γὰρ τῆς γλώττης ἀκολασία πολλοῖς λύπην καὶ αἰσχύνην φέρει. ῎Ισθι οὖν φιλαλήθης, ὦ φίλε, καὶ μὴ πολλὰ λέγε, ἀλλὰ καλά· οὐ γὰρ ἐν τῷ πολλῷ τὸ εὖ, ἀλλ' ἐν τῷ εὖ τὸ πολύ. Ὀρθῶς δ' ἔτι καὶ νῦν ἔχει ὁ λόγος· « ῾Η γλῶττα πολλῶν ἐστι κακῶν αἰτία ».

ΦΑΈΘΩΝ.
῞Ηλιος ἐτέκνωσε Φαέθοντα, ὃς περὶ πᾶν μὲν ἐτόλμα, οὐδενὸς δ' ἀπὸ παιδικῆς ἡλικίας ἡττᾶτο. ῞Οτε Φαὲθων νεανίας ἐγένετο, ὁρῶν τὸν πατέρα ἐπὶ τεθρίππου ὀχούμενον καὶ διὰ τοῦτο ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων τιμώμενον ἱκέτευσε μίαν ἡμέραν παραχωρῆσαι αὐτῷ τὸ ἅρμα· οὕτω γὰρ ἤλπιζεν εὐδοκιμήσειν παρὰ τοῖς ἀνθρώποις. ῾Ο δὲ πατὴρ πρῶτον μὲν ὤκνει παραχωρῆσαι τοῦτο τῷ υἱῷ, ὕστερον δ, ἐπεὶ οὗτος ᾒτιζε, συνεχώρησεν αὐτῷ, καίπερ εἰδὼς ὅτι ὁ υἱὸς θανατᾷ.
Επεὶ οὖν Φαέθων ἀνέβη ἐπὶ τοῦ τεθρίππου, ἤλαυνε μὲν αὐτὸς ἀνειμένως, οἱ δ' ἵπποι γνόντες ὅτι οὐ δουλεύουσι ῾Ηλίῳ, ἐξηνέχθησαν τῆς ὁδοῦ. Καὶ τὸν μὲν πρῶτον πλανώμενοι κατὰ τὸν οὐρανὸν ἐπύρωσαν αὐτόν, εἶτα δὲ πελάσαντες τῇ γῇ ἐλυμήναντο αὐτὴν κατακαίοντες τοὺς ἀγρούς. Διὸ Ζεὺς ὀργισθεὶς Φαέθοντα μὲν ἐκεραύνωσε, τὸν δ' ῞Ηλιον ἐπὶ τὴν συνήθη πορείαν ἀποκατέστησεν. ῾Ὁ δὲ πατὴρ οἰμώζων
 καὶ στεναχίζων ἐπὶ τῇ τοῦ υἱοῦ ἀπωλείᾳ ἔλεγεν· « Οἴμοι, ὅτι τοιούτου υἱοῦ ἀποστέρομαι ».
 
 

 ἈΝῊΡ ΚΟΜΠΑΣΤῊΣ
Ἀνὴρ ἐπ' ἀναδρίᾳ ἑκάστοτε ὑπὸ τῶν πολιτῶν ὀνειδιζόμενος ἀπεδήμησεν ἐκ τῆς πόλεως.
Μετὰ δὲ διετίαν ἐπανελθὼν ἀλαζονείαν τοῖς πολίταις, ἐπεδείκνυ· ἔλεγε γὰρ ὅτι διὰ μὲν δικαιοσύνην καὶ σωφροσύνην καὶ εὐσέβειαν μέγα ἐν τῆ ξένῃ ἐτιμᾶτο, ἐν ῾Ρόδῳ δὲ κερδοσύνην τὴν μεγάλην εὔνοιαν τοῦ πλήθους ἐκτήσατο, ὅτι ταχυτῆτα ἐν τῷ δρόμῳ ἐπεδείξατο ἐξαίρετον, βάρος δ' ἦρε μέγα, πήδημα δ' ἥλατο τοσοῦτον, ὥστε μηδένα τῶν ὀλυμπιονικῶν ἐφικέσθαι, Ὅτι δὲ τὴν ἀλήθειαν ἔλεγε μάρτυρας ἔφαινε τοὺς, παρατυχόντας ἐν Ρόδῳ.
Τῶν παρόντων μέντοι τις τὴν μωρίαν τοῦ ἀνδρὸς οὐκ ἀνεχόμενος λέγει· « Εἰ τὴν ἀλήθειαν λέγεις καὶ ἐπ' ἀρετῇ ἀξίαν ἐκτήσω ἐν τῄ ξένῃ, οὐδεμία ἔνδεια μαρτύρων ἐστίν. Ιδοὺ ἡ Ρόδος καὶ τὸ πήδημα ».

ΕΝΔΙΑΦΈΡΟΥΣΑΙ ΓΝΩ͂ΜΑΙ
Ὁ βασιλεὺς τῶν Αἰθιόπων ἐρωτηθείς ποτε, τὶ εἶναι τὸ παλαιότερον απ' ὅλα, τὸ ὡραιότερον, τὸ σοφώτερον, τὸ κοινότερον, τὸ ὠφελιμώτερον, τὸ βλαβερώτερον καὶ τὸ εὐκολώτερον ἔλεγεν. « Τὸ παλαιότερον ἀπ' ὅλα εἶναι ὁ χρόνος, διότι οὐδεὶς πρὸ αὐτοῦ ὑπῆρχε. Τὸ μεγαλύτερον ὁ κόσμος, τὸ σοφώτερον ἡ ἀλήθεια, διότι οὐδὲν εἶναι πολυτιμότερον ἀπ' αὐτήν. Τὸ ὡραιότερον τὸ φῶς, τὸ κοινότερον ὁ θάνατος, τὸ ὠφελιμώτερον ὁ Θεός, διότι αὐτὸς μόνον παρέχει τὰ εὐχαριστότατα εἰς τὸν ἄνθρωπον. Τὸ βλαβερώτερον δ' ὅλων ὁ κακὸς δαίμων καὶ τὸ εὐχαριστότατον τὸ γλυκύ ».
Θαλῆς ὅμως ὁ Μιλήσιος ἀπεκρίνατο ὡς ἑξῆς. « Ὁ θεός εἶναι ὁ παλαιότερος ὅλων, διότι εἶναι ἀγέννητος, ὁ κόσμος τὸ μεγαλύτερον, ὁ χρόνος τὸ σοφώτερον, διότι ὅλα ἀποκαλύπτει, ἡ ἐλπὶς τὸ κοινότερον, ἡ ἀρετὴ τὸ ὠφελιμώτερον, ἡ κακία τὸ βλαβερώτερον, ἡ ἀνάγκη τὸ ἰσχυρότερον, διότι ὅλοι ὑποχωροῦν εἰς αὐτήν, τὸ δὲ εὐκολώτερον τὸ κατὰ φύσιν ζῆν».


 

 ΣΥΜΒΟΥΛΑῚ ΠΡῸΣ ΝΈΟΥΣ.
Εἴθε νὰ εἶσαι φιλομαθης. Εὰν εἶσαι τοιοῦτος, θὰ γίνῃς πολυμαθής Εἶθε νὰ διαφυλάξῃς μὲ μελέτας, ὅσα γνωρίζεις. Ὅσα δὲ δὲν ἔχεις μάθει, νὰ ἀποκτᾷς με γνώσεις εἶναι εξ ἴσου ἄσχημον νὰ μὴ μαθαίνῃς λόγον, τὸν ὁποῖον ἤθελες ἀκούσει⁷, καὶ νὰ μὴ δέχεσαι καλόν, ποὺ θὰ σοῦ προσέφερον φίλοι. Νὰ ἐξοδεύῃς τὸν καιρὸν εἰς τὸ νὰ ἀκούῃς λόγους παρ' ἄλλων· διότι ἔτσι θὰ δυνηθῇς νὰ μανθάνῃς εὐκόλως, ὅσα οἱ ἄλλοι δυσκόλως ἔχουν εὕρει. Νὰ νομίζῃς ὅτι πολλὰ τῶν ἀκουσμάτων εἶναι πολυτιμότερα ἀπὸ χρήματα· διότι αὐτὰ μὲν γρήγορα σὲ ἀφήνουν, ἐκεῖνα δὲ ὅλον τὸν καιρὸν παραμένουν. Μὴ κουράζεσαι νὰ βαδίζῃς μακρὸν δρόμον πρὸς ἐκείνους, ποὺ ὑπόσχονται ὅτι διδάσκουν χρήσιμόν τι, διότι εἶναι ἐντροπὴ οἱ μὲν ἔμποροι νὰ περνοῦν τόσα πελάγη διὰ νὰ αὐξήσουν τὴν περιουσίαν καὶ νὰ κάμουν αὐτὴν περισσοτέραν, οἱ δὲ νεώτεροι νὰ μὴ ὑπομένουν τὴν κατὰ ξηρὰν πορείαν, διὰ νὰ ἐπιτύχουν παιδείαν καλυτέραν.

 ΗΡΑΚΛΗ͂Σ ΚΑῚ ἈΘΗΝΑ
Ὁ Ἡρακλῆς ἐβάδιζε διὰ στενοῦ δρόμου διευθυνόμενος πρὸς λειμῶνα, ὁ ὁποῖος ἦτο γεμᾶτος ἀπὸ ἀμυγδαλιὲς καὶ συκιές. Εκράτει δὲ εἰς τὰς χέρια του ῥόπαλον σιδερένιο μὲ ἀργυρᾶ καρφιὰ στολισμένο. Αἴφνης βλέπει ἐπὶ τῆς γῆς κάτι ὅμοιον μὲ μῆλον χρυσοῦν καὶ προσπαθεῖ νὰ τὸ σπάσῃ. Ὅτε ὅμως εἶδεν ὅτι αὐτὸ ἐγίνετο δύο καὶ τρεῖς φορὰς μεγαλύτερον, ἐκτύπα ἀκόμη περισσότερον μὲ τὸ σιδερένιο ῥόπαλον. Τοῦτο ὅμως ἐφούσκωνε καὶ ἔφραζε τὸν δρόμον. Δι' αὐτό ὁ Ἡρακλῆς παρεξενεύετο πολύ. Αἴφνης παρουσιάζεται ἡ θεὰ Ἀθηνᾶ, ἡ ὁποία ἦτο εὐνοϊκὴ πρὸς αὐτόν, καὶ τοῦ λέγει· « Παῦσε, ἀδελφέ. Αὐτὸ τὸ χρυσοῦν μῆλον εἶναι φιλονεικία καὶ ἔρις. Ἄν τις ἀδιαφορήσῃ, μένει, ὅπως ἦτο, ἂν δέ τις τὸ κτυπᾷ, ἐξογκώνεται ». 

Ὁ ὍΡΚΟΣ ΤΩ͂Ν ῾ΕΛΛΉΝΩΝ ΠΡῸ ΤΗ͂Σ ΜΆΧΗΣ ΤΩ͂Ν ΠΛΑΤΑΙ
Εκεῖνο τὸ ὁποῖον συγκρατεῖ τὴν Πολιτείαν, εἶναι ὁ ὅρκος. Διὰ τοῦτο τὸν ἑξῆς ὅρκον οἱ ῞Ελληνες ἔδοσαν εἰς τὰς Πλαταιάς, ὅτε ἐπρόκειτο νὰ μάχωνται εἰς παράταξιν ἐναντίον τῆς δυνάμεως τοῦ Ξέρξου· « Δὲν θὰ προτιμήσω τὴν ζωὴν ἀπὸ τὴν ἐλευθερίαν, οὔτε θὰ ἐγκαταλείψω τοὺς ἀρχηγοὺς οὔτε ζωντανοὺς οὔτε σκοτωμένους, ἀλλὰ θὰ θάψω ὅλους, ὅσοι συναποθάνουν εἰς τὴν μάχην. Ἄν νικήσω τοὺς βαρβάρους, καμμίαν πόλιν ἀπὸ ἐκείνας, ποὺ συνηγωνίσθησαν ὑπὲρ τῆς ῾Ελλάδος, δὲν θὰ ἀφήσω νὰ καταστραφῇ, ἐκείνας δέ, ποὺ πῆγαν μὲ τὸ μέρος τῶν βαρβάρων, θὰ τὰς καταστρέψω. Ἀπὸ τοὺς ναούς, ποὺ ἐκάησαν καὶ κατεδαφίσθησαν ἀπὸ τοὺς βαρβάρους, κανένα δὲν θὰ ἀνοικοδομήσω, ἀλλὰ θὰ τοὺς ἀφήσω νὰ μένουν ὡς ὑπόμνησις εἰς τὰς ἐπεῥχομένας γενεὰς τῆς ἀσεβείας τῶν βαρβάρων». Τόσον δὲ πολὺ ἔμειναν πιστοὶ εἰς τὸν ὅρκον αὐτόν, ὥστε καὶ τὴν εὔνοιαν τῶν θεῶν εἶχον συμβοηθόν. 

ΕΠΊΔΡΑΣΙΣ ΤΗ͂Σ ἈΓΩΓΗ͂
Λυκοῦργος ὁ νομοθέτης τῶν Λακεδαιμονίων θέλων νὰ δώση ἀπόδειξι τῆς ἀξίας τῆς διαπαιδαγωγήσεως τῶν νέων ἔκαμε τὸ ἑξῆς πείραμα. ῎Ελαβε δύο σκύλακας ἀπὸ τοὺς ἰδίους γονεῖς καὶ παρήγγειλεν εἰς τὸν ὑπηρέτην νὰ μή τοὺς ἀναθρέψῃ κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον. ῾Ο δὲ διατρέφων αὐτοὺς σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόδειξιν τοῦ ἄρχοντος κατέστησε τὸν μὲν ἕνα λαίμαργον, τὸν δ' ἄλλον ἄριστον ἀνιχνευτὴν καὶ κυνηγόν. ῎Επειτα ὁ Λυκοῦργος συνεκάλεσε τοὺς Λακεδαιμονίους εἰς συνέλευσιν καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· « ῏Ω ἄνδρες Λακεδαιμόνιοι, αἱ μέθοδοι τῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ τῆς διαπαιδαγωγήσεως.καὶ αἱ διδασκαλίαι δύνανται καὶ τὴν φύσιν νὰ μεταβάλουν· αἱ συνήθειαι εἶναι δευτέρα φύσις ». Καὶ ἀμέσως ὁ ὑπηρέτης, ὁ ὁποῖος εἶχε τοποθετήσει ἔμπροσθεν τῶν σκύλων μίαν γαβάθαν καὶ ἕνα λαγόν, τοὺς ἔλυσεν. Αμέσως ὁ μὲν ἕνας ὥρμησε πρὸς τὸν λαγόν, ὁ δὲ ἄλλος ἐρρίφθη μὲ ἀπληστίαν εἰς τὴν γαβάθαν. Επειδὴ δὲ οἱ Λακεδαιμόνιοι ἀποροῦσαν καὶ δὲν μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τὴν σημασίαν αὐτῶν, ὁ Λυκοῦργος εἶπεν· «Αὐτὰ τὰ δύο σκυλιά, ἂν καὶ εἶναι τῆς αὐτῆς καταγωγῆς, ἔτυχον διαφόρου ἀνατροφῆς, ἀλλὰ τὸ μὲ ἕν ἔγινε λαίμαργον, τὸ δὲ ἄλλο ὑπόδειγμα κυνηγετικοῦ σκυλιοῦ ». 



ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Ψάπφα, Ψαπφώ, Σαπφώ…

Posted: 10 Jan 2013 06:50 AM PST


"ΕΈρος δ' ετίναξέ μοι φρένας,
ως άνεμος κατ΄ορος δρύσιν εμπέτων…"
("Ο Έρωτας μου πήρε το μυαλό
σαν άνεμος που πέφτει
πάνω στη δρυ του βουνού…")
"α δε μ' ίδρως κακχέεται,
τρόμος δε παίσαν άγρει,
χλωτερα δε ποιας έμμι,
τεθνάκην δ' ολίγω πιδεύην φαίνομαι"
("με λούζει κρύος ιδρώτας
και τρέμω ολόκληρη
και γίνομαι πιο πράσινη από χόρτο
και μου φαίνεται πως λίγο θέλω ακόμη να πεθάνω")

Σφίγγα αινιγματική η Σαπφώ γεννήθηκε στα 630 π.Χ. στην Ερεσσό της Λέσβου. Οι Αρχαίοι Έλληνες έλεγαν για την Σαπφώ ότι ήταν ένα αίνιγμα και ένα θαύμα, η Δέκατη Μούσα, ισάξια του Ομήρου.
"Εννέα τας Μούσας φάσιν τίνες
ως ολιγώρως,
Ηνίδε και Σαπφώ Λεσβόθεν η δεκάτη"
[Πλάτων]
Παντρεύτηκε ένα πλούσιο ηλικιωμένο σύζυγο τον Κερκύλα από την Άνδρο, με τον οποίο έμεινε σύντροφος του ως τον θάνατο του, και δεν κάνει γι' αυτόν καμία μνεία σε κανένα της ποίημα. Κληρονομεί την περιουσία του και μπορεί να αφεθεί στον έρωτά της για την ζωή. Ο γάμος αυτός της χαρίζει μια κόρη την Κλείδα και οι στίχοι της αφιερωμένοι σε αυτήν μας μεταφέρουν σε ένα ποιητικό κλίμα έντονα ευαίσθητο και λυρικό.
"Το παιδί μου είναι όμορφο
που μοιάζει με χρυσό λουλούδι
στο παράστημα
η Κλείδα η αγαπημένη
Δεν θα την άλλαζα
με όλα τα πλούτη της Λυδίας…"
Η Σαπφώ έγραψε Ύμνους, Ωδές, Ελεγείες, Θρήνους, Επιγράμματα και Επιθαλάμια. Οι στίχοι της είναι τα πιο ωραία δείγματα ερωτικής και ανθρώπινης ευαισθησίας στην αρχαία ποίηση. Τα θέματα που κυριαρχούν στους στίχους της είναι η μοναξιά, ο χωρισμός, η εγκατάλειψη, η ανθρώπινη μοίρα, η ζήλεια, η νοσταλγία, ο πόνος από την αναπόληση ευτυχισμένων ημερών, η απελπισμένη κραυγή κι η γαλήνια επίκληση. Το κεντρικό θέμα φυσικά είναι πάντα το ίδιο: Ο ΕΡΩΤΑΣ…
"για σας ωραίες εσάς
ο στοχασμός μου
ποτέ του δεν αλλάζει"
Η ποίησή της είναι έκφραση της ζωής της, συγχρόνως όμως αποτελεί και μια έντονη διακριτική διάσταση στην ανθρώπινη ευαισθησία.
"Έλα ω Κύπρις,
σ' ολόχρυσα ποτήρια στο συμπόσιο
σμιγμένο τρυφερά τώρα το νέκταρ
Εσύ να το μοιράζεις."
"Η Σελήνη έδυσε
το ίδιο και οι Πλειάδες,
μεσάνυκτα οι ώρες περνούν
και εγώ κοιμάμαι μόνη…"
Η πραγματικότητα μεταπλάθεται αέναα μέσα στην οδύνη των επιθυμιών και των ονείρων.
«ή κανεν' άλλον αγάπησες
περισσότερο από μένα
και μ' έχεις λησμονήσει…»
Ο αισθησιασμός της Σαπφούς δεν απευθύνεται μόνο στο γυναικείο σώμα, μα είναι πιο πλατύς. Αγγίζει ερωτικά όλα τα στοιχεία του κόσμου που ζουν , που κυλούν, που αναπνέουν και νιώθουν πέρα από τις γνωστές φυσιολογικές συγκινήσεις. Ζητά την αισθησιακή απελευθέρωση με μια ιερότητα θρησκευτική με ένα πόθο σωματικό, μ' ένα άρπαγμα απόλυτης ηδονής, και που όταν ερωτεύεται ο ερωτισμός αυτός διαχέεται σ' ολόκληρο το Σύμπαν. Αυτό διαπνέει όλο το ποιητικό της οικοδόμημα. Ξέρει την πορεία της ερωτικής παραφοράς.
«Υπερέχοντας απ' όλα τα άστρα
το φώς της (η σελήνη) ρίχνει
πάνω στην αλμυρή θάλασσα
όπως και στην πολύανθη γη»
Στην Μυτιλήνη ιδρύει ένα είδος λυρικής ποίησης, που προορίζεται μόνο για νεαρά κορίτσια που είχαν στενή σχέση μαζί της και ονομάζεται «ΟΙΚΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΙΕΡΕΙΕΣ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ». Κάτω από την κηδεμονία και την προστασία της Αφροδίτης και των Χαρίτων, αυτό το οικοτροφείο όπου οι νεαρές κοπέλες αφοσιώνονται στην λατρεία του Έρωτα και της Ομορφιάς, αναπαριστά τον ιδανικό γεωγραφικό και παιδαγωγικό τρόπο για την προώθηση των γυναικείων αξιών. Αυτό το ΜΟΥΣΕΙΟ με τον πολιτιστικό χαρακτήρα οργανώθηκε υπό την μορφή μιας θρησκευτικής αδελφότητας ή ΘΙΑΣΟΥ που σκοπό είχε να μάθει στα νεαρά ευαίσθητα κορίτσια της Μυτιλήνης «την τέχνη να είναι γυναίκες» κατά την μεταβατική περίοδο της ζωής τους, όπου περνούν από τα παιδικά χρόνια σε εκείνα του ΓΑΜΟΥ.
«Γεμάτη χάρη είναι η ομορφιά σου,
Νύφη, τα μάτια σου έχουν την λάμψη του μελιού,
Ο έρωτας απλώνεται στο πανέμορφο σου πρόσωπο.
Η Αφροδίτη ανάμεσα σε άλλες σε στόλισε…»
Αυτό το ΜΟΥΣΕΙΟ το αφιερωμένο στην ΜΟΥΣΙΚΗ, την ΤΕΧΝΗ ΤΩΝ ΜΟΥΣΩΝ, είναι ταυτόχρονα ένα διδασκαλείο μουσικής ρητορικής, χορού τραγουδιού. Τα ποιήματα της Σαπφούς προορίζονται για τραγούδι, για να διαδώσουν καλύτερα τη κουλτούρα του διδασκαλείου μέσα σε φλογισμένες στροφές, που τραγουδούν τις χάρες της Αφροδίτης.
«Αθάνατη ομορφόθρονη Αφροδίτη
Κόρη του Δία, δολοπλόκε, σε καλώ,
με πίκρες και καημούς μη, Δέσποινα,
παιδεύεις την ψυχή μου
Μα έλα μου. Αν κάποτε από πέρα
μακριά το κάλεσμα μου όμοια ακούγοντας
ήρθες, το πατρικό παλάτι αφήνοντας
και το χρυσό σου αμάξι
ζεύοντας και όμορφα σπουργίτια πετώντας
γοργά στη γη σε φέρανε τη μαύρη
πάνω απ' τον ουρανό με φτεροκόπημα
πυκνό μες στον αιθέρα
κι ως έφτασαν γρήγορα, χαμογελώντας
με την αθάνατη όψη, ώ μακαρία
με ρώτησες σαν τι πάλι νάπαθα,
τι σε καλώ κοντά μου
τι λαχταρά η ψυχή μου η φρενιασμένη
τόσο πολύ να γίνει «Ποια και πάλι
θες η Πειθώ να φέρει στην αγάπη σου
Σαπφώ, που σ' αδικάει
Γιατί αν φεύγει τώρα γοργά πίσω θάρθει
κι αν δε σου παίρνει δώρα, θα σου φέρει
τώρα αν δε σ' αγαπάει, θα σ' αγαπήσει
και δίχως να το θέλει.
Ω, έλα μου και τώρα, κι από τις μαύρες
τις έγνοιες λύσε με, κι ότι αληθέψει
ποθεί η ψυχή μου κάνε το κι ίδια εσύ
γίνε ο βοηθός…»
Αυτό που ζητάει με ξετρελαμένη καρδιά η Σαπφώ είναι η εκπλήρωση μιας επιθυμίας που μπορεί να ευοδωθεί έστω κι' αν το αγαπημένο πρόσωπο δεν ανταποκρίνεται. Αυτά τα τραγούδια που τα επαναλάμβαναν οι συγκινημένες έφηβες, πρέπει να ξυπνήσουν στις νεανικές καρδιές τα πάθη που γεννιούνται, και αυτό το λειτούργημα του ΕΡΩΤΑ, που καλλιεργείται έτσι δοξάζει αυτό που οι αρχαίοι ονόμασαν ΕΡΩΤΙΣΜΟ. Αυτή η σφοδρότητα του πάθους βρίσκεται στο αφιερωμένο σε μια παλιά μαθήτρια κι αγαπημένη φίλη την Αριγνώτα, της οποίας η ανάμνηση είναι γεμάτη έρωτα και ζήλεια.
«Συχνά μέσα στις μακρινές Σάρδεις,
η σκέψη της αγαπημένης Αριγνώτας
έρχεται ως εδώ να μας ψάξει.
Τον καιρό που ζούσαμε μαζί,
ήσουν για κείνη στ' αλήθεια μια Θεά
και με το τραγούδι σου γινόταν αγαπητή,
και μέσα στις Λυδίες γυναίκες ξεχωρίζει
σαν όταν πέσει ο ήλιος
ροδοστέφανη η Σελήνη
Από τ' αστέρια όλα υπέρτερη.»
Αυτή η σφοδρότητα του πάθους βρίσκεται στην υπηρεσία του Έρωτα, του οποίου η παιδαγωγική αμφισημία έχει συχνά τονιστεί. Οι σχέσεις φλογερής φιλίας κάτω από έναν καυτό μεσογειακό ουρανό, όπου βασίλευε ελεύθερη η ΚΥΠΡΙΣ, κάνει να γεννηθούν μεταξύ της Σαπφούς και των μαθητριών της, αυτό που μας λέει η γυμνή της ποίηση.
«Νάσαι ευτυχισμένη, πήγαινε,
άλλωστε τίποτα δεν διαρκεί.
Να θυμάσαι όμως πάντα πόσο σ' αγάπησα,
κρατιόμασταν χέρι-χέρι
μέσα στην νύκτα που ευωδίαζε,
πηγαίναμε στην πηγή
ή τριγυρίζαμε στους λόγγους
κι έφτιαχνα για το λαιμό σου
γιρλάντες μεθυστικές.»
Γιατί είναι μέσα στην ποίηση, όπου απελευθερώνεται αυτή η καυτή λάβα του πόθου που κατακαίει αυτή τη μοναχική κι ερωτευμένη με την ομορφιά ψυχή. Σε μια τέτοια συναναστροφή και ατμόσφαιρα είναι φυσικό ότι τα γοητευτικά πλάσματα που το σώμα τους είχε πλαστεί για τον έρωτα θα γίνονται αντικείμενα θαυμασμού και λατρείας. Το φλογισμένο ποίημα στην Αγαλλίδα εκφράζει φυσικό πόνο, όπου ο έρωτας αναλώνει και η ζήλεια καταβροχθίζει.
«Όμοια Θεού μου φαίνεται η θωριά
του αντρός αυτού που κάθεται αντίκρυ σου
κι ακούει με λαχτάρα την φωνή σου,
κι αυτό το σαγηνευτικό σου γέλιο που,
τ' ορκίζομαι έκανε την καρδιά μου στο στήθος
να σκιρτήσει.
Μόλις σε δω για λίγο, χάνω την φωνή μου,
η γλώσσα μου στεγνώνει, μια λεπτή φλόγα
τρέχει κάτω από το δέρμα μου,
τα μάτια μου δεν βλέπουν πια,
τ' αυτιά μου βουίζουν
με λούζει κρύος ιδρώτας
και τρέμω ολόκληρη και γίνομαι
πιο πράσινη από χόρτο
και μου φαίνεται πως λίγο θέλω ακόμη,
για να πεθάνω…»
Η Σαπφώ που αγαπάει τις πανέμορφες νεαρές κοπέλες έχει μεγάλη διαφορά από τις σύγχρονες σεξουαλικές συμπεριφορές. Μ' αυτή την έννοια το πάθος της εκφράζει περισσότερο το πάθος του έρωτα απ' ό,τι το ρόλο μιας μεταστροφής της φύσης, και περισσότερο την προώθηση των θηλυκών αξιών απ' ότι το αποτέλεσμα ενός επιλεκτικού διαχωρισμού φεμινιστριών που βρίσκονται απομονωμένες από τους άντρες. Κάτω από την τρυφερή προστασία της Θεάς του Έρωτα και των Χαρίτων αυτό το δροσερό οικοτροφείο της ομορφιάς και του έρωτα γίνεται ο ιδανικός τόπος για την προώθηση των γυναικείων αξιών. Γι' αυτό ο όρος «λεσβία» στην αρχαιότητα φορτίζεται με τόσο αντιφατικές νοημοδοτήσεις και που ουδεμία σχέση έχουν με την σημασία που του δίνεται σήμερα.
«Και νεαρή ξαπλωμένη δίπλα μου τρυφερά,
δεχόσουν από των επιδέξιων
υπηρετριών τα χέρια
τα χίλια πράγματα που η τέχνη
κι η απαλότητα εφευρίσκουν,
για να στολίσουν την ομορφιά
των κοριτσιών της Ιωνίας».
Η Σαπφώ μαθαίνει τις αγαπημένες της μαθήτριες ν' αγαπούν τα λουλούδια, τη θάλασσα, το φεγγάρι.
"Γύρω από την όμορφη Σελήνη τ' άστρα
γοργά τη φεγγερή θωριά τους κρύβουν,
σαν ολόγιομη λάμπει απ' τον αιθέρα στη γη"
Η ποίηση της Σαπφούς είναι μια ποίηση φυσιολογίας, σαρκική και αγαθή ταυτόχρονα κυριευμένη και μειωμένη από έναν έρωτα γλυκόπικρο αλλά ηγεμονικό. Σπαραγμένος ποθητός μυστηριώδης ο έρωτας εκφράζει την ποιητική του φύση να διεισδύσει ακούραστα στο σώμα και στο πνεύμα σαν έμπνευση, σαν την ανάσα της ομορφιάς.
«Αγαπώ το λουλούδι της νιότης…
Ένας έρωτας είναι που
απέτυχα να μοιραστώ,
είναι η λάμψη του ήλιου
είναι η Ομορφιά.»…
Η Σαπφώ ζει τον έρωτα και πεθαίνει γι αυτόν. Μια παράδοση που αναφέρει ο Στράβων την θέλει ν' αυτοκτονεί από έρωτα, στο Πήδημα της Λευκάδας (στην νότια πλευρά του νησιού, στο βράχο του ακρωτηρίου Δουκάτο) έτσι όπως προσδιορίζεται από τον Μένανδρο : «Από κει πρώτη η Σαπφώ κυνηγώντας τον εξαιρετικά περήφανο Φάωνα μ' έναν παράφορο έρωτα , ρίχτηκε στη θάλασσα από την κορυφή του βράχου…» Η ποιήτρια ρίχνεται εκεί χωρίς γυρισμό, γιατί ένας άντρας περιφρονεί τη φλόγα της. Η Σαπφώ με την φλογερή κι εκρηκτική φύση κράτησε πρώτη το λάβαρο του γυναικείου έρωτα. Σύμφωνα με την Σαπφώ δεν αγαπά κανείς μόνο για να αγαπά, αλλά από ιδεαλισμό και από έρωτα. Για την ποιήτρια η ομορφιά γυναικεία ή ανδρική στο βαθμό που βρίσκει το ανθισμά της στον έρωτα είναι ένα δώρο θεικό, δαιμόνιον τι, το πιο πολύτιμο δώρο, επίσης όμως το πιο εκτεθειμένο στον κίνδυνο, για την ιερουργό που παραινεί στη λατρεία του. Η παρουσία της Σαπφούς στην λυρική ποίηση, κυριαρχεί ουσιαστικά. Όταν οι αρχαίοι έλεγαν «η ποιήτρια» εννοούσαν την ΣΑΠΦΩ όπως ακριβώς λέγοντας «ο ποιητής» εννοούσαν τον ΟΜΗΡΟ. Το ποιητικό έργο της Σαπφούς καταστράφηκε τον 11ο μ.Χ. αιώνα (δυστυχώς…) Από τα ποιήματα της, που οι Αλεξανδρινοί φιλόλογοι τα είχαν περιλάβει σε 9 βιβλία σε εμάς έφτασαν ακέραια μόνο δύο. Αυτή λοιπόν υπήρξε η Σαπφώ. Ένα ηδυπαθές γυναικείο πρόσωπο χαμένο στην αχλή του μύθου με εμπνευστή αποκλειστικό της ποίησης της τον Έρωτα και που ύμνησε μέσω αυτού με την αιολική της λύρα το γυναικείο κάλλος.
«Άλλοι λένε πως ο στρατός των Ιππέων,
άλλοι των Πεζών κι άλλοι ο στόλος των καραβιών
λένε πως είναι το ομορφότερο πάνω στην μαύρη γη,
μα εγώ σας λέω πως είναι μόνο εκείνο που αγαπάς…
…πολύ εύκολα λυγάει η καρδιά του ανθρώπου
κι αμέσως λαχταράει στο νου ότι βάλει.
Μα τώρα την Ανακτορία θυμάμαι
που δεν είναι μαζί μας,
κι ήθελα το καμαρωτό της να ιδώ το βήμα
και την λαμπρή ανταύγεια του προσώπου της
παρά τα λύδια τ' άρματα
ή σε μάχες, πεζούς να πολεμάνε…»
«Λέω ότι η ομορφότερη οπτασία στη γη
που μπορεί να χει κανείς΄
είναι η οπτασία αυτού που αγαπά…»
Το παραπάνω αφιέρωμα στην αγαπημένη μου ποιήτρια Σαπφώ οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στην ανάγκη μου να εκφράσω μέσω των ποιημάτων της…
«Αυτό που νιώθω στην καρδιά…
Αυτό που μου τρυπάει την σκέψη… »,
και που ίσως μ' αυτόν τον τρόπο…
την βοηθήσω να «δει» στην ψυχή του «καλλιτέχνη».
Υ.Γ. Τα ποιήματα και οι σχολιασμοί βασίστηκαν στο ομώνυμο βιβλίο της Ελευθερίας Αναγνωστάκη-Τζαβάρα.
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜ

ΑΝΘΡΩΠΟΣ Η ΘΗΡΙΟ ? ΕΣΥ ΤΙ ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ ΝΑ ΘΡΕΦΕΙΣ?

Posted: 10 Jan 2013 06:46 AM PST




Ανθρωπος η θηριο? εσυ ποιον επιλεγεις να θρεφεις ?

Αυξανεται δραματικα ο αριθμος των ανθρωπων που δυσκολευονται να βρουν τα απαραιτητα για την διαβιωση τους σε καθημερινη βαση, η αλληλεγγυη και η βοηθεια δυναμωνουν καθημερινα απο την αλλη πλευρα αλλα ακομα δεν μπορουν να εξισσοροπησουν το ζυγι...
Αν δεν ευαισθητοποιηθουν αυτοι που εχουν ακομα κι αν δεν συνειδητοποιησουν οσοι ακομα εχουν εισοδημα να σταματησουν να πληρωνουν μ'αυτο τον κρατικο μηχανισμο και ολα του τα πλοκαμια...φορους, δανεια, εισφορες, κ.λ.π. ενω διπλα τους υπαρχουν ανθρωποι που με το ζορι βρισκουν τροφη , με το ζορι επιβιωνουν , δεν θα καταφερουμε να γυρισουμε τον τροχο απο την αλλη πλευρα...κιαν δεν γυρισει ο τροχος αναποδα...

δεν θα σταματησει αυτο το μαυρο χαλι που καποιοι εντεχνα εχουν δημιουργησει και κρατανε στα γραναζια του δεμενους ολους μας..
Η αλληλεγγυη ειναι το οπλο μας...και το στοιχημα ειναι να αντεξουμε για να γυρισουμε τον τροχο αναποδα και να τους παρει αμπαριζα...να επαληθευσουμε και τη λαικη ρηση.."θα γυρισει ο τροχος θα γ@μησει κι ο φτωχος "
θελω να πω ...σ' όλους αυτους που τρεφουν το τερας που μας καταθροχθιζει καθημερινα...αυτον τον κρατικο μηχανισμο που τρωει χρημα και ανθρωπους χωρις να υπολογιζει τιποτα...

ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΤΡΕΦΕΤΕ ΤΟ ΘΗΡΙΟ....ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΜΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΑΤΕ ΖΩΝΤΑΝΟ...ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΥΠΟΓΡΑΦΕΤΕ ΤΗΝ ΘΑΝΑΤΙΚΗ ΜΑΣ ΚΑΤΑΔΙΚΗ...ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥ ΟΣΟ ΠΙΟ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΜΕ ΟΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ....ΡΙΣΚΑΡΕΤΕ ΝΑ ΣΑΣ ΤΑ ΠΑΡΟΥΝ ΟΛΑ...ΠΑΙΞΤΕ ΤΑ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ...ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΑΜΥΝΑΣ Η ΕΠΙΘΕΣΗΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ...Η ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΤΕΡΑΣ Η ΘΑ ΜΑΣ ΦΑΕΙ...ΚΑΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ  ΝΑ ΤΟ ΣΚΟΤΩΣΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ ΛΕΡΝΑΙΑ ΥΔΡΑ..ΕΝΑ ΚΕΦΑΛΙ ΚΟΒΕΙΣ ΔΕΚΑ ΦΥΤΡΩΝΟΥΝ ΓΙΑΥΤΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΒΙΑ...ΑΠΛΩΣ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΝΗΣΤΙΚΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΨΟΦΗΣΕΙ...


Σιγουρα το ποσοστο του κοσμου που δεν πληρωνει αυξανεται κιαυτο σημαντικα καθε μερα ...θελει ομως και λιγο τονωση κι αυτο το ρευμα...να αυξηθει αποτομα ισως? να γινει μια σταση πληρωμων συντονισμενη ? μηπως ηρθε η ωρα να τους καταργησουμε εντελως απο τις ζωες μας...η πρεπει να περιμενουμε κι αλλο για να μαθουμε και να καταλαβουμε που μας οδηγουν...
Αν πραγματικα θελουμε να τους νικησουμε κι εχουμε πειστει για το που μας πανε και τι ζητανε απο μας τοτε θα γνωριζουμε οτι μονο αν αντιγυρισουμε τα χτυπηματα τους θα τους νικησουμε κι αυτο δεν χρειαζεται να γινει με οπλα...ουτε με συγκρουση ...
Αντιστρεφουμε τα δικα τους μηνυματα και αντιγυριζουμε τα χτυπηματα τους πολεμαμε με τα δικα τους οπλα.... πεινα προτεινουν για μας...αυτο ας το γυρισουμε εναντιον τους  κι ας πεθανει ο κρατικος τους μηχανισμος απο χρηματικη ασιτια ..
Κοβουν τους μισθους και μειωνουν τα εισοδηματα αυτοι..το ιδιο κανουμε κι εμεις...δεν τους πληρωνουμε...και να δουμε ποιος θα αντεξει? αγωνας αντοχης ειναι...καθε πολεμος ειναι αλλωστε...
Η νικη ανηκει σ'αυτον που αντεχει στον χρονο... κι ο αγωνας παιζεται μεχρι το τελευταιο δευτερολεπτο...μαχες χανουμε...τον πολεμο δεν τον εχουμε χασει ακομα αφου ειμαστε ζωντανοι...
Το δικο μας στοιχημα ειναι να αντεξουμε....το δικο τους να μας αφανισουν...
εμεις πρεπει να τονωσουμε και να δυναμωσουμε την αλληλεγγυη μας για να τους δουμε να γκρεμιζονται...
 "να γυρισουμε αναποδα τον τροχο για να ελευθερωθει και ο φτωχος "

 θελω να προτεινω λοιπον να 

ΤΡΕΦΟΥΜΕ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΤΡΕΦΟΥΜΕ ΤΟ ΘΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΓΩΙΣΜΟΥ ΜΑΣ...
ΟΛΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ...Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΘΗΡΙΟ ...Η ΝΙΚΗ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΠΡΩΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ ΘΑ ΕΠΕΚΤΑΘΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΑΣ..ΚΑΙ ΝΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ..ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟ...ΠΟΛΛΟΙ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΑΛΛΩΣΤΕ...ΑΠΛΩΣ ΝΑ ΤΟ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ...ΝΑ ΤΟ ΕΠΕΚΤΕΙΝΟΥΜΕ...ΝΑ ΕΝΙΣΧΥΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΓΙΗ ΜΑΣ ΠΛΕΥΡΑ ..ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ...ΚΑΙ ΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΟΥΜΕ ΔΙΑ ΠΑΝΤΟΣ ΤΗΝ ΑΛΛΗ...

ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΚΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΑΧΗ...ΤΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟ ΧΡΗΜΑ...ΚΑΙ ΟΤΙ ΕΚΠΡΟΣΩΠΕΙ ΑΥΤΟ...ΝΑ ΚΑΤΑΝΟΗΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΗΣΟΥΜΕ ΠΟΣΟ ΛΑΘΟΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΕΙΤΑΙ...ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΩΣ ΧΡΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΥΔΕΤΕΡΟ...ΕΜΕΙΣ ΤΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΑΛΟΓΑ ΜΕ ΤΗΝ ΧΡΗΣΗ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΜΕ..

και δεν μπορω να διανοηθω οτι καποιοι συνεχιζουν να επιλεγουν και να πληρωνουν το τερας κρατικο μηχανισμο απο το να βοηθησουν εναν ανθρωπο να επιβιωσει...

ειναι θεμα επιλογης κι αυτο...ανθρωπος η θηριο? εσυ ποιον επιλεγεις να θρεφεις?
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Διάφορες παροιμίες – εκφράσεις και η καταγωγή τους!

Posted: 10 Jan 2013 06:34 AM PST



"Πήρε τα βρεγμένα του και έφυγε"
"Μη στάξει και μη βρέξει"
Στο Μεσαίωνα οι τιμωρίες ήταν φοβερές και απάνθρωπες, ακόμα και για τα πιο ασήμαντα παραπτώματα. Κάποτε, όταν την Κορώνη την είχαν οι Φράγκοι, ένας φτωχός καμπανοκρούστης άργησε πέντε λεπτά, για να χτυπήσει την καμπάνα της πόλης. Αυτό, όομως, ήταν αρκετό για το σκληρό διοικητή -τον Ερνάντο Φελάζ- να τον διατάξει να πηδήσει από το καμπαναριό. Αλλ' επειδή  ο καμπανοκρούστης δεν είχε το κουράγιο, έβαλε ο Φελάζ μερικούς στρατιώτες του να τον ανεβάσουν με τη βία ως εκεί πάνω και να τον ρίξουν στο κενο. Φυσικά ο δυστυχισμένος έγινε κομμάτια.
Μια άλλη τιμωρία που ήταν εξευτελιστική, ήταν η τιμωρία της «καρέκλας». Την επέβαλαν  μονάχα σε άνδρες… και εκείνοι που την παρακολουθούσαν, έπρεπε να είναι επίσης ανδρες . Έδεναν τον τιμωρημένο πάνω σε μια καρέκλα με σκοινιά η αλυσίδες και τον βουτούσαν τρείς φορές στο ποτάμι ή σε καμία στέρνα. Ύστερα τον τραβούσαν τρείς.  
"Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά"
Οι Ενετοί, που άλλοτε κυριαρχούσαν στις θάλασσες, εγκαινίασαν πρώτοι τα ιστιοφόρα μεταγωγικά, όταν ήθελαν να μεταφέρουν το στρατό τους. Τα καράβια αυτά ήταν ξύλινα και πελώρια και είχαν σχήμα αχλαδιού. Έσερναν δε τις περισσότερες φορές πίσω τους ένα μικρό καραβάκι, που έβαζαν μέσα τον οπλισμό και τα πολεμοφόδια, όπως ακόμα τρόφιμα και διάφορα πολεμικά σύνεργα. Οι Έλληνες τα είχαν βαφτίσει αχλάδες από το σχήμα τους. Έτσι όταν καμιά φορά στο πέλαγος παρουσιαζότανε κανένα άγνωστο καράβι, οι νησιώτες ( βιγλάτορες) ανέβαιναν πάνω στους βράχους και απ'εκεί παρακολουθούσαν με αγωνία τις κινήσεις του. Αν ήταν απλώς ιστιοφόρο, δεν ανησυχούσαν τόσο, γιατί υπήρχε πιθανότης να συνεχίσει αλλού τον δρόμο του. Αν όμως ήταν "Αχλάδα" τους έπιανε πανικός, γιατί καταλάβαιναν ότι σε λίγο θ'άρχιζαν μάχες, πολιορκίες, πείνες και θάνατοι. Έφευγαν τότε για να πάνε να ετοιμάσουν την άμυνα τους. Από στόμα σε στόμα κυκλοφορούσε η φήμη ότι η "Αχλάδα" έχει πίσω την ουρά. Με την ουρά εννοούσαν το καραβάκι που έσερνε το μεταγωγικό. Άρα επίθεση. Και έλεγαν: "Πίσω έχει η Αχλάδα την ουρά", τι θα γίνει;…

"Πλήρωσε τα μαλλιά της κεφαλής του"

Οι φόροι πριν από το 19ο αιώνα ήταν τόσοι πολλοί στην Ελλάδα, ώστε όσοι δεν είχαν να πληρώσουν, έβγαιναν στο βουνό. Για τη φοβερή αυτή φορολογία, ο ιστορικός Χριστόφορος Άγγελος, γράφει τα εξής χαρακτηριστικά: «Οι επιβληθέντες φόροι ήσαν αναρίθμητοι, αλλά καί άνισοι. Εκτός της δέκατης, του εγγείου και της διακατοχής των ιδιοκτησιών, έκαστη οικογένεια κατέβαλε χωριστά φόρον καπνού (εστίας), δασμόν γάμου, δούλου και δούλης καταλυμάτων, επαρχιακών εξόδων καφτανίων, καρφοπετάλλων και άλλων εκτάκτων. Ενώ δε ούτο βαρείς καθ' εαυτούς ήσαν οί επιβληθέντες φόροι, έτι βαρυτέρους και αφορήτους καθίστα ο τρόπος της εισπράξεως και η δυναστεία των αποσταλλομένων πρός τούτο υπαλλήλωνη εκμισθωτών. Φόρος ωσαύτως ετίθετο απί των ραγιάδων (υπόδουλος-τουρκ.raya) εκείνων οίτινες έτρεφον μακράν κόμην». Από το τελευταίο αυτό, έμεινε παροιμιώδης η φράση: «πλήρωσε τα μαλλιά της κεφαλής του».

"Σ'αγαπάει η πεθερά  σου"

Ο Νικόλας Πολίτης δίνει την εξήγηση στην έκφραση αυτή. Λέει πως πριν παντρέψουν το κορίτσι τους , οι πεθερες , είναι  ευγενικές  και αγαπούν το μέλλοντα  γαμπρό τους . Ο γαμπρός θα κάτσει στο καλύτερο μέρος  του τραπεζιού , ο γαμπρός θα πάρει την καλύτερη .Ο γαμπρός παντα βρίσκεται στην πρώτη και καλύτερη γραμμή για την πεθερά .Τον προσέχει πολύ και δεν αρχίζουν ποτέ να φάνε , αν δεν έρθει ο γαμπρός. Τον περιμένει πάντα η πεθερά και αυτό το έχει επιβάλλει και στους άλλους.
Όταν , όμως , γίνει ο γάμος , η πεθερά δεν έχει κανένα λόγο να τον περιμένει. Δε βρίσκει, δηλαδή, ο γαμπρός τις χαρές που είχε, οταν ήταν αρραβωνιασμένος. Γι'αυτο και σ'όποιον πάει σε κάποιο σπίτι, όταν αρχίζουν να τρώνε , λένε πως «τον αγαπάει η πεθερά του»

"Σαββατογεννημένος"

Δεν είναι μόνο οι παραδοσείς και  οι θρύλοι, αλλά και πολλοί συγγραφείς υποστηρίζουν πως, όταν αλώθηκε η πόλη, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος ήταν παντρεμένος, είχε τρία αγόρια  και η γυναίκα του ήταν έγκυος στο τέταρτο. Την ημέρα ακριβώς που συντελέσθηκε το κοσμοΐστορικό εκείνο γεγονός, γέννησε κόρη, που πέθανε αμέσως. Ο θάνατος αυτός θεωρήθηκε κακό σήμαδι κι από τότε βγήκε η γνωστή παροιμία: "Σάββατο γιο μη χαίρεσαι και Τρίτη θυγατέρα", γιατί Τρίτη ήταν που έπεσε η Κωνσταντινούπολη και Σάββατο γιορτάζουν οι διώχτες του Χριστού.

"Σε τρώει η μύτη σου, ξύλο θα φας"

Έκφραση παροιμιακή, που ξεκινάει από πρόληψη & δεισιδαιμονία.
Στην αρχαία Ελλάδα πίστευαν πως ο «κνησμός», η φαγούρα, δηλαδή, του σώματος, ήταν προειδοποίηση των θεών. Πίστευαν πως όταν ένας άνθρωπος αισθανόταν φαγούρα στα πόδια του, θα έφευγε σε ταξίδι. Όταν πάλι τον έτρωγε η αριστερή του παλάμη, θα έπαιρνε δώρα. Η πρόληψη αυτή έμεινε ως τα χρόνια μας. «Με τρώει το χέρι μου θα πάρω λεφτά», συνηθίζουμε να λέμε όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Οι αρχαίοι όμως, θεωρούσαν γρουσουζιά, όταν αισθανόταν φαγούρα στην πλάτη, στο λαιμό, στα αφτιά και στη μύτη. Κάποτε ο βασιλιάς της Σπάρτης Άγις, ενώ έκανε πολεμικό συμβούλιο με τους αρχηγούς του, είδε ξαφνικά κάποιον από αυτούς να ξύνει αφηρημένος το αφτί του. Αμέσως σηκώθηκε πάνω και διάλυσε το συμβούλιο.
- Θα έχουμε αποτυχία οπωσδήποτε. Οι θεοί προειδοποίησαν τον Αρίσταρχο. Ας αναβάλουμε για αργότερα την εκστρατεία…
Οι Σπαρτιάτες πίστευαν ακόμη ότι τα παιδιά που αισθάνονταν φαγούρα στη μύτη τους, θα γινόντουσαν κακοί πολεμιστές. Έτσι, όταν έβλεπαν κανένα παιδί να ξύνει τη μύτη του, το τιμωρούσαν, για να μην την ξαναξύσει άλλη φορά. Από την πρόληψη αυτή βγήκε η φράση : «η μύτη σου σε τρώει, ξύλο θα φας».

"Σπάζω πλάκα"

Οταν η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του ελληνικού κράτους , άρχισαν να καταφθάνουν ένα σωρό αρχαιοκάπηλοι, που δημιουργούν ολόκληρα δίκτυα από πράκτορες.Οι πράκτορες αυτοί ήταν συνήθως Μαλτέζοι, που είχαν εγκατασταθεί γύρω από την Πύλη του Αδριάνου.Για να καλύπτουν,ωστόσο,την πραγματική τους δουλειά, έφερναν με ειδικά σκάφη στον Πειραιά τις γνωστές μαλτεζόπλακες, που χρησίμευαν για τα κράσπεδα των δρόμων και τις μονώσεις των "ταρατσών". Κάποτε ένας, ο Ντομένικο Τσερούνια, πιάστηκε ¨στα πράσα¨ να μεταφέρει στο καράβι του μερικές αρχαιότητες σπάνια τέχνης, για να τις πάρει μαζί του και να τις πουλήσει. Αμέσως τότε μερικοί θερμόαιμοι φοιτητές, που τον πήραν είδηση, ανέβηκαν στο πλοίο του τα κάναν γυαλιά-καρφιά. Κατάστρεψαν ακόμα κι αυτες τις μαλτεζόπλακες, που βρίσκονταν εκεί και που ο Τσερόνια δεν είχε προλάβει να τις ξεφορτώσει.

"Τρώει τα νύχια του για καυγά"

Ένα από τα αγαπημένα θεάματα των Ρωμαίων και αργότερα των Βυζαντινών, ήταν η ελεύθερη πάλη.
Οι περισσότεροι από τους παλαιστές, ήταν σκλάβοι, που έβγαιναν από το στίβο με την ελπίδα να νικήσουν και να απελευθερωθούν. Στην ελεύθερη αυτή πάλη επιτρέπονταν τα πάντα γροθιές, κλωτσιές, κουτουλιές, ακόμη και το πνίξιμο.
Το μόνο που απαγορευόταν αυστηρά ηταν οι γρατζουνιές. Ο παλαιστής έπρεπε να νικήσει τον αντίπαλό του, χωρίς να του προξενήσει την παραμικρή αμυχή με τα νύχια, πράγμα , βέβαια, δυσκολότατο. Γιατί τα νύχια των δυστυχισμένων σκλάβων, που έμεναν συνέχεια μέσα στα κάτεργα, ήταν τεράστια και σκληρά από τις βαριές δουλειές που έκαναν.
Γι' αυτό λίγο προτού βγούν στο στίβο, άρχιζαν να τα κόβουν, όπως μπορούσαν, με τα δόντια τους. Από το γεγονός αυτό βγήκε κι η φράση «τρώει τα νύχια του για καβγά».
"Πράσσειν άλογα" 
Όταν κάποιος σε μία συζήτηση μας λέει πράγματα με τα οποία διαφωνούμε ή μας ακούγονται παράλογα, συνηθίζουμε να λέμε: "Μα τί είναι αυτά που μου λες? Αυτά είναι αηδίες και πράσσειν άλογα!"…Το "πράσσειν άλογα" λοιπόν, δεν είνα πράσινα άλογα όπως πιστεύει πολύς κόσμος, όπως τα μικρά μου πόνυ, αλλά αρχαία ελληνική έκφραση…
Προέρχεται εκ του ενεργητικού απαρέμφατου του ρήματος "πράττω" ή/και "πράσσω" (τα δύο τ, αντικαθίστανται στα αρχαία και από δύο σ), που είναι το "πράττειν" ή/και "πράσσειν" και του "άλογο" που είναι ουσιαστικά το ουσιαστικό "λόγος"=λογική (σε μία από τις έννοιες του) με το α στερητικό μπροστά. Α-λογο=παράλογο =>Πράσσειν άλογα, το να κάνει κανείς παράλογα πράγματα…
"Θα σε σκίσω "
Ακούμε τη φράση "να, έτσι θα σε σκίσω". Η απειλή αυτή βρίσκεται σε χρήση από αρχαιότατα χρόνια και τη μεταχειριζόταν όχι μόνο οι Ελλήνες αλλά κι οι Αιγύπτιοι, οι Φοίνικες και αργότερα οι Βυζαντινοί και οι Φράγκοι. Οι Βυζαντινοί, ακόμη, όταν μάλωναν μεταξύ τους, γιά να βρούν το δίκιο τους, κατέφευγαν στα δικαστήρια.
Αν το αδίκημα ήταν βαρύ, ο δικαστής αποφάσιζε να τιμωρήσει αυτούς που αδίκησε με με μαστίγωση.
Το μαστίγωμα – που γινόταν συνήθως σε δημόσιο χώρο, για να παραδειγματίζεται ο λαός- ήταν φοβερό και το εκτελούσαν ειδικοί ραβδιστές.
Οι ραβδιστές αυτοί έπαιρναν τον ένοχο και τον έδεναν γυμνό πάνω σε μια σανίδα.
Μετά άρχιζα να τον χτυπούν με τα ραβδιά τους, σπάζοντας του έτσι τα χέρια, κεφάλι, πόδια κλπ.
Από την απάνθρωπη αυτή τιμωρία έμειναν ως τα χρόνια μας οι φράσεις: "τον έσπασα στο ξύλο" ή "τον τσάκισα στο ξύλο".
"Μάλλιασε η γλώσσα μου" 
Στη βυζαντινή εποχή υπήρχαν διάφορες τιμωρίες, ανάλογες, βέβαια, με το παράπτωμα. Όταν π.χ. ένας έλεγε πολλά, δηλαδή έλεγε λόγια που δεν έπρεπε να ειπωθούν, τότε τον τιμωρούσαν με έναν τρομερό τρόπο. Του έδιναν ένα ειδικό χόρτο που ήταν υποχρεωμένος με το μάσημα να το κάνει πολτό μέσα στο στόμα του. Το χόρτο, όμως, αυτό ήταν αγκαθωτό, στυφό και αρκετά σκληρό, τόσο που κατά το μάσημα στο στόμα του πρηζόταν και η γλώσσα, το ελατήριο δηλαδή της τιμωρίας του, άνοιγε, μάτωνε και γινόταν ίνες-ίνες, κλωστές-κλωστές, δηλαδή, όπως είναι τα μαλλιά. Από την απάνθρωπη τιμωρία βγήκε και η παροιμιώδης φράση : "μάλλιασε η γλώσσα μου", που τις λέμε μέχρι σήμερα, όταν προσπαθούμε με τα λόγια μας να πείσουμε κάποιον για κάτι και του το λέμε πολλές φορές.
"Σαρδάμ"
Σαρδάμ είναι το μπέρδεμα των συλλαβών, κατά την ώρα που μιλούν οι ηθοποιοί, οι εκφωνητές του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, αλλά και κάθε ομιλητής. Η λέξη δεν έχει ετυμολογική ρίζα, αλλά προέρχεται από τον αναγραμματισμό του επιθέτου Μάνδρας. Ο Αχιλλέας Μάνδρας, ηθοποιός – σκηνοθέτης, γεννήθηκε το 1875 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ο πρώτος που γύρισε η ελληνική κινηματογραφική ταινία. Επειδή έκανε πολλά μπερδέματα την ώρα που έπαιζε, σκέφθηκε να τα ονοματίσει. Έτσι αναγραμμάτισε το επώνυμό του και μας έδωσε μια καινούρια λέξη. Την καλλιτεχνική λέξη «Σαρδάμ».
"Τουμπεκί"
«Τουμπεκί » λέγεται τουρκικά ο καπνός για τον αργιλέ, που τον κάπνιζαν στα διάφορα καφενεία της παλιάς εποχής. Τον αργιλέ τον ετοίμαζαν οι «ταμπήδες» των καφενείων και επειδή αυτοί έπιαναν την κουβέντα κι αργούσαμε τον πάνε στον πελάτη, εκείνος με τη σειρά του φώναζε: «κάνε τουμπεκί ».
Όσοι κάπνισαν ναργιλέ ήταν και από φυσικού τους λιγομίλητοι και δεν τους άρεσε η «πάρλα», οι φλυαρίες. Με τις ώρες κρατούσαν στα χείλη τους το «μαρκούτσι» του ναργιλέ, απολαμβάνοντας μακάρια και σιωπηλά το τουμπεκί, που σιγόκαιγε στο λούλα. Και αν κάνεις, που κι αυτός κάπνιζε ναργιλέ δίπλα του, άνοιγε πλατιά κουβέντα, οι μερακλήδες της παρέας του έλεγαν: « Κάνε τουμπεκί», δηλαδή, κάπνίζε και μη μιλάς. Τώρα για το « ψιλοκομμένο » τουμπεκί, ήταν η τέχνη του «ταμπή» να του το προσφέρει ψιλοκομμένο, που ήταν και καλύτερο.
"Αυτός χρωστάει της Μιχαλούς"
Στα χρόνια του Όθωνα, βρισκόταν σε κάποιο σοκκάκι στο Ναύπλιο η ταβέρνα της Μιχαλούς. Παραδόπιστη και εκμεταλλεύτρια, από τον καιρό που πέθανε ο άντρας της, είχε μια περιορισμένη πελατεία, που τους έκανε πιστωση για ένα χρονικό διάστημα, μετά το τέλος του οποίου έπρεπε να εξοφληθεί ο λογαριασμός. Αλίμονο σε κείνον που δε θα ήταν συνεπής, η Μιχαλού, κυριολεκτικά τον εξευτέλιζε. Ανάμεσα σε αυτούς τους οφειλέτες ήταν και ένας ευσυνείδητος, που του ήταν αδύνατο να βρει τρόπο να την εξοφλήση, γιατί δεν είχε εκείνο τον καιρό δουλειά. Μέρα και νύχτα γύριζε ο άνθρωπος τους δρόμους παραμιλώντας. Όταν κάνεις ρωτούσε να μάθει τι είχε ο άνθρωπος αυτός, απαντούσαν : « αυτός χρωστάει της Μιχαλούς ». Από τότε έμεινε αυτή φράση.
"Είμαστε για τα πανηγύρια"
Στην Κόρινθο, που ήταν πλούσια πόλη, γίνονταν δύο πανηγύρια, για εμπόρους απ' όλο τον κόσμο. Το καθένα είχε διάρκεια ενάμιση μήνα. Όταν την κατέκτησαν οι Φράγκοι, αυτά συνεχίστηκαν. Όσοι συμμετείχαν σ' αυτά σαν να μην τρέχει τίποτα, έλεγαν, όταν τους ρωτούσαν, που πάνε : « είμαστε για τα πανηγύρια » . Έκφραση που σήμερα επικρατεί για όσους δεν έχουν επίγνωση της σοβαρότητας μιας κατάστασης.
"Στον έβδομο ουρανό"
Το επτά έπαιξε και παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή του ανθρώπου. Επτά οι ουρανοί , λεπτά οι λυχνίες των Εβραίων, επτά τα θαύματα της αρχαιότητας, και επτά τα μυστήρια, επτά οι λόφοι πάνω στους οποίους είχε χτιστεί Κωνσταντινούπολη και ούτω καθεξής. Επτά, λοιπόν, οι ουρανοί, σύμφωνα με τον Ταλμούδ, τον πολιτικό και θρησκευτικό κώδικα των Εβραίων (συνέχεια της Βίβλου). Ακόμα όπως πιστεύουν πολλοί, ο παράδεισος βρίσκεται στον έβδομο ουρανό και όποιος ζει στον έβδομο ουρανό , ζει ευτυχισμένος.
"Τα κάνουμε πλακάκια"
Όταν θέλουμε να πούμε πως δύο άνθρωποι τα είχαν συμφωνημένα, μεταχειριζόμαστε την έκφραση : « τα κάνατε πλακάκια », δηλαδή τα κάνατε έτσι, ώστε να μη φαίνεται τίποτε από εκείνα που σας κατηγορούν. Μερικοί θέλουν να υποστηρίζουν ότι η έκφραση του προήλθε από τη συμμετρική τοποθέτηση των πλακιδίων των σπιτιών. Είναι όλα τα πλακάκια έτσι τοποθετημένα, που δε μενει κανένα κενό! Αλλοί πάλι λένε, πως η έκφραση προέρχεται από το παιχνίδι των χαρτιών « πλακάκια » . Δύο συμπαίκτες κανονίζουν έτσι τα κοψίματα που χαρτιών ( στα πλακάκια κόβουν πολλές φορές και όποιος έχει το μεγαλύτερο ή το ίδιο -ανάλογα τη συμφωνία- κερδίζει), ώστε να χανει πάντοτε ό τρίτος συμπαίκτης τους.
"Τα σίδερα της φυλακής είναι για τους λεβέντες"
Ένας από τους αστυνομικούς διευθυντές της παλιάς Αθήνας, ο Μπαϊρακτάρης, χτύπησε αλύπητα όλους τους « μάγκες, τα κουτσαβάκια » ( που τους ονόμασαν έτσι από το ιδιόρρυθμο βάδισμά τους ) της εποχής του. Εκτός από το ψαλίδι που είχε και που έκοβε τα μανίκια των σακακιών, που φορούσαν από το ένα μόνο χέρι οι « κουτσαβάκηδες », τους έδερνε και στο τέλος τους έκοβε τα « τσουλούφια » των μαλλιών τους και τους άφηνε να φύγουν. Αυτοί, όμως, ύστερα από τον εξευτελισμό τους, προτιμούσαν να τους βάλει φυλακή, παρά να βγούν έξω με αυτά τα χάλια. Τότε, μάλιστα, τραγουδούσαν : « τα σίδερα της φυλακής είναι για τους λεβέντες…». Από το δίστιχο αυτό, έμεινε μέχρι τα χρόνια μας η φράση.
"Τα κρέμασε στον κοκκορα"
Οι αρχαίοι είχαν και αυτοί τα τυχερά τους παιχνίδια. Και ζάρια έπαιζαν και κότσια, αλλά και κοκορομαχίες (αλεκτρυονομαχίαι) διοργάνωναν. Όπως ακριβώς και σήμερα σε διάφορα κράτη, έβαζαν δύο γυμνασμένους κοκόρους να μαλώσουν και άρχιζαν τα στοιχήματα, ποιός κόκορας θα νικούσε. Τα στοιχήματα φαίνεται πως άρεσαν στους αρχαίους. Έτσι, πάνω στους κοκόρους στοιχηματίζοντας, κρεμούσαν πολλές φορές περιουσίες. Στον κόκορα κρεμούσαν τα χρήματά τους και όπως συμβαίνει συνήθως με τους παίχτες, τα έχαναν. Από τα αρχαία, λοιπόν, χρόνια και από τις κοκορομαχίες, μας έμεινε και η φράση « τα κρέμασε στον κόκορα », που λέμε μέχρι και σήμερα με την ίδια σημασία.
"Τι καπνό φουμάρεις;" 
Συχνά, για κάποιον που δεν ξέρουμε τι είναι, ρωτάμε συνήθως : « τι καπνό φουμάρει; ». Η φράση αυτή δεν προέρχεται, όπως νομίζουν πολλοί, από τη μάρκα των τσιγάρων που καπνίζει, αλλά κρατάει από τα βυζαντινά ακόμη χρόνια, ίσως και πιο παλιά. Η λέξη « καπνός » έχει εδώ την αρχαία σημασία της εστίας, δηλαδή, του σπιτιού. Ο ιστορικός Π. Καλλιγάς λέει κάπου : «Οι φορατζήδες έμπαιναν εις τας οικίας των εντόπιων και ερωτούν "τι καπνό φουμάρει εδώ; Κατά την απόκριση δε έβανον τον αναλογούντα φόρον». Όταν, λοιπόν, την εποχή εκείνη έλεγαν « καπνό », εννοούσαν σπίτι.
 ΠΗΓΗ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Νικόλας Άσιμος- ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΙΣΩΣ…

Posted: 10 Jan 2013 06:29 AM PST


 



ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΜΕ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΙΣΩΣ…

Κάποτε θα με διαβάσεις ίσως, θ' ακούσεις τα τραγούδια μου, θα με κατανοήσεις.
Αλλά δεν θα' μια πια εγώ. Θα' ναι αυτή η μάσκα που φορούν στους πεθαμένους. Όσους τους χρησιμοποιούν μετά το θάνατο τους, όταν οι ίδιοι δεν υπάρχουν.
Όσο υπήρχα με φοβόσουν.
Όσο υπήρχα δεν με άντεχες.


Δεν είχες την δύναμη να μείνεις ένα δευτερόλεπτο κοντά άμα στο ζητούσα.
Θα προτιμούσα να μη με διάβαζες ποτέ.
Είναι καλύτερο ν' αγοράσεις ή να κλέψεις ένα μπλουζάκι με την φάτσα μου επάνω τυπωμένη.
Και σου φαίνεται γέλιο.
Και ας μου φαινόταν γελοίο.

ΠΗΓΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Υπόφυση, Ολύμπιοι, Ελ, Κουνέλ και Νέμεσις

Posted: 10 Jan 2013 05:04 AM PST

                  


Στο μακρινό παρελθόν η *Υπόφυση ήταν το τρίτο μάτι, και κάτι περισότερο από «μάτι»: Ένας κοσμικός πομποδέκτης πολύ-διαστατικής πληροφορίας. Η ΚΟΣΜΙΚΗ ΣΑΣ ΚΕΡΑΙΑ. Αν σας βαρένει κάψτε την με πανσέτες, μουρταδέλες, ζαμπόν, χορταράκι, νοθευμένο τσίπουρο, φθοριούχες οδοντόπαστες, νερό από την βρύση σας, σκέψεις μίσους, ιδεοληψίες πολιτικές, χριστιανικές, μωαμεθανικές, ναζιστικές, Ελ, Ολύμπιους, Κουνέλ, 5ης και 66ης διάστασης κλπ.

* Τι είναι η υπόφυση;  Η υπόφυση είναι ένας μεγάλης σημασίας ενδοκρινής αδένας, που βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου, πίσω από τη μύτη και στο ύψος των ματιών, σε μία περιοχή που λέγεται τουρκικό εφίππιο (εφίππιο = σέλλα αλόγου).
Η περιοχή αυτή βρίσκεται κάτω από τα οπτικά νεύρα, πράγμα που εξηγεί τις οπτικές διαταραχές που εμφανίζονται σε ορισμένους ασθενείς με αδένωμα υπόφυσης. Έχει διαστάσεις όσο ένα μπιζέλι και βάρος περίπου 0,5 γραμμάρια. Οι ορμόνες που εκκρίνει, ελέγχουν λειτουργίες σε πολλά σημεία του σώματος.
Η υπόφυση εκκρίνει εννέα διαφορετικές ορμόνες. Η υπόφυση χωρίζεται σε νευροϋπόφυση και αδενοϋπόφυση. Συνήθως υπάρχει και μία ενδιάμεση περιοχή που λέγεται διάμεσος λοβός ή διάμεση μοίρα. Από την αδενοϋπόφυση εκκρίνονται οι ορμόνες: θυρεοτρόπος ορμόνη που ελέγχει τον θυρεοειδή αδένα, καρτικοτρόπος ορμόνη που ελέγχει τα επινεφρίδια, αυξητική ορμόνη που ελέγχει τα οστά, γαναδοτροπίνες που ελέγχουν τους όρχεις και τις ωοθήκες και προλακτίνη που ελέγχει τους γυναικείους μαστικούς αδένες. Από την νευροϋπόφυση εκκρίνονται οι ορμόνες οξυτοκίνη, που ελέγχει την μήτρα, και αντιδιουριτική, που ελέγχει τα νεφρά.
ΥΠΟΦΥΣΗ, Το τσάκρα του τρίτου ματιού: Παρακινεί την έμπνευση. Όσο πιο πολύ ανοιχτό και ισορροπημένο είναι το τσάκρα αυτό, τόσο πιο εύκολα είναι για έναν άνθρωπο να βρει την έμπνευση, όταν, όπως γνωρίζουν πολλοί καλλιτέχνες, ο χρόνος σταματάει και οι ιδέες από μόνες τους έρχονται στο μυαλό του ανθρώπου. Το ανοιχτό τσάκρα μας δίνει την ικανότητα να λαμβάνουμε τα μηνύματα από άλλους κόσμους και άλλους χρόνους, μέλλον και παρελθόν. Εκτός από αυτό το άνοιγμα και η ισορροπία του τσάκρα αυτού μας επιτρέπουν να καθοδηγούμε την ζωή μας, και αυτό γίνεται δυνατό μόνο όταν καταλάβουμε τους κανόνες του σύμπαντος.
Στο φυσικό επίπεδο το τσάκρα αυτό αποτελεί κέντρο διαχείρισης της λειτουργίας του κεντρικού νευρικού συστήματος.  Στο πνευματικό επίπεδο το τσάκρα αυτό είναι υπεύθυνο για την ικανότητα της εξωαισθητήριας αντίληψης, καθώς και την ικανότητα να χρησιμοποιούμε τα εξωαισθητήρια αισθήματα.
Όλες οι γνώσεις βρίσκονται στο σύμπαν. Η ικανότητα της αντίληψης των γνώσεων εξαρτάται από τις δυνατότητες του ίδιου του ανθρώπου, από την ικανότητά του να συνδεθεί με της πηγές των γνώσεων αυτών μέσω του τρίτου ματιού.
Όσο πια ανοιχτό και ισορροπημένο είναι το τσάκρα του τρίτου ματιού, τόσο πιο ελεύθερα και ανοιχτά τα όργανα της αίσθησης αντιλαμβάνονται τα γεγονότα που δεν είναι ορατά στα μάτια μας. Η ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε τα τηλεπαθητικά μηνύματα σε διαφορετικά επίπεδα επίσης είναι μία από τις λειτουργίες του τσάκρα του τρίτου ματιού. Έτσι οι εξωαισθητήριες ικανότητες όπως η τηλεπάθεια, οι έξοδοι στο astral, ψυχοκινησία, προφητείες, προβλέψεις του μέλλοντος κ.τ.λ. εξαρτώνται από την κατάσταση του τσάκρα του τρίτου ματιού. Όσο πιο καθαρό είναι το κανάλι της αντίληψης και της μεταφοράς των μηνυμάτων του ανθρώπου, τόσο πιο έντονα εκδηλώνονται οι ικανότητες
Το τσάκρα του τρίτου ματιού έχει σχέση με δύο αδένες: τον κωναριοειδή αδένα και την υπόφυση.  Για το κωναριοειδή αδένα γνωρίζουμε λίγα πράγματα. Είναι μικρός αδένας, το σχήμα του οποίου θυμίζει πολύ το κουκουνάρι. Μέχρι τώρα δεν είναι αποδεδειγμένο αν είναι μέρος του ενδοκρινολογικού συστήματος ή όχι. Επεξεργάζεται ορμονοποιημένο συστατικό, που λέγεται μελατονίνη και που ενεργοποιεί τους κύκλους της φωλεοποίσης, της μετακίνισης και τα ένστικτα αναπαραγωγής των ζώων. Του ανθρώπου ο κωναριοειδής αδένας είναι υπεύθυνος για την εσωτερική αίσθηση του ρυθμού της ημέρας και της νύχτας, που επηρεάζει την ορμονική μας κατάσταση και τη διάθεσή μας. Επίσης είναι υπεύθυνό για πολλές άλλες λειτουργίες. Όταν υπάρχει διαταραχή αυτής της κυκλικής μορφής μπορεί να εμφανιστεί η κούραση, η κατάθλιψη κ.τ.λ.
Η υπόφυση βρίσκεται μπροστά από κωναριοειδή αδένα και παίζει τον ρόλο του κέντρου της διαχείρισης, που ρυθμίζει πολλές και διάφορες λειτουργίες.  Οι ορμόνες που επεξεργάζονται από την υπόφυση είναι υπεύθυνες για διάφορες ενέργειες, καθώς και για το ροή των συμπληρωματικών ορμονών. Η υπόφυση επεξεργάζεται δύο τύπους ορμονών.  Τροπικές ορμόνες επεξεργάζονται από ένα ενδοκρινολογικό αδένα και ενεργοποιούν την δουλειά του άλλου ενδοκρινολογικού αδένα.
Σωματικές ορμόνες επεξεργάζονται από ενδοκρινολογικούς αδένες και επιδρά άμεσα τα κύτταρα του οργανισμού.  Η υπόφυση είναι σαν εργοστάσιο της παραγωγής των ορμονών. Στο σύνολο αυτές οι ορμόνες ενεργοποιούν την λειτουργία του ενδοκρινολογικού συστήματος του οργανισμού.
Όπως δεν υπάρχει ο τομέας της ζωής τον οποίο δεν θα επηρέαζε η υπόφυση, έτσι και δεν υπάρχει ο τομέας της ζωής τον οποίο δεν θα επηρέαζε το τσάκρα του τρίτου ματιού.  Όπως η υπόφυση «καθοδηγεί» άλλους ορμονικούς αδένες, έτσι και το τσάκρα του τρίτου ματιού επηρεάζει πολύ τα άλλα τσάκρα.
Αδρανοποιημένη ΥΠΟΦΥΣΗ σημαίνει τύφλωση νοητική… γι αυτό μην ξαφνιάζεστε που υπάρχουν γύρω μας τόσοι τυφλοί μ' ορθάνοιχτα μάτια.
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Στη "θάλασσα" των Σαργασσών

Posted: 10 Jan 2013 04:54 AM PST


Ήταν, τότε, δώδεκα χρονών. Όταν ο παππούς άπλωσε το χέρι του και της έδωσε το τυλιγμένο βιβλίο, η καρδιά της σκίρτησε για έναν άγνωστο λόγο. Άνοιξε το φανταχτερό περιτύλιγμα βιαστικά. Ήταν μια παλιά δερματόδετη έκδοση με κιτρινισμένες σελίδες. "Η πλατιά θάλασσα των Σαργασσών", έγραφε στο εξώφυλλο. "Καλό ταξίδι!" της χαμογέλασε ο παππούς και της χάιδεψε το κεφάλι.


Τώρα, τριάντα χρόνια αργότερα, το μόνο που θυμόταν από εκείνη την ιστορία, ήταν πως μια κατάρα κληρονομικής τρέλας κατέτρεχε την ηρωίδα και την οικογένεια της. Αυτό που την είχε στοιχειώσει, ήταν εκείνος ο τίτλος. Οι θερμοί άνεμοι των τροπικών της χάιδευαν το πρόσωπο ξυπνώντας άγνωστες εξωτικές μυρωδιές στη θύμηση της κι αυτό τη μπέρδευε και τη συνάρπαζε συνάμα. Η "μαγεία" έπαιρνε σάρκα και οστά εμπρός στα μάτια της ψυχής της και η νοσταλγία για τον αλαργινό τόπο γινόταν αφόρητη και την πονούσε.
"Θα πάω!" έλεγε πάντα μέσα της. "Κάποτε θα πάω..." και είχε την αίσθηση, αν όχι τη βεβαιότητα, πως έπρεπε να λέει "Θα ξαναπάω... Κάποτε, θα ξαναπάω..."
Μπαχάμες-Μπίμινι, Αντίλλες... Ονόματα που φιγουράριζαν κάτω από συναρπαστικές φωτογραφίες στα πρακτορεία ταξιδίων. Τόποι που οι περισσότεροι άνθρωποι ήλπιζαν - κάποτε - να επισκεφθούν. Όμως για κείνη δεν ήταν απλά ένας τουριστικός προορισμός. Ήταν το τέλος του ταξιδιού. Κάτι σαν την Ιθάκη του Οδυσσέα. Έτσι τουλάχιστον ένιωθε κι ας μην υπήρχε καμιά λογική εξήγηση γι αυτό. Γιατί το ήξερε, από την πρώτη στιγμή που ένιωσε το "κάλεσμα" πως ήταν ένα ταξίδι επιστροφής. Εκεί, στην πλατιά θάλασσα των Σαργασσών.
Το κοριτσάκι των δώδεκα χρόνων είχε μεγαλώσει. Μαζί του μεγάλωσαν και τα όνειρα, οι ανεκπλήρωτες επιθυμίες, η νοσταλγία. Κάποτε είχε ένα τετράδιο που απ' έξω έγραφε "Ημερολόγιο" κι εκεί κατέγραφε τα μικρά και μεγάλα συμβάντα της ζωής της. Ώσπου μια μέρα, αποφάσισε να το διαβάσει από την αρχή. Από τότε, είχε ένα τετράδιο που στην ετικέτα του έγραφε "Ονειρολόγιο" και στις σελίδες του κατέγραφε όλων των ειδών τα όνειρα της. Εκείνα που έβλεπε τα βράδια στον ύπνο της, αλλά κι εκείνα που έβλεπε την ημέρα με τα μάτια ορθάνοιχτα.
Οι φίλοι, η ζωή, η κοινωνία, όλα την είχαν προδώσει. Τα όνειρα της όμως ποτέ. Και η ποιότητα της σχέσης της μαζί τους ήταν αμφίδρομη. Όμως οι επικρατούσες συνθήκες, αρνούνταν να υπηρετήσει το "σύστημα" κι αυτό την είχε "πετάξει" έξω, έκαναν αυτό το ταξίδι, ένα ταξίδι που δεν θα έκανε ποτέ. Ένα ταξίδι, μονάχα στην άκρη της πέννας...
Ήτανε νύχτα. Μια παγωμένη νύχτα του Γενάρη, είχε όμως πανσέληνο. Η θερμοκρασία μέσα στο σιωπηλό σπίτι, κληρονομιά από τους γονείς της που παρ' όλη την ανέχεια αρνιόταν πεισματικά να πουλήσει, ήταν το ίδιο χαμηλή όσο έξω στην ύπαιθρο. Σήκωσε το γιακά του μπουφάν που φορούσε και βγήκε στην πίσω βεράντα.
Ο ουρανός ήταν καθαρός και το φεγγάρι ανέτειλε τεράστιο και σχεδόν κόκκινο. Στο βάθος αριστερά του, τα φώτα της πόλης τρεμόπαιζαν κι έχαναν το παιχνίδι κάτω από την επιβλητική παρουσία του. Κάπου μακριά ακούστηκε το αλύχτισμα ενός σκύλου.
Ο δικός της τέντωσε τ' αυτιά και την ουρά του και του απάντησε σηκώνοντας ψηλά το κεφάλι. Ύστερα έδωσε ένα πήδημα πάνω από το φράχτη κι έφυγε βιαστικά.
Ένα ρίγος διαπέρασε τη ραχοκοκαλιά της και τον ακολούθησε με το βλέμμα. Κι έπειτα κάτι "ξεκλείδωσε" μέσα της κι ένιωσε ελεύθερη σαν αγριοπούλι που ανοίγει τα φτερά του να πετάξει. Βγήκε στο δρόμο για την κορυφή του λόφου. Με το μυαλό άδειο από σκέψεις, ακολουθώντας τα βήματα της καρδιάς της.
Το φεγγάρι είχε ανέβει αρκετά χαρίζοντας απλόχερα το φως του και στα χωράφια το σπαρμένο σιτάρι κυμάτιζε κάτω από το νυχτερινό αεράκι παίζοντας με τη φαντασία της.
Κοντοστάθηκε. Πού πήγαινε; Χαμογέλασε με την απάντηση που πήρε. Οπουδήποτε... Το συναίσθημα της φυγής από τούτο τον κόσμο την είχε κατακλύσει. Η πλατιά θάλασσα των Σαργασσών, την καλούσε για άλλη μια φορά.
Λίγα μέτρα πιο πάνω, ένας ανοιχτόχρωμος βράχος γυάλιζε κάτω από τις φεγγαραχτίδες. Σκέφτηκε να καθίσει λίγο να ξαποστάσει. Αλήθεια, δεν τον είχε ξαναπροσέξει κι ας έρχονταν συχνά ως εδώ, βόλτα με το σκύλο της.
Πλησίασε κι ένιωσε έκπληξη. Από κοντά ο βράχος ήταν μικρότερος απ' όσο φάνταζε και σίγουρα δεν τον είχε ξαναδεί. Όπως και το φιδογυριστό μονοπάτι με τα στρογγυλεμένα βότσαλα που κατηφόριζε στη νότια πλαγιά. Η αίσθηση του αλλόκοτου διαδέχτηκε την έκπληξη και μια παράξενη περιέργεια, την έσπρωξε να το ακολουθήσει. Κάτι βαθιά μέσα της, ανταποκρίνονταν σ' εκείνο το γνώριμο κάλεσμα.
Όσο κατηφόριζε, άλλο τόσο το κρύο άρχισε να μαλακώνει, ώσπου ένιωσε δυσφορία μέσα στο χοντρό μπουφάν και το ξεκούμπωσε. Το απαλό αεράκι ήτανε πια ζεστό και φορτωμένο φρέσκες ευωδιές και τόσο γνώριμες που η καρδιά της σκίρτησε γεμάτη λαχτάρα.
Η ανοιχτή πεδιάδα με τους οπωρώνες που απλώνονταν μπροστά της, αγκάλιαζε ένα μεγάλο κόλπο με χρυσαφένια αμμουδιά και, ήταν απόλυτα σίγουρη γι αυτό, δεν έπρεπε να υπάρχει εκεί!
Η απόσταση που είχε να διανύσει μέχρι την ακτή χρειάζονταν πολύ ώρα περπάτημα όμως αυτό δεν την πτόησε στο ελάχιστο. Έδεσε το μπουφάν γύρω από τη μέση της και ξεκούμπωσε τα κουμπιά που έκλειναν το γιακά της μπλούζας της. Παραδόξως, λίγα λεπτά αργότερα βρίσκονταν κιόλας στο σύνορο μεταξύ της καλλιεργημένης γης και της άμμου. Η θάλασσα μπροστά της φαίνονταν να μη τελειώνει πουθενά, να μη σταματά σε κανένα ορίζοντα. Η θέα του ωκεανού τη γέμισε δύναμη και χαμογέλασε στη σκέψη πως μπορεί και να ονειρεύονταν.
Αριστερά της, δυο τεράστιοι γυάλινοι θόλοι ξεπρόβαλαν πίσω από τα δέντρα. Αναρωτήθηκε τι μπορούσε να ήταν και την ίδια στιγμή αντιλήφθηκε το λευκό σύννεφο που πύκνωνε ολοένα και περισσότερο και μαζεύονταν πάνω από τους θόλους ενώ σταδιακά άρχισε να περιστρέφεται γυρίζοντας δεξιόστροφα. Την ίδια στιγμή ένιωσε να έλκεται προς το μέρος του ενώ οι θόλοι άρχισαν να μεγαλώνουν καθώς τους πλησίαζε. Αυτή τη φορά αναρωτήθηκε στα σοβαρά αν ονειρεύονταν έχοντας παράλληλα την αίσθηση πως μπαίνει σ' έναν "άλλο χώρο", όχι απειλητικό, μα παντελώς ξένο. Η "δομή" της άρχισε να αλλάζει, τείνοντας προς αυτήν του χώρου και παρ' όλο που αυτό την ενόχλησε, δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να σταματήσει.
Βρίσκεται μέσα! Χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει τον εαυτό της στο χώρο, ωστόσο είναι εκεί. Νιώθει κι άλλες παρουσίες γύρω της. Οι περισσότερες μένουν αδιάφορες στον ερχομό της. Όμως κάποιες, έχει την αίσθηση πως την αντιλαμβάνονται. Και ξέρει πως κάποτε, κάπως, έχει ξαναβρεθεί εδώ. Πως κάποιες από αυτές τις υπάρξεις είναι γνώριμες. Δεν τολμά να τους απευθύνει το λόγο, ωστόσο η απορία της είναι έντονη.
Νιώθει μια καινούργια δίνη να την τραβά και το περιβάλλον αλλάζει. Βρίσκεται σ' ένα κτίριο έχοντας την αίσθηση πως είναι θεραπευτήριο ή κάτι τέτοιο. Περνά από ένα "λουτρό", ένα χώρο απολύμανσης ή καλύτερα κάθαρσης ή μάλλον και τα δυο. Αναρωτιέται με κάποια ανησυχία που βρίσκεται και τι γυρεύει εκεί και τότε κάποιος, του οποίου αισθάνεται απλώς την παρουσία, την βγάζει σ' ένα διάδρομο που οδηγεί σε μια μεγάλη αίθουσα. Το πάτωμα και οι τοίχοι είναι καλυμμένα με κρύο γυαλιστερό μπεζ μάρμαρο και είναι ολομόναχη. Στο χώρο, υπάρχει παντού διάχυτη ηρεμία και ασφάλεια. Κάθεται στο πάτωμα με την πλάτη να ακουμπά στον τοίχο. Ακούει τον εαυτό της να ουρλιάζει κι έπειτα η αίθουσα γεμίζει ανθρώπους με ελαφρά, περίεργα ρούχα.
Κάποιος σκύβει και την κοιτάζει. Είναι άντρας, όμως δεν είναι άνθρωπος. Ή τουλάχιστον δεν είναι σαν τους ανθρώπους που ξέρει. Το δέρμα του είναι απαλό αλλά πράσινο και τα αυτιά του μοιάζουν με... του Mr. Σποκ! Ξαναουρλιάζει και μαζί με την φωνή της, νιώθει να φεύγει από το στήθος της ένα τεράστιο βάρος. Δίπλα του σκύβει και κάποιος άλλος. Δεν τον κοιτά, τον "ακούει" όμως να λέει πως "μια γυναίκα που φωνάζει, ζητάει βοήθεια. Είναι μια γυναίκα που χρειάζεται βοήθεια."
Κινούνται όλοι γύρω της και την παρασύρουν σ' ένα χορευτικό ρυθμό. Ο καθένας με το δικό του ξεχωριστό τρόπο αλλά όλοι μαζί σαν ομάδα, ακολουθούν τη "μουσική" που την αντιλαμβάνεται όχι σαν ήχο αλλά σαν καθαρό παλμό στην γύρω ατμόσφαιρα. Αφήνεται στο ρυθμό ενώ οι σκέψεις τους την παροτρύνουν. "Όλα είναι ενέργεια...". "Όταν υπάρχει Αρμονία στην Ουσία μας, υπάρχει και Υγεία στο σώμα.". "Τα Κλειδιά της Αρμονίας είναι ενεργειακές δονήσεις.". "Χαρά, Φως, Δύναμη, Αγάπη.". "Είναι τα κλειδιά της Θεραπείας!". "Άσε τη συχνότητα τους να σε πλημμυρίσει". "Ζήσε τα!"... Πλέει σε μια "θάλασσα" λευκόχρυσου φωτός. Η Κάθαρση είναι βαθιά και απόλυτη.
Είναι και πάλι μόνη. Σ' ένα δωμάτιο με ένα λευκοστρωμένο κρεβάτι, μια καρέκλα, ένα κομοδίνο που πάνω του υπάρχει μια κανάτα νερό. Από την μπαλκονόπορτα βλέπει μια φωταγωγημένη πόλη. Μια τεράστια πόλη με ψηλά κτίρια που χάνονται στον νυχτερινό ουρανό. Στην βεράντα κάθονται οκλαδόν δύο γέροντες με λευκούς χιτώνες. Της εμπνέουν εμπιστοσύνη και σκέφτεται να πάει κοντά τους ελπίζοντας να της εξηγήσουν που βρίσκεται. Νιώθει τη συχνότητα της συνείδησης της να γίνεται υψηλότερη ώστε να μπορέσει να τους προσεγγίσει. Κάθεται πλάι τους.
"Είμαστε σε μια Άλλη Πραγματικότητα!" ακούει τη σκέψη του πρώτου. "Έτσι απλά;" αναρωτιέται εκείνη και η σύντροφος του της χαμογελά...
"Θέλω να μάθω!" ανυπομονεί γεμάτη λαχτάρα.
"Υπομονή! Επιμονή! Θέληση!"
"Και Τόλμη! Προπάντων Τόλμη!"
Οι συμβουλές τους την κάνουν να χαμογελάσει. Είναι σαν να ακούει τον παππού της τότε που ήταν παιδί... "Και ο δικός μου Κόσμος; Και αυτοί, οι άλλοι, που γεννήθηκαν από τις επιλογές που δεν έκανα;"
"Ω, οι Παράλληλοι Κόσμοι! Αυτοί είναι πάντα "αλλού" και... σε περιμένουν!"
"Περιμένουν την Προσοχή σου..."
"Και η θάλασσα; Η θάλασσα των Σαργασσών;"
"Μια Πύλη!"
"Μα, εγώ... έκανα μονάχα μια βόλτα κοντά στο σπίτι μου..."
"Μια Πύλη που κουβαλάς μέσα σου..."
"Θέλω να Μάθω!"
Βρίσκεται πίσω, στους θόλους και είναι μόνη. Κοιτάζει έξω από το χοντρό τζάμι. Τα κύματα γλείφουν απαλά την αμμουδιά. Η Θάλασσα είναι ήρεμη σαν λάδι. Τώρα, περπατά στην ακτή. Τα ίχνη από τα βήματα της είναι τα μόνα που σπάζουν την μονοτονία της απέραντης έκτασης.
Σηκώνει τα μάτια στον ουρανό. Το φεγγαρόφωτο κρύβει κάθε άλλο αστέρι. Είναι σχεδόν σαν μέρα! Μια μέρα με βαθύ μπλε στερέωμα...
Κάτι μπλέκεται στα πόδια της και της τραβά την προσοχή. Είναι ένα κομμάτι κοράλλι που ξέβρασε η θάλασσα. Το σηκώνει. Είναι τόσο όμορφο... Και την καλωσορίζει! Το νιώθει έτσι όπως το κρατά στα χέρια της! Νιώθει τη Δύναμη του. Η ενέργεια ρέει ανάμεσα τους και της μεταφέρει χιλιάδες εντυπώσεις, χιλιάδες πληροφορίες, με ασύλληπτη ταχύτητα.
Δεν προλαβαίνει να τις "αποκωδικοποιήσει", γίνονται όμως κτήμα της. Η Δύναμη του, γίνεται και δική της. Κι εκείνη, γίνεται Ένα με οτιδήποτε υφίσταται στο χωρόχρονο! Η ύπαρξη της απλώνεται και διαχέεται ως το άπειρο. Νιώθει πλήρης από μια άχρονη κενότητα. Είναι Τίποτε και τα Πάντα! Βρίσκεται Παντού και Πουθενά. Η καθημερινή της προσωπικότητα διαλύεται σαν θεατρικός ρόλος στη λησμονιά του χρόνου και η "Ουσία" της Ύπαρξής της ξεπερνά κάθε περιορισμό.
Όμως είναι, ακόμη, φυλακισμένη στην ύλη και το ξέρει. Και μόνο η ανάμνηση αυτής της δέσμευσης λειτουργεί σαν ασφαλιστική δικλείδα και είναι αρκετή για να την κάνει να επιστρέψει...
Μια παγωμένη μουσούδα την σκουντά στο πρόσωπο κλαψουρίζοντας. Βρίσκεται καθισμένη στη ρίζα του βράχου, στην κορυφή του λόφου. Έχει κιόλας ξημερώσει. Ο σκύλος της, της γαβγίζει χαρούμενα κουνώντας την ουρά του. Το κρύο είναι τσουχτερό όμως εκείνη δεν φορά το μπουφάν της και παρ' όλα αυτά είναι ζεστή. Προσπαθεί να συνειδητοποιήσει τι έχει συμβεί και είναι έτοιμη να δεχτεί πως την πήρε ο ύπνος, πως όλα ήταν ένα παράξενο όνειρο. Όμως το Κοράλλι βρίσκεται εκεί! Το κρατά στα χέρια της! Το κοιτάζει με τα μάτια ορθάνοιχτα από την έκπληξη και το γέλιο της αντηχεί σ' ολόκληρη την πλαγιά.
Όρθια πάνω στο βράχο, ανοίγει διάπλατα την αγκαλιά της στον "Κόσμο". Τώρα Ξέρει!
Το Ταξίδι έχει μόλις αρχίσει!

ΤΕΛΟΣ

Ειρήνη Λεονάρδου ©

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Σούρατ Σαμπντ Γιόγκα: Η Γιόγκα του Ηχητικού Ρεύματος Ζωής

Posted: 10 Jan 2013 04:46 AM PST

Πρωτότυπη έρευνα - Ειρήνη Λεονάρδου


Surat Shabd Yoga

Η Γιόγκα του Ηχητικού Ρεύματος Ζωής

shurat01b

Φανταστείτε πως ξυπνάτε ξαφνικά και βρίσκεστε καθισμένοι σ' ένα τεραστίων διαστάσεων αμφιθέατρο, ως μέλος μιας πολυάριθμης φιλαρμονικής ορχήστρας. Κρατάτε, όπως όλοι, ένα μουσικό όργανο και καλείστε να αρχίσετε να παίζετε με αυτό, το μουσικό κομμάτι που σας αντιστοιχεί.
Δεν έχετε ιδέα από μουσική αλλά όσοι κάθονται κοντά σας, σας παροτρύνουν με νοήματα πως οφείλετε να παίξετε οπωσδήποτε, πως είναι θέμα μέγιστης σημασίας και πως δεν έχετε άλλη επιλογή.

Ακολουθείτε τις υποδείξεις τους και αρχίζετε να τους μιμείστε προσπαθώντας να βρείτε μάταια τη σωστή νότα στη σωστή στιγμή. Ώσπου αντιλαμβάνεστε πως δεν είστε οι μόνοι που παίζετε φάλτσα! Για την ακρίβεια υπάρχει τόση κακοφωνία, που είναι αδύνατον να συλλάβετε αν υπάρχει όντως κάποια μελωδία και ποια είναι αυτή. Οι υπόλοιποι γύρω σας συνεχίζουν με αφοσίωση να εκτελούν, μεταφορικά και κυριολεκτικά, το μουσικό τους κομμάτι αδιαφορώντας για το τελικό αποτέλεσμα.
Αποφασίζετε πως δεν έχει κανένα νόημα να συνεχίσετε έτσι. Σταματάτε λοιπόν την απεγνωσμένη προσπάθεια να συγχρονιστείτε με τους άλλους και «κλείνετε» αυτιά και μάτια. Κι εκεί, στην εσωτερική σιωπή και εντελώς αναπάντεχα, αρχίζετε να βρίσκεται μια μελωδία! Την δική σας εσωτερική μουσική. Είναι υπέροχη, γεμάτη αρμονία και σας συνεπαίρνει! Όμως σύντομα αρχίζετε να την ακούτε και κάπου έξω από σας.
Αφουγκράζεστε με προσοχή και εντοπίζετε την κατεύθυνση από όπου έρχεται. 
Ανασηκώνετε με προσμονή τα μάτια και ψάχνετε ανάμεσα στο πλήθος. Τον εντοπίζετε εύκολα. Στέκεται όρθιος και παίζει με brio. Σαν να έχει αντιληφθεί πως τον προσέξατε, γυρίζει αργά προς το μέρος σας. Δυο φωτεινά μάτια σας κοιτούν με νόημα και σας χαμογελά. Ανταποδίδετε το χαμόγελο και νοιώθετε την ανάγκη να τον συνοδέψετε παίζοντας τη μελωδία μαζί του. Δειλά στην αρχή, όμως σύντομα αντιλαμβάνεστε πως μπορείτε να τα καταφέρετε θαυμάσια κι αυτό σας ενθουσιάζει. Σηκώνεστε όρθιοι και συγχρονίζεστε απόλυτα μαζί του ακολουθώντας την θεϊκή μουσική.
Νοιώθετε πως χάνετε την αίσθηση του χώρου και του χρόνου και δεν έχετε άδικο. Σας οδηγεί στο Σατ Λοκ, τον Αληθινό Τόπο, το Άφθαρτο Πεδίο! Έχετε βρει τον Σάτγκουρου σας…

Το σύστημα
Σούρατ Σάμπντ Γιόγκα σημαίνει σε ελεύθερη απόδοση «Ψυχο-Ηχητική Ένωση». Είναι η άσκηση της ένωσης της ψυχής με τον Πνευματικό Ήχο (Σάμπντ). Ως Σάμπντ νοείται η Δημιουργική Δύναμη, η Πηγή όλης της Δημιουργίας που εκδηλώνεται ως Ήχος και Φως στα πνευματικά πεδία. Η Θεία Δημιουργική Δύναμη της Ζωής. Αποκαλείται επίσης και Απεριόριστος (Άναχαντ) Ήχος. Ή αλλιώς, Ηχητικό Ρεύμα Ζωής. Αυτό το ρεύμα ή κύμα είναι το Δημιουργικό Πνεύμα εν δράσει και περιλαμβάνει όλες Του τις ιδιότητες. Η δόνηση είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο μπορεί να εκδηλωθεί το παγκόσμιο πνεύμα στην ανθρώπινη συνείδηση. Μπορεί να γίνει αντιληπτό, να ακουστεί και να ειδωθεί, από όσους έχουν αφυπνίσει την συνείδηση τους.
Η Σούρατ Σάμπντ Γιόγκα είναι το αρχαιότερο όλων των συστημάτων Γιόγκα. Διδάσκεται και εφαρμόζεται από τουςΣάτγκουρου (σατ-αληθινός και γκουρού-φωτοδότης) χωρίς τροποποίηση ή αλλαγή επί δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Ονομάζεται επίσης πρακτική εξάσκηση του Ήχου, επειδή συνίσταται κυρίως στην ακολουθία του εσωτερικού Ήχου. Είναι ο τρόπος της ανεξάρτητης ανάπτυξης και της καλλιέργειας της ψυχής καθώς και της πνευματικής κυριαρχίας.

shurat09
Οι Αληθινοί Φωτοδότες
Η παρουσία των Σάτγκουρου στην Γη ανάγεται στην αρχή της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη. Σύμφωνα με την παράδοση, ο θεσμός τους δεν είναι προϊόν του σύγχρονου πολιτισμού. Απεναντίας υπήρξε ο κύριος παράγοντας στην γέννηση όλων των πολιτισμών, ακόμη και του σημερινού. Υπάρχουν στην παρούσα δημιουργία επί εκατομμύρια χρόνια κρατώντας τον πυρσό της πνευματικότητας και δείχνοντας τον δρόμο σε όσους είναι έτοιμοι να τον αντιληφθούν.
Δεν ανήκουν σε καμία θρησκεία και δεν διδάσκουν καμία θεολογία με την συνηθισμένη έννοια του όρου. Ακολουθούν, για την επίτευξη προόδου όσων εκπαιδεύονται κοντά τους, μια τεχνική διαδικασία βασισμένη σε ανώτερη ψυχολογία και πρακτικές εξάσκησης, αλλά ως πρωταρχική και βασική προϋπόθεση ορίζεται η βαθιά ηθική προσέγγιση της εκπαίδευσης και των αποτελεσμάτων της.
Η κατάκτηση της υπέρ-ανθρώπινης συνειδησιακής κατάστασης στην οποία στοχεύει αυτή η εκπαίδευση, εξαρτάται από τον συνδυασμό της Δύναμης με όλες τις υψηλότερες Αρετές και κυρίως με την Αγάπη. Την Αγάπη στην Κοσμική της έκφραση, την οποία μπορούμε να βιώσουμε μόνον αν την προσεγγίσουμε μέσα από το ενεργειακό κέντρο του Τρίτου Ματιού.
Οι ίδιοι μπορούν να θεωρηθούν Υπερανθρώπινοι αν και στην ουσία είναι κάτι περισσότερο ακόμη και από αυτό καθώς η σφαίρα της δραστηριότητας τους εκτείνεται πέρα από εκείνα που αποκαλούμε αισθητά.
Ωστόσο η μέθοδος την οποία χρησιμοποιούν είναι ταυτόσημη με την επιστημονική. Δεν στηρίζεται στην πίστη, αλλά στην διαπίστωση μέσω της πειραματικής επανάληψης.
Σε κάθε επιστημονικό πείραμα οφείλει κανείς να δεχθεί κάτι ως βασική υπόθεση. Έπειτα είναι έτοιμος να προχωρήσει στην εφαρμογή της επαλήθευσης του. Κατά την διαδικασία της επαλήθευσης αποκτά συγκεκριμένη γνώση. Έτσι και οι εκπαιδευόμενοι καλούνται στο εργαστήριο της ατομικής εμπειρίας και του πειράματος για να επαληθεύσουν και να αποδείξουν μόνοι τους όσα έχουν θεωρητικά διδαχθεί. Αυτό είναι συγχρόνως και η τελική τους δοκιμασία!
Κάποια από τα αντικειμενικά κριτήρια που χαρακτηρίζουν έναν Σάτγκουρου είναι, πρώτο και σημαντικότερο πως πάντοτε είναι αυτοσυντήρητοι. Δεν επιδοτούνται ποτέ από τους μαθητές τους ή από φιλανθρωπίες. Ποτέ δεν καυχιούνται ότι είναι Διδάσκαλοι ή για τις πνευματικές τους δυνάμεις ή επιτεύξεις. Δεν παραπονιούνται ποτέ για την τυχόν άσχημη συμπεριφορά κάποιων απέναντί τους ή για την αγνωμοσύνη όσων έχουν βοηθήσει. Δεν σχολιάζουν τα σφάλματα των άλλων και δεν κατηγορούν κανένα. Δεν τιμωρούν ποτέ κανένα, ούτε εκδικούνται ακόμη και αν πρόκειται για τον χειρότερο εχθρό τους. Η ζωή τους διέπεται αποκλειστικά από τον νόμο της Αγάπης. Δεν επιδίδονται σε ασκητικές πρακτικές, ούτε σε παράλογα αυστηρές μεθόδους αυτοπειθαρχίας και δεν κάνουν ποτέ θαύματα με σκοπό την δημόσια επίδειξη.
Και το καθοριστικότερο όλων των κριτηρίων είναι πως κάθε παραδοσιακός Σάτγκουρου διδάσκει και ασκείται στο Ηχητικό Ρεύμα Ζωής. Αυτό είναι ο πυρήνας των διαλογισμών και των ομιλιών τους. Δεν υποδεικνύουν απλώς στους εκπαιδευόμενους τον ορθό τρόπο ζωής, πρωτίστως ζουν οι ίδιοι κατ' αυτόν τον τρόπο. Άλλωστε μόνον έτσι είναι δυνατόν να χαρακτηριστούν Αληθινοί Φωτοδότες.
Για την ακρίβεια υπάρχει ένας μόνο τρόπος για να διαπιστώσουμε πέρα από κάθε αμφιβολία ότι ένας άνθρωπος είναι Σάτγκουρου. Να τον δούμε σε κάποιο ανώτερο πεδίο, όπου η εξαπάτηση είναι αδύνατη. Εκεί όπου οι πνευματικές ιδιότητες είναι φανερές σε όλους. Αν τον δούμε εκεί στην ακτινοβόλο μορφή του τότε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για την ταυτότητα του.
Όμως θα πρέπει πρώτα να βρούμε έναν Σάτγκουρου εν ζωή. Κάτι που εκ πρώτης όψεως φαίνεται δύσκολο αν όχι αδύνατο παρόλο που όσοι υπάρχουν δεν ζουν απομονωμένοι αλλά ως κοινοί θνητοί.
Ωστόσο, σύμφωνα με την παράδοση, αν κάποιος είναι έτοιμος και το επιθυμεί ειλικρινά θα έχει την ευκαιρία να τον συναντήσει. Το αν θα το αντιληφθεί είναι θέμα βαθμού ετοιμότητας και εσωτερικών διεργασιών που πρέπει να έχουν προηγηθεί. Εκείνος δεν πρόκειται έτσι κι αλλιώς να δηλώσει την βαθύτερη ταυτότητα του.
Δεν απομένει λοιπόν στον αναζητητή παρά να προετοιμάζεται και να επιθυμεί με όλη του την καρδιά.
Κάθε Σάτγκουρου από την πλευρά του έχει το καθήκον κατ' αρχήν να συντονίσει και να συνδέσει την ψυχή του εκπαιδευόμενου με το Ηχητικό Ρεύμα Ζωής και στη συνέχεια να την οδηγήσει «ψηλά» και «έξω» απ' αυτό τον κόσμο, στην αρχική της κατοικία. Που βέβαια δεν είναι παρά η Ουσία του Υπέρτατου Δημιουργού. Να την απελευθερώσει από τα δεσμά των επαναγεννήσεων. Παράλληλα θα υποδείξει στον εκπαιδευόμενο θεωρητικά, αλλά και με ζωντανό παράδειγμα τον τρόπο της δικής του ζωής εδώ στο φυσικό πεδίο, τον Δρόμο προς την τελειότητα. Αλλά δεν έχει καθήκοντα μόνο απέναντι σε όσους βρίσκονται συνειδητά κοντά του. Είναι υπεύθυνος και ως προς το να φέρει σε όλο τον κόσμο Φως και Αγάπη. Αυτό όμως είναι μέσα στα πλαίσια του μυστικού του έργου.
Στην ουσία οι Σάτγκουρου είναι ένα με τον Υπέρτατο Κύριο, την Πηγή όλων των Ψυχών. Ό,τι είναι το Οικουμενικό Πνεύμα, το ίδιο είναι και ο Σάτγκουρου ως άτομο –ταυτόσημος σε Ουσία και γνωρίσματα. Είναι ακριβώς το ίδιο με μόνη διαφορά τους περιορισμούς του υλικού σώματος που χρησιμοποιεί ως όχημα για όσο παραμένει στο πεδίο της Ύλης. Όμως και ο κάθε άνθρωπος είναι εν δυνάμει ταυτόσημος μαζί Του. Χρειάζεται απλά ανάπτυξη και συνειδητοποίηση. Χρειάζεται τη Φλόγα που φωλιάζει σ' ένα Σάτγκουρου για να ανάψει η φωτιά και μέσα στον ίδιο. Και αυτός είναι και ο στόχος όλης της ανθρώπινης εξέλιξης. Η συνειδητή ενότητα με την Πηγή μας. Γνωρίζοντας την σχέση μας με την Υπέρτατη Υπερψυχή θα είμαστε σε θέση να ασκήσουμε συνειδητά τις δυνάμεις και τα δικαιώματα μας ως μέρη της Ολότητας.
Αυτής της Ολότητας της οποίας οφείλουμε να σεβόμαστε την κάθε εκδήλωση, ακόμη και αν είναι ένα μικρό βοτσαλάκι ή μια σταγόνα βροχής.
shurat14

Εσωτερική προετοιμασία
Όπως αναφέραμε προηγουμένως, απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη προόδου με το σύστημα της Σούρατ Σάμπντ Γιόγκα είναι η εσωτερική προετοιμασία. Με αυτό εννοείται πως ο αναζητητής πρέπει πρωτίστως να έχει εδραιώσει έναν άψογο, ηθικά ανώτερο χαρακτήρα και στην συνέχεια να αποταθεί στον Σάτγκουρου για να ζητήσει την μύηση. Φυσικά δεν είναι δυνατό να είναι στην αρχή απόλυτα τέλειος, αλλά είναι απαραίτητο να έχει αγνή πρόθεση και επιμονή.
Ακολουθώντας την Ατραπό της μύησης, το πρώτο βήμα είναι η κατάκτηση της Βιβέκ που σημαίνει Διάκριση. Την σωστή διάκριση που αποκτάται από την αναζήτηση, την συνεχή έρευνα και την προσεκτική μελέτη. Η έρευνα έχει σαν αντικείμενο της οτιδήποτε συντείνει στην αποσαφήνιση των σωστών πληροφοριών από όπου και αν προέρχονται και το ξεκαθάρισμα των δογματισμών.
Παράλληλα η μελέτη στρέφεται και προς το ίδιο το σύστημα, στις φιλοσοφικές του αρχές και στην επιστημονική του βάση. Και το ζητούμενο από τον εκπαιδευόμενο είναι να το συγκρίνει με όλες τις άλλες πληροφορίες που έχει αποκομίσει από την έρευνα του και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα.
Ένα μέρος της ερευνητικής διάκρισης είναι και το να εξοικειωθεί ο εκπαιδευόμενος με τους τέσσερις τρόπους δράσης του νου του. Ο πρώτος τρόπος δράσης είναι η Διασκόρπιση σε κάθε είδους έγνοιες, σκέψεις και ασχολίες, είτε αυτές αφορούν την εργασία, τις σχέσεις ακόμη και τις απολαύσεις.
Ο δεύτερος και ιδιαίτερα επίβουλος είναι το Σκοτείνιασμα. Η ανία και η νωθρότητα, η αναβλητικότητα και η παραίτηση από κάθε εκδήλωση ζωντανής δημιουργικότητας και χαράς.
Τρίτος είναι η Περισυλλογή, ο αγώνας δηλαδή να υπερνικηθούν οι τάσεις διασκόρπισης και σκοτεινιάσματος, να αντιστραφούν οι διαδικασίες και να αρχίσει η περισυλλογή του νου σε ένα σημείο. Σ' αυτό βοηθά και η εξάσκηση με τον περιορισμό της προσοχής αρχικά σε ένα πράγμα και στην συνέχεια με την επιλογή ενός κέντρου προσοχής. Στην Σούρατ Σάμπντ Γιόγκα η μέγιστη έμφαση δίνεται στο κέντρο του Τίσρα Τιλ, (Τρίτο Μάτι) από το οποίο οι εκπαιδευόμενοι ξεκινούν την ανύψωση τους.
Ο τέταρτος τρόπος δράσης του νου είναι η Συγκέντρωση. Η απόλυτα προσηλωμένη μορφή νοητικής δράσης η οποία, όταν τελειοποιηθεί, οδηγεί στην «στροφή προς τα μέσα» (σαμάντι). Αυτό σημαίνει πως όταν ολοκληρωθεί η διαδικασία της συγκέντρωσης η προσοχή βρίσκεται εξ ολοκλήρου εσωτερικά. Ο εξωτερικός κόσμος έχει αποκλειστεί εντελώς από την σφαίρα της συνείδησης.
Το δεύτερο βήμα στην νοητική προετοιμασία είναι η Βαϊράγκια. Η νοητική δηλαδή Αποδέσμευση του εαυτού από τον εξωτερικό κόσμο. Ουσιαστικά, καλείται ο εκπαιδευόμενος να πάψει να ταυτίζεται με τα υπάρχοντα του και το περιβάλλον του. Δεν πρέπει να αποτελούν την ουσία της ζωής και της σκέψης του, αλλά να διατηρεί την ανεξαρτησία του από αυτά και να τα χειρίζεται με απόσπαση.
Το τελευταίο βήμα για την απόκτηση της τέλειας απόσπασης είναι η απαλλαγή από τις κατώτερες επιθυμίες. Η επιθυμία μας έλκει προς τα αντικείμενα των αισθήσεων. Οι αισθήσεις κατατροπώνουν το νου και ο νους σκλαβώνει την ψυχή. Ακολουθώντας κατώτερες επιθυμίες, ο νους δημιουργεί συνεχώς κάρμα1 και εμπλέκεται στο φαύλο κύκλο των επαναγεννήσεων. Το λάθος δεν έγκειται στην επιθυμία, αλλά στη φύση εκείνου που επιθυμούμε. Και το σωστό ή το λάθος, έγκειται στην κατεύθυνση προς την οποία μας τραβά μια επιθυμία. Οτιδήποτε παρεμποδίζει ή καθυστερεί την ψυχή προς την πνευματική ελευθερία, είναι λανθασμένο. Οτιδήποτε ανυψώνει την συνείδηση είναι σωστό.
Αυτή είναι και η φιλοσοφία του συστήματος. Κανείς δεν πρέπει να εμποδίζεται στο δρόμο του προς το Φως. Οποιαδήποτε πράξη έχει ως αποτέλεσμα τη βοήθεια του άλλου στην εξέλιξη και την πνευματική του πρόοδο μπορεί να θεωρηθεί καλή. Κύριο μέλημα πρέπει να είναι το έσχατο αποτέλεσμα ως προς το ανώτερο συμφέρον όλων.
Σύμφωνα με αξίωμα της φυσικής, μεταξύ δύο δυνάμεων υπερισχύει πάντα η ισχυρότερη. Ο ίδιος νόμος λειτουργεί με την ίδια ακρίβεια και στο βασίλειο του νου. Υπερισχύει πάντα η ισχυρότερη έλξη. Αυτή μπορεί να εξουδετερωθεί μόνο από ένα ισχυρότερο τράβηγμα προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Αυτό ακριβώς κάνουν και οι Σάτγκουρου και οι εξουσιοδοτημένοι τους εκπρόσωποι σε όλο τον κόσμο. Δεν σπαταλούν χρόνο και ενέργεια διακηρύσσοντας ποια είναι τα κακά των επιβλαβών επιθυμιών, αλλά αντίθετα προσφέρουν στους εκπαιδευόμενους κάτι που ανυψώνει μονομιάς την ψυχή και το νου προς τα πάνω, στους άυλους κόσμους και στο Άφθαρτο Πεδίο. Και αυτό το κάτι, είναι ο συντονισμός τους με το Ηχητικό Ρεύμα Ζωής! Το λαμπερό μονοπάτι που οδηγεί στην διατήρηση της Συνειδητής Επίγνωσης της Ύπαρξης και συνεπώς στην Αθανασία.
 shurat02
Μακρόκοσμος
Η Δημιουργία, ο Κόσμος στην ολότητα του, αποτελείται σύμφωνα με την παράδοση από τέσσερα τμήματα, που το καθένα διαφοροποιείται από τα υπόλοιπα ανάλογα με ορισμένα χαρακτηριστικά της ουσίας από την οποία αποτελείται και επίσης από τη φύση των φαινομένων που παρατηρούνται στο καθένα. Τα τέσσερα αυτά τμήματα ενυπάρχουν στα ίδια όρια ως προς τον χώρο και διαχωρίζονται ως προς τις ιδιότητες τους και μόνο.
Οι υποδιαιρέσεις που προκύπτουν από αυτόν τον διαχωρισμό υπάγονται σε ένα δίπολο, στον αρνητικό πόλο του οποίου κατατάσσονται οι πλέον χαμηλότερες ενεργειακές συχνότητες της Δημιουργίας ενώ στο αντίθετο άκρο βρίσκονται οι υψηλότερες. Στην ουσία δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ τους, αλλά ποιοτική διαφοροποίηση. Ωστόσο θα πρέπει να διευκρινίσουμε από την αρχή πως η πορεία της Δημιουργίας δεν είναι έτσι απλή και γραμμική και πως υπάρχουν πολυάριθμοι εκδηλωμένοι Κόσμοι που ο καθένας περιστρέφεται γύρω από μια ανώτερη περιοχή ή Κόσμο, όπως οι πλανήτες γύρω από έναν ήλιο. Κόσμοι γύρω και μέσα σε Κόσμους σε μια φρακταλική, θα λέγαμε σήμερα, διάταξη. Για παράδειγμα δεν υπάρχει μόνο ένα Φυσικό Σύμπαν, αλλά αμέτρητα φυσικά σύμπαντα και αμέτρητα Αστρικά και ούτω καθ' εξής.
Ξεκινώντας από τον αρνητικό πόλο, έχουμε κατ' αρχήν το Φυσικό Σύμπαν ή Υλικό Κόσμο(Πιντ), που δεν στερείται βέβαια εξ ολοκλήρου από υψηλότερες ενέργειες γιατί η ύλη δεν είναι κάτι ξεχωριστό από το Πνεύμα. Το Πνεύμα είναι η μόνη αυτενεργή ουσία και χωρίς αυτό η ύλη θα έπαυε να υπάρχει. Η διαφορά έγκειται στην πυκνότητα της ύλης που υπερισχύει σ' αυτό το κατώτατο πεδίο, εκείνης του Πνεύματος. Όσο υψηλότερα σε συχνότητες ανεβαίνουμε τόσο «πυκνότερο» γίνεται το Πνεύμα.
Δεδομένου ότι η φύση της ψυχής είναι συνυφασμένη με το Πνεύμα και το Φως, αυτή η στέρηση τους που υφίσταται η ψυχή στον Υλικό Κόσμο, δημιουργεί το «κενό» που κάθε άνθρωπος αισθάνεται μέσα του και που όντας μη αφυπνισμένος, προσπαθεί να το αναπληρώσει με το κυνήγι υλικών αγαθών. Για τον ίδιο λόγο, στο κατώτατο αυτό πεδίο, μας «πονά» η απουσία του Πνεύματος και ό,τι μας πονά το ονομάζουμε κακό. Έτσι κάθε δράση που απορρέει από την έλλειψη Πνεύματος και Φωτός μας πονά και θεωρείται κακό.
Επομένως το κακό είναι απλώς σκοτάδι, η απουσία του Φωτός που σημαίνει απουσία του Πνεύματος. Μια κατάσταση βαριάς αδράνειας που καλύπτεται από πυκνή σκιά.
Ο Υλικός Κόσμος είναι μόνο ένα τμήμα αυτού που αποκαλέσαμε αρνητικό πόλο. Έπεται οΑστρικός Κόσμος (Άντα) που είναι πολύ μεγαλύτερος από τον υλικό και αποτελείται από πολλά υποπεδία. Βρίσκεται πολύ κοντά στο υλικό σύμπαν και κατά μια έννοια αποτελεί το «εργοστάσιο» παραγωγής ενέργειας γι αυτό. Το γεμάτο φως και χρώματα κεντρικό τμήμα του Αστρικού Σύμπαντος απαρτίζει εκείνο που αποκαλείται αγνό αστρικό πεδίο και στο οποίο αφθονεί μια ατέλειωτη ποικιλία ζωής –ήπειροι, ωκεανοί, λαοί. Σε κάποια από τα υποπεδία των χαμηλότερων δονήσεων παραμένουν περιπλανώμενες οι ψυχές που αποκαλούμε «δέσμιους της Γης» ή «πρόσγειους».
Ο Αστρικός Κόσμος αποτελεί τον αρνητικό πόλο των υπερ-υλικών ζωνών και δεν είναι παρά μόνο ο πρώτος σταθμός στην ανοδική ατραπό προς τον Πνευματικό Κόσμο.
Όλα αυτά δεν γίνονται βέβαια αντιληπτά με τις πέντε φυσικές αισθήσεις και όσον αφορά την επιστημονική προσέγγιση βρίσκονται πέρα από το υπεριώδες φάσμα της φυσικής.
Τρίτος σε διαβάθμιση είναι ο Νοητικός Κόσμος (Μπραχμάντ), που είναι πολύ μεγαλύτερος σε έκταση από τον προηγούμενο και περιέχει κυρίως πνευματική ουσία, αλλά και μια λεπτότερη βαθμίδα ύλης, η οποία περιλαμβάνει το Νου. Ενώ ο Αστρικός, βρίσκεται στην διαχωριστική «γραμμή» ανάμεσα σ' αυτόν και τον υλικό.
Για την ακρίβεια, υπάρχουν αναρίθμητες υποδιαιρέσεις σ' αυτή την τρίτη διαβάθμιση της Δημιουργίας και η κάθε μια αποτελεί έναν διαφορετικό και ξεχωριστό κόσμο. Τα διαμερίσματα, οι υποδιαιρέσεις αυτές, εισχωρούν τόσο ανεπαίσθητα το ένα μέσα στο άλλο ώστε δύσκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς το πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο. Το κατώτατο τμήμα αυτού του συνόλου, ονομάζεται Τρικούτι και είναι η έδρα του Οικουμενικού Νου. Από εδώ προέρχονται και οφείλουν να επιστρέψουν, όλοι οι ατομικοί νόες που παραλαμβάνουν οι ψυχές κατά την κάθοδο τους προς την ενσάρκωση.
Ανώτερο όλων των πεδίων είναι ο Πνευματικός Κόσμος (Σατ Ντες: Αληθινή Χώρα). Είναι το πεδίο ή η περιοχή του αγνού πνεύματος. Οι κάτοικοι είναι καθαρά πνεύματα, καθαρές συνειδήσεις χωρίς ιδιότητες. Το Σατ Ντες δεν έχει όρια. Αγκαλιάζει τα πάντα και είναι η αρχή και το τέλος των πάντων. Είναι το μεγάλο κέντρο γύρω από το οποίο περιστρέφονται όλοι οι άλλοι κόσμοι. Η κατοικία του Υπέρτατου Δημιουργού.
Από αυτό το κέντρο της Ζωής και του Φωτός, ρέει προς τα «έξω» και προς τα «κάτω» το μεγάλο δημιουργικό ρεύμα. Το Ηχητικό Ρεύμα Ζωής που δημιουργεί, διακυβερνά και συντηρεί όλα τα Πεδία.
Το μεγάλο αρχηγείο ολόκληρης της Δημιουργίας είναι το πεδίο της Αθανασίας. Είναι αμετάβλητο, τέλειο, δίχως θάνατο. Υποδιαιρείται σε τέσσερις ξεχωριστές περιοχές που η κάθε μια έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και τον δικό της κυβερνήτη, αλλά οι διαφορές είναι αμυδρές. Πρώτη όλων είναι το Ανώνυμο Πεδίο (Άναμι Λοκ). Ακολουθούν ο Απρόσιτος Τόπος (Άγκαμ Λοκ), ο Αόρατος Τόπος (Άλακ Λοκ) και τέλος το Αληθινό Σπίτι (Σατς Λοκ) ή Αληθινός Τόπος (Σατ Λοκ).
Από εκεί κατάγονται όλες οι Ψυχές και εκεί οφείλουν και στην ουσία επιθυμούν να επιστρέψουν. Είναι ο Τόπος που, η θύμηση του, ξυπνά μέσα μας τη γλυκιά θλίψη της νοσταλγίας. Που το κάλεσμα του μας αφήνει με τη λαχτάρα του ξενιτεμένου που ψάχνει το δρόμο του γυρισμού στην Αληθινή Χώρα.
shurat13

Μικρόκοσμος
Η ανάλυση και ο τρόπος λειτουργίας του ανθρώπινου μικρόκοσμου στηρίζεται στην από αιώνων πρακτική και πειραματικά επαληθεύσιμη έρευνα των Σάτγκουρου και χαρακτηρίζεται ως επιστήμη της Ψυχολογίας. Ορίζεται δε αυτή, ως η θεμελιώδης δομή και λειτουργία του Νου και της Ψυχής, καθώς και οι αντιδράσεις τους κάτω από συνθήκες δοκιμασίας.
Ξεκινώντας από τα κατώτερα στρώματα, ο άνθρωπος έχει το γνωστό μας φυσικό, Υλικό Σώμα. Δεύτερο στη σειρά έρχεται ένα πολύ λεπτότερο και αιθέριο σώμα που οι Σάτγκουρου ονομάζουν και Φωτεινό Σώμα.Στην Δύση είναι γνωστό ως Αστρικό Σώμα και ονομάστηκε έτσι επειδή όταν το βλέπει κανείς φαίνεται να αστράφτει από εκατομμύρια μικροσκοπικά σωματίδια που θυμίζουν αστρικό νεφέλωμα.
Μέσω αυτού η Ψυχή και ο Νους είναι σε θέση να έρθουν σε επαφή κατ' αρχήν με το φυσικό σώμα και στην συνέχεια με τον εξωτερικό κόσμο.
Μέσα στο Αστρικό σώμα και εντελώς διαφοροποιημένο από αυτό υπάρχει το ακόμη ανώτερο σε συχνότητα και πιο αιθέριο, το Σπερματικό ή Αιτιατό Σώμα. Σ' αυτό γίνεται η πλήρης καταγραφή όλων των εμπειριών που αποκομίζει η ψυχή κατά τις ενσαρκώσεις της καθώς και το προσχέδιο για κάθε τι που πρόκειται να συμβεί στην εκάστοτε ανθρώπινη ζωή.
Επίσης εκτελεί και την λειτουργία λήψης και μετάδοσης εντυπώσεων μεταξύ Ψυχής και Νου αφ ενός και Νου και Αστρικού Σώματος αφ ετέρου. Σ' αυτή την περίπτωση αποκαλείται Νοητικό Σώμα λόγω της διαφοροποιημένης λειτουργίας του και ακόμη μπορεί να θεωρηθεί ως διαφορετικό τμήμα του Αιτιατού Σώματος.
Στην διαβάθμιση μεταξύ Αιτιατού Σώματος και Ψυχής κατατάσσεται ο Νους ο οποίος και χρησιμοποιεί το Νοητικό Σώμα για την εκτέλεση των λειτουργιών του.
Ο Νους δεν είναι παρά ένα καλό όργανο που χρησιμοποιείται από την Ψυχή για να έρχεται σε επαφή με τα αντικείμενα γνώσης στα υλικά πεδία. Δεν είναι εκείνος που γνωρίζει, αλλά αυτός που μεταφέρει πληροφορίες.
Είναι ικανός να εκτελεί συμπερασματικές διαδικασίες αλλά δεν έχει την ικανότητα της επαγωγής. Μόνο η Ψυχή (ή Πνεύμα) έχει την ικανότητα να σκέφτεται ανεξάρτητα, να επινοεί και να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες. Ο Νους ακολουθεί μηχανιστικές διαδικασίες σύμφωνα με προγραμματισμένα πρότυπα. Αυτό είναι εμφανές στην συμπεριφορά των περισσότερων ανθρώπων που ενεργούν σαν μηχανήματα μέσα στα κανάλια της συνήθειας παρά σαν αυτόβουλα άτομα. Είναι σπάνια τα άτομα που σκέφτονται απολύτως ανεξάρτητα και όταν αυτό συμβαίνει οφείλεται στο γεγονός ότι η Ψυχή έχει κατά κάποιο τρόπο απελευθερωθεί από τον κυρίαρχο έλεγχο του Νου.
Με άλλα λόγια ο Νους δεν είναι έλλογη οντότητα. Αντιδρά με αυτόματο τρόπο και με βάση πάντοτε ό,τι έχει συνηθίσει, χωρίς να μελετά πoιο είναι το καλύτερο. Η Ψυχή είναι εκείνη που έχει την ικανότητα της διάκρισης και της λήψης πρωτοβουλιών.
Όμως, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας των Σάτγκουρου, ο Νους αποτελεί πολύ μεγάλη δύναμη και γι αυτό πρέπει να διατηρείται υπό τον έλεγχο του Πνεύματος. Διαφορετικά έχει την ικανότητα να αυτονομηθεί και να αναλάβει εκείνος τον έλεγχο.
Δεδομένου ότι ο ατομικός Νους αποκτάται από την Ψυχή στο πεδίο του Τρικούτι, που είναι το κατώτερο τμήμα του Νοητικού Κόσμου και η έδρα του Οικουμενικού Νου, ανοίγει ένα πολύ μεγάλο θέμα, ίσως το μέγιστο της εποχής μας. Μέσα από τον σύγχρονο τρόπο ζωής διαφαίνεται πως τον έλεγχο της Ανθρωπότητας σήμερα, έχει αναλάβει ο Οικουμενικός της Νους, με αποτέλεσμα την απώλεια του σωστού προσανατολισμού ως προς την πορεία της εξέλιξης μας.
«Θα πρέπει να ξέρουμε ότι η ψυχή είναι κάτι το υπερβολικά λεπτό και αιθέριο. Διαθέτει τεράστια δύναμη στη σφαίρα δράσης της. Όμως στις περιοχές της χονδροειδούς ύλης η ψυχή έχει μικρή μόνο δύναμη έκφρασης. Αντίθετα, αν η ψυχή διαθέτει έναν εκπαιδευμένο και ανταποκρινόμενο νου μπορεί να κάνει σχεδόν οτιδήποτε αποφασίσει. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο όλοι οι Διδάσκαλοι επιμένουν και θεωρούν τόσο σημαντικό τον έλεγχο του νου μέσω του πνεύματος.»
Τέλος φθάνουμε στον πυρήνα της ύπαρξης του ανθρώπου, την Ψυχή ή το Πνεύμα. Η Ψυχή είναι ο φορέας της Συνείδησης και της Δύναμης και όλα τα προηγούμενα σώματα-μονάδες είναι απλώς όργανα της και τα αποβάλλει καθώς ανεβαίνει την κλίμακα των συχνοτήτων. Η ατομική Ψυχή είναι μια σπίθα από το άπειρο Φως, μια σταγόνα από το Ωκεανό της Ύπαρξης. Σε κάθε περίπτωση είναι παράγωγο του Υπέρτατου Δημιουργού, ταυτόσημη σε ουσία μαζί Του και γι αυτό πάντα αναζητά τον δρόμο του γυρισμού κοντά Του.

shurat03
Η Τεχνική
Αυτός ο δρόμος του γυρισμού, το λαμπερό μονοπάτι του Ηχητικού Ρεύματος Ζωής, βρίσκεται μέσα μας. Άλλωστε αυτοί οι άλλοι Κόσμοι, που καταλαμβάνουν απεριόριστο χώρο ως τα πέρατα της Δημιουργίας, αναφέρονται συχνά ως «εσωτερικοί κόσμοι», ακριβώς επειδή για να φτάσει κανείς εκεί χρειάζεται να πάει εσωτερικά.
Αυτό σημαίνει να αποσύρει την προσοχή του από τον εξωτερικό κόσμο και στην συνέχεια να την στρέψει και να τη συγκεντρώσει μέσα του. Όταν ολόκληρος ο εξωτερικός κόσμος παραμείνει αποκλεισμένος ακόμη και στις βαθύτερες σκέψεις και η προσοχή μας εστιαστεί στο επιλεγμένο εσωτερικό κέντρο, τότε αρχίζουμε να συγκεντρωνόμαστε σ' αυτό.
Το εσωτερικό ενεργειακό κέντρο που υποδεικνύουν και χρησιμοποιούν οι Σάτγκουρου, είναι το Τρίτο Μάτι (Τίσρα Τιλ), που σύμφωνα με την Σούρατ Σάμπντ Γιόγκα θεωρείται ως το όγδοο2κέντρο και βρίσκεται στο αιθερικό σώμα, ανάμεσα στα μάτια και στο ύψος των φρυδιών.
Όταν κάθε ακτίνα προσοχής είναι στραμμένη εσωτερικά και συγκεντρωμένη στο σωστό κέντρο, χωρίς κανέναν απολύτως περισπασμό, τότε ο εκπαιδευόμενος είναι σε θέση να έχει αποτελέσματα. Δεν είναι δυνατόν να μην έχει. Κάθε άνθρωπος είναι προικισμένος από δημιουργίας με τις απαιτούμενες ικανότητες και εφ' όσον τις θέσει σε λειτουργία εκείνες θα ανταποκριθούν σαν ένα άψογο ηλεκτρονικό πρόγραμμα. Αλλά βέβαια ένα υψηλό πρόγραμμα έχει και τις αντίστοιχες απαιτήσεις από το "hardware" που το υποστηρίζει!
Στην αρχή είναι πιθανό ο πειραματιζόμενος να βιώσει αναλαμπές φωτός ή να ακούσει ήχους ή και τα δυο. Ανεξάρτητα όμως από την όποια εμπειρία ή εντύπωση έχει, οφείλει να μην επιτρέψει στο νου του να περιπλανηθεί μακριά από το κέντρο. Δεν σχολιάζει, δεν κρίνει, δεν βγάζει συμπεράσματα. Παραμένει οπωσδήποτε συγκεντρωμένος εσωτερικά και δεν ακολουθεί κανέναν ήχο ή θέαμα. Ας έρθουν αυτά σ' εκείνον, στο κέντρο.
Σιγά, σιγά με την περισυλλογή όλων των ενεργειακών ρευμάτων του σώματος στο κέντρο, οι δυνάμεις του Νου και της Ψυχής θα αυξηθούν κατά πολύ. Όταν η συγκέντρωση φτάσει στο μέγιστο βαθμό μέσα στα όρια δυνατοτήτων του κάθε ατόμου, η ψυχή έχει αρκετή δύναμη για να διαπεράσει τη Δέκατη Πύλη (Ντάσβαν Ντβαρ). Είναι ένα άνοιγμα στο Αστρικό σώμα, κοντά στο κέντρο του μετώπου, από όπου ξεκινούν τα φρακταλικά μονοπάτια των Κόσμων…
Όμως κάπου εδώ πρέπει να κλείσουμε. Σίγουρα δεν είναι αρκετά όσα γράφηκαν, σε σχέση με το σύνολο των πληροφοριών που υπάρχουν, γύρω από το συγκεκριμένο σύστημα. Όμως εύχομαι, σύμφωνα με ό,τι λέει η παράδοση της Σούρατ Σαμπντ Γιόγκα για όσους το επιθυμούν ειλικρινά, να ήταν αρκετά για να κάνουν να αντηχήσει το πρώτο κάλεσμα του κάθε αναζητητή προς τον δικό του Αληθινό Φωτοδότη.
shurat17

Ειρήνη Λεονάρδου ©


Σημειώσεις:
1 Κάρμα (Δράση. Ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης) Αντικατοπτρίζει στην ουσία τη δυσαρμονία που επιφέρουμε σε σχέση με το Σχέδιο του Δημιουργού και η οποία πρέπει να μετουσιωθεί για να αποκατασταθεί η αρμονία του.
Ενώ ως έκτο ενεργειακό κέντρο κατά σειρά, θεωρείται το Ντόνταλ Κανουάλ, ο διπέταλος λωτός. Βρίσκεται πίσω από τα μάτια, αλλά ακριβώς στο κέντρο της εγκεφαλικής κοιλότητας, σ' ένα σημείο στο αιθερικό σώμα που αντιστοιχεί με τη θέση που έχει ο αδένας της επίφυσης. Είναι το κέντρο όπου εδρεύουν ο Νους και η Ψυχή, το κέντρο ελέγχου του υλικού σώματος.

Βιβλιογραφία:
Julian Johnson / The Path of the Masters / Radha Soami Satsang Beas, 1939

* Το άρθρο της κας Ειρήνης Λεονάρδου "Σούρατ Σαμπντ Γιόγκα: Η Γιόγκα του Ηχητικού Ρεύματος Ζωής" πρωτοδημοσιεύθηκε στο περιοδικό "ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ" τον Μάϊο του 2005 (τεύχος Νο.200).

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Καρλ Γιουνγκ: Επτά Ομιλίες προς τους Νεκρούς - Ομιλία VII

Posted: 10 Jan 2013 04:00 AM PST



Ομιλία VII


Κι όμως, όταν έπεσε η νύχτα οι νεκροί πλησίασαν ξανά και με ύφος αξιοθρήνητο, είπαν υπάρχει ένα ακόμα θέμα που ξεχάσαμε να αναφέρουμε. Δίδαξέ μας για τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος είναι μία πύλη, με την οποία περνάς από τον έξω κόσμο των θεών, των δαιμόνων και των ψυχών στον εσωτερικό κόσμο· από τον μεγαλύτερο στον μικρότερο κόσμο. Μικρός και μεταβατικός είναι ο άνθρωπος. Απ' τη μια είναι ήδη πίσω σας κι απ' την άλλη ξανασυναντάτε τους εαυτούς σας στο απέραντο διάστημα, στη μικρότερη ή εσώτερη αιωνιότητα. Σε μια απέραντη απόσταση βρίσκεται ένα μοναδικό Αστέρι στο ζενίθ.

Αυτός είναι ο ένας θεός αυτού του ενός ανθρώπου. Αυτός είναι ο κόσμος του, το πλήρωμά του, η θεϊκότητά του.

Σ' αυτόν τον κόσμο βρίσκεται ο άνθρωπος Αμπραξάς, ο δημιουργός και ο καταστροφέας του κόσμου του.

Αυτό το Αστέρι είναι ο θεός και ο σκοπός του ανθρώπου.



Αυτός είναι ο ένας θεός που τον οδηγεί. Σ' αυτόν πηγαίνει ο άνθρωπος για να αναπαυτεί. Προς αυτόν κατευθύνεται το μακρύ ταξίδι της ψυχής μετά το θάνατο. Μέσα του λάμπουν σαν φως όλα όσα ο άνθρωπος φέρει πίσω από τον μεγαλύτερο κόσμο. Σε αυτόν τον ένα θεό ο άνθρωπος θα προσεύχεται.

Η προσευχή αυξάνει το φως του Αστεριού. Ρίχνει μια γέφυρα πάνω απ' το θάνατο. Ετοιμάζει τη ζωή για τον μικρότερο κόσμο και κατευνάζει τις ανέλπιδες προσδοκίες του μεγαλύτερου.

΄Οταν ο μεγαλύτερος κόσμος αποκρυσταλλωθεί και παγώσει, το Αστέρι καίγεται.

Ανάμεσα στον άνθρωπο και τον ένα του θεό δεν υπάρχει τίποτα, εφ' όσον ο άνθρωπος μπορεί να αποστρέφει το βλέμμα του από το πύρινο θέαμα του Αμπραξά.

Ο άνθρωπος εδώ, ο θεός εκεί.

Αδυναμία και κατάσταση του τίποτα εδώ, αιώνια δημιουργική δύναμη εκεί.

Τίποτα εδώ, παρά σκοτάδι και παγερή υγρασία. Ο πλήρης ήλιος εκεί.

Και τότε ησυχία επικράτησε μεταξύ των νεκρών και κατέβηκαν σαν καπνός πάνω από τη φωτιά του βοσκού, ο οποίος όλη τη νύχτα δεν έπαψε να προσέχει το κοπάδι του.





ΑΝΑΓΡΑΜΜΑ: 

NAHTRIHECCUNDE 
GAHINNEVERAHTUNIN 
ZEHGESSURKLACH 
ZUNNUS

ΠΗΓΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Καρλ Γιουνγκ: Επτά Ομιλίες προς τους Νεκρούς - Ομιλία VI

Posted: 10 Jan 2013 03:57 AM PST




Ομιλία VI


Ο δαίμονας της σεξουαλικότητας πλησιάζει την ψυχή μας σαν όφις. Είναι μισός άνθρωπος και εμφανίζεται ως σκέψη-επιθυμία.

Ο δαίμονας της πνευματικότητας κατέρχεται στην ψυχή μας σαν λευκό πουλί. Είναι μισός άνθρωπος και εμφανίζεται ως επιθυμία-σκέψη.

Ο όφις είναι μια γήινη ψυχή, μισή δαιμονική, ένα πνεύμα και συγγενεύει με τα πνεύματα των νεκρών. ΄Ετσι, όμοια με αυτά, ο όφις κουλουριάζεται γύρω από τα γήινα πράγματα κάνοντάς μας να τα φοβόμαστε είτε πειράζοντάς μας με έκλυτα πάθη. Η φύση του όφη μοιάζει με της γυναίκας. Αναζητά πάντα τη συντροφιά των νεκρών που κρατιούνται από τη μαγεία της γης, αυτών που δεν βρήκαν το δρόμο, ο οποίος οδηγεί στην ατομικότητα. Ο όφις είναι μία πόρνη. Οργιάζει με το διάβολο και τα κακά πνεύματα΄ ένας κακόβουλος τύραννος και βασανιστής, που αποπλανεί πάντοτε προς την πιο κακή συντροφιά. Το λευκό πουλί είναι κατά το ήμισυ η ουράνια ψυχή του ανθρώπου. Περιμένει με τη Μητέρα και κατά καιρούς κατεβαίνει.
Η φύση του πουλιού είναι σαν τη φύση του άντρα, είναι η αποτελεσματική σκέψη. Είναι ενάρετο και μοναχικό, ένας αγγελιοφόρος της Μητέρας. Πετά ψηλά πάνω απ' τη γη. Προστάζει μοναχικότητα. Φέρνει γνώση απ' όσους βρίσκονται μακριά, που προηγήθηκαν και έχουν τελειοποιηθεί. Μεταφέρει το λόγο μας ψηλά στη Μητέρα. Αυτή μεσολαβεί, ζεσταίνει, αλλά απέναντι στους θεούς δεν έχει δύναμη. Είναι ένα όχημα του ήλιου. Ο όφις κατέρχεται και με την πονηριά του αδρανοποιεί τον φαλλικό δαίμονα, αλλιώς τον προκαλεί. Παράγει τις πιο περίτεχνες από τις γήινες σκέψεις, τις σκέψεις εκείνες που μπορούν να τρυπώσουν στο παραμικρό άνοιγμα και προσκολλώνται σε όλα τα πράγματα με πόθο. Ο όφις, αναμφίβολα, είτε το θέλουμε είτε όχι, θα πρέπει παρ' όλα αυτά να μας είναι χρήσιμος. Μας αναγκάζει να χάνουμε τον έλεγχό μας, δείχνοντάς μας έτσι το δρόμο, που με την ανθρώπινη νοημοσύνη μας δεν θα μπορούσαμε να βρούμε.

Με περιφρονητικό βλέμμα οι νεκροί είπαν : Πάψε να μιλάς για θεούς και δαίμονες και ψυχές. Αυτά μας είναι γνωστά από καιρό.


ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Καρλ Γιουνγκ: Επτά Ομιλίες προς τους Νεκρούς - Ομιλία V

Posted: 10 Jan 2013 03:54 AM PST


Ομιλία V  


Οι νεκροί χλεύασαν και φώναξαν : δίδαξέ μας τρελέ για την εκκλησία και τη θεία κοινωνία.

Ο κόσμος των θεών εκδηλώνεται στην πνευματικότητα και τη σεξουαλικότητα. Οι ουράνιοι θεοί εμφανίζονται στην πνευματικότητα, οι γήινοι στη σεξουαλικότητα.

Η πνευματικότητα συλλαμβάνει και περικλείει. Η φύση της είναι θηλυκή και γι' αυτό την ονομάζουμε MATER COELESTIS, ουράνια μητέρα. Η σεξουαλικότητα γεννά και δημιουργεί. Η φύση της είναι αρσενική και γι' αυτό την ονομάζουμε PHALLOS, γήινο πατέρα.

Η σεξουαλικότητα του άντρα είναι περισσότερο γήινη, η σεξουαλικότητα της γυναίκας είναι περισσότερο πνευματική.

Η πνευματικότητα του άντρα είναι περισσότερο ουράνια, τείνει προς το μεγαλύτερο.

Η πνευματικότητα της γυναίκας είναι περισσότερο γήινη, τείνει προς το μικρότερο.


Ψεύτικη και διαβολική είναι η πνευματικότητα του άντρα, που τείνει προς το μικρότερο.

Ψεύτικη και διαβολική είναι η πνευματικότητα της γυναίκας, που τείνει προς το μεγαλύτερο.

Η κάθε μία πρέπει να κατευθυνθεί στη θέση της.

Ο άντρας και η γυναίκα γίνονται διάβολοι ο ένας για τον άλλον, όταν δεν χωρίζουν τους πνευματικούς δρόμους τους, γιατί η φύση της creatura είναι η χωριστικότητα.

Η σεξουαλικότητα του άντρα έχει γήινο προσανατολισμό, η σεξουαλικότητα της γυναίκας πνευματικό. Ο άντρας και η γυναίκα γίνονται διάβολοι ο ένας για τον άλλον όταν δεν διαχωρίζουν τη σεξουαλικότητά τους.

Ο άντρας θα γνωρίσει το μικρότερο, η γυναίκα το μεγαλύτερο.

Ο άντρας θα διαχωρίσει τον εαυτό του τόσο από την πνευματικότητα όσο και από τη σεξουαλικότητα. Θα ονομάσει την πνευματικότητα Μητέρα και θα την τοποθετήσει ανάμεσα στον ουρανό και τη γη. Θα ονομάσει τη σεξουαλικότητα Φαλλό και θα την τοποθετήσει ανάμεσα στον εαυτό του και τη γη. Διότι η Μητέρα και ο Φαλλός είναι υπεράνθρωποι δαίμονες, που αποκαλύπτουν τον κόσμο των θεών. Για μας είναι πιο αποτελεσματικοί απ' τους θεούς, γιατί είναι πιο στενά συνδεδεμένοι με τη φύση μας. Αν δεν διαχωρίσετε τους εαυτούς σας από τη σεξουαλικότητα και την πνευματικότητα και δεν θεωρήσετε ότι η φύση τους είναι πάνω και πέρα από σας, τότε παραδίδεστε σ' αυτές, δηλαδή, στις ιδιότητες του πληρώματος. Η πνευματικότητα και η σεξουαλικότητα δεν είναι ιδιότητες δικές σας, ούτε πράγματα τα οποία κατέχετε και περιέχετε. Αντίθετα, αυτές σας κατέχουν και σας περιέχουν΄ διότι είναι ισχυροί δαίμονες, εκδηλώσεις των θεών, συνεπώς είναι πράγματα που σας ξεπερνούν και αυθύπαρκτα. Κανένας άνθρωπος δεν έχει αφ' εαυτού του πνευματικότητα ή σεξουαλικότητα. Υπόκειται απλά στο νόμο της πνευματικότητας και της σεξουαλικότητας.

Κανένας άνθρωπος, συνεπώς, δεν γλιτώνει απ' αυτούς τους δαίμονες. Θα πρέπει να τους θεωρήσετε δαίμονες, αλλά και κοινό σκοπό και κίνδυνο, ένα κοινό βάρος με το οποίο η ζωή σας έχει επιφορτώσει. Με τον ίδιο τρόπο και η ζωή είναι για σας κοινός σκοπός αλλά και κίνδυνος, όπως οι θεοί και πρώτος απ' όλους ο τρομερός Αμπραξάς.

Ο άνθρωπος είναι αδύναμος, συνεπώς η κοινωνία τού είναι απαραίτητη. Αν η κοινωνία σας δεν βρίσκεται κάτω από το σημείο της Μητέρας, τότε είναι κάτω από το σημείο του Φαλλού. Καμία κοινωνία δεν είναι μαρτύριο και αρρώστια. Να κοινωνείτε στα πάντα είναι διαμελισμός και διάλυση.

Η χωριστικότητα οδηγεί στη μοναχικότητα. Η μοναχικότητα είναι αντίθετη στην κοινωνία. Εξαιτίας, όμως, της αδυναμίας του ανθρώπου απέναντι στους θεούς και τους δαίμονες και τον ανίκητο νόμο τους, χρειάζεται η κοινωνία. Συνεπώς, θα υπάρξει όση κοινωνία είναι αναγκαία όχι για χάρη του ανθρώπου, αλλά εξαιτίας των θεών. Οι θεοί σάς επιβάλλουν την κοινωνία. ΄Οσο περισσότερο σας πιέζουν τόσο περισσότερο αναγκαία γίνεται η κοινωνία και μεγαλώνει το κακό.

Στην κοινωνία, ας ενδώσει ο κάθε άνθρωπος στους άλλους ώστε η κοινωνία να διατηρηθεί΄ επειδή τη χρειάζεστε.

Στη μοναχικότητα, ο ένας άνθρωπος θα είναι ανώτερος από τους άλλους έτσι ώστε ο κάθε άνθρωπος να συναντηθεί με τον εαυτό του και ν' αποφύγει τη δουλεία.

Στην κοινωνία θα υπάρξει εγκράτεια.

Στη μοναχικότητα θα υπάρξει ασωτία.

Η κοινωνία είναι βάθος.

Η μοναχικότητα είναι ύψος.

Το σωστό μέτρο στην κοινωνία εξαγνίζει και συντηρεί.

Το σωστό μέτρο στη μοναχικότητα εξαγνίζει και αυξάνει.

Η κοινωνία μας δίνει ζεστασιά, η μοναχικότητα μας δίνει φως.

ΠΗΓΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Καρλ Γιουνγκ: Επτά Ομιλίες προς τους Νεκρούς - Ομιλία IV

Posted: 10 Jan 2013 03:50 AM PST


Ομιλία IV


Ο χώρος κατακλύστηκε από το μουρμουρητό των νεκρών, που είπαν :

Μιλήσέ μας για θεούς και διαβόλους, καταραμένε!

Ο θεός-ήλιος είναι το υπέρτατο καλό· ο διάβολος είναι το αντίθετο. ΄Ετσι έχετε δύο θεούς. Υπάρχουν, όμως, και πολλά υψηλά και καλά πράγματα, όπως και πολλά μεγάλα κακά. Ανάμεσά τους υπάρχουν δύο θεοί-διάβολοι· ο ένας είναι αυτός που ΚΑΙΕΙ, ο άλλος αυτός που ΑΝΑΠΤΥΣΣΕΙ.

Αυτός που καίει είναι ο ΕΡΩΣ, ο οποίος έχει τη μορφή της φλόγας. Η φλόγα δίνει φως, επειδή αναλώνεται. Αυτός που αναπτύσσει είναι το ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ. Βλασταίνει και, όπως αναπτύσσεται, σωρεύει έμβια ύλη. Ο έρως πυρακτώνεται και πεθαίνει. Το δέντρο της ζωής, όμως, αναπτύσσεται αργά και σταθερά στον άπειρο χρόνο.

Το καλό και το κακό είναι ενωμένα στη φλόγα.

Το καλό και το κακό είναι ενωμένα στην ανάπτυξη του δέντρου.


Στη θεϊκότητά τους στέκονται αντιμέτωπες η ζωή και η αγάπη.

Αναρίθμητοι, σαν το πλήθος των αστεριών, είναι οι θεοί και οι διάβολοι.

Κάθε αστέρι είναι ένας θεός, και κάθε χώρος που καταλαμβάνει ένα αστέρι, είναι ένας διάβολος. Η κενή-πληρότητα του όλου, όμως, είναι το πλήρωμα.

Η λειτουργία του όλου είναι ο Αμπραξάς, στον οποίον αντιτίθεται μόνο το αναποτελεσματικό.

Το τέσσερα είναι ο αριθμός των βασικών θεών, όπως είναι και ο αριθμός των διαστάσεων του κόσμου.

Το ΄Ενα είναι η αρχή, ο θεός-ήλιος.

Το Δύο είναι ο ΄Ερως, επειδή συνενώνει το ζευγάρι και διαχέει τον εαυτό του στο φως.

Το Τρία είναι το Δέντρο της Ζωής, επειδή γεμίζει το χώρο με ενσώματες μορφές.

Το Τέσσερα είναι ο διάβολος, επειδή ανοίγει ό,τι είναι κλειστό.

Ο,τιδήποτε είναι πλασμένο από ενσώματη φύση, αυτός το διαλύει· είναι ο καταστροφέας εντός του οποίου τα πάντα καταλήγουν στο τίποτα.

Για μένα, που μου έχει δοθεί η γνώση για την πολλαπλότητα και την ποικιλία των θεών, έχει καλώς. Αλλά ουαί και αλίμονο σε σας, που αντικαθιστάτε αυτούς τους ασύμβατους πολλούς μ' ένα μοναδικό θεό. Διότι με αυτό που κάνετε, προκαλείτε την οδύνη, η οποία τρέφεται από τη μη κατανόηση και ακρωτηριάζετε το ον του οποίου η φύση και ο σκοπός είναι η χωριστικότητα. Πώς μπορείτε να είστε αληθινοί απέναντι στην ίδια σας τη φύση, όταν προσπαθείτε να μετατρέψετε τους πολλούς σ' έναν; Αυτό που εσείς κάνετε στους θεούς, συμβαίνει και σε σας με τον ίδιο τρόπο. Γίνεστε όλοι ίσοι και συνεπώς η φύση σας ακρωτηριάζεται. Η ισότητα θα επικρατήσει όχι για το θεό, αλλά για χάρη του ανθρώπου και μόνο. Γιατί οι θεοί είναι πολλοί, ενώ οι άνθρωποι λίγοι. Οι θεοί είναι δυνατοί και μπορούν ν' αντέξουν την πολλαπλότητά τους. Επειδή, όπως και τα αστέρια, αντέχουν στη μοναξιά, διαχωρισμένοι από τεράστιες αποστάσεις. Οι άνθρωποι, όμως, είναι αδύναμοι και δεν μπορούν ν' αντέξουν την πολλαπλή τους φύση. Γι' αυτό και ζουν μαζί και χρειάζονται την κοινωνία ώστε να μπορούν ν' αντέξουν τη χωριστικότητά τους. Προς χάριν της λύτρωσης, σας διδάσκω την αλήθεια που έχει απορριφθεί, χάριν της οποίας απορρίφθηκα εγώ.

Η πολλαπλότητα των θεών αντιστοιχεί στην πολλαπλότητα του ανθρώπου.

Αναρίθμητοι θεοί αναμένουν την ανθρώπινη κατάσταση.

Αναρίθμητοι θεοί υπήρξαν άνθρωποι. Ο άνθρωπος συμμετέχει στη φύση των θεών. ΄Ερχεται από τους θεούς και πηγαίνει προς το θεό.

Συνεπώς, όπως δεν ωφελεί να σκεπτόμαστε το πλήρωμα, άλλο τόσο ανώφελο είναι να λατρεύουμε την πολλαπλότητα των θεών. Λιγότερο απ' όλα ωφελεί να λατρεύουμε τον πρώτο θεό, την αποτελεσματική αφθονία και το summum bonum (υπέρτατο καλό). Με την προσευχή μας δεν μπορούμε ούτε να προσθέσουμε τίποτα, ούτε και να πάρουμε τίποτα απ' αυτό· γιατί το αποτελεσματικό κενό θα ρουφήξει όλο το υπέρτατο καλό.

Οι φωτεινοί θεοί απαρτίζουν τον ουράνιο κόσμο. Είναι πολλαπλός και επεκτείνεται και αυξάνεται διαρκώς. Ο θεός-ήλιος είναι ο ανώτατος άρχων αυτού του κόσμου.

Οι σκοτεινοί θεοί απαρτίζουν τον γήινο κόσμο. Είναι απλοί· μειώνονται και ελαττώνονται διαρκώς. Ο διάβολος είναι ο κατώτατος άρχων του γήινου κόσμου, το πνεύμα της σελήνης, δορυφόρος της γης, μικρότερος, ψυχρότερος και πιο νεκρός από τη γη.

Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στη δύναμη των ουράνιων θεών και αυτών της γης. Οι ουράνιοι θεοί μεγεθύνουν, οι γήινοι θεοί ελαττώνουν. Απεριόριστη είναι και των δύο η κίνηση.

ΠΗΓΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Καρλ Γιουνγκ: Επτά Ομιλίες προς τους Νεκρούς - Ομιλία ΙΙΙ

Posted: 10 Jan 2013 03:48 AM PST


Ομιλία ΙΙΙ


Σαν αχλή που αναδύεται απ' το βάλτο, οι νεκροί πλησίασαν και φώναξαν : Μίλησέ μας κι άλλο για τον υπέρτατο θεό.

Δύσκολο να γνωσθεί η θεότητα του Αμπραξά. Η δύναμή του είναι υπέρτατη όλων γιατί ο άνθρωπος δεν τη συλλαμβάνει. Αυτός αντλεί από τον ήλιο το summum bonum (υπέρτατο καλό)· από το διάβολο το infinum malum (αιώνιο κακό)· από τον Αμπραξά, όμως, καθολικά απεριόριστη τη ΖΩΗ, τη μητέρα του καλού και του κακού.

Πιο μικρή και πιο αδύναμη φαίνεται η ζωή από το υπέρτατο καλό· επομένως είναι και δύσκολο να συλλάβουμε το ότι ο Αμπραξάς υπερβαίνει σε ισχύ ακόμα και τον ήλιο, αφού αυτός είναι η ακτινοβολούσα πηγή όλης της δύναμης της ζωής.

Ο Αμπραξάς είναι ο ήλιος και, ταυτόχρονα, ο αιώνιος αγωγός αναρρόφησης του κενού, ο υποτιμητής και αποδομητής τού κακού.



Η δύναμη του Αμπραξά είναι διττή· δεν τη βλέπετε, όμως, επειδή στα μάτια σας τα αντιμαχόμενα αντίθετα αυτής της δύναμης έχουν εξαλειφθεί.

Αυτό που λέει ο θεός-ήλιος είναι ζωή.

Αυτό που λέει ο διάβολος είναι θάνατος.

Ο Αμπραξάς, όμως, λέει την αγία αυτή και καταραμένη λέξη, που είναι ζωή και θάνατος ταυτόχρονα.

Ο Αμπραξάς δημιουργεί την αλήθεια και το ψέμα, το φως και το σκοτάδι μέσα στην ίδια λέξη και στην ίδια πράξη. Υπ' αυτή την έννοια ο Αμπραξάς είναι τρομερός.

Είναι υπέροχο, όπως το λιοντάρι τη στιγμή που βάζει κάτω το θύμα του.

Είναι όμορφο σαν ανοιξιάτικη μέρα.

Είναι ο ίδιος ο μέγας Παν και ο μικρός.

Είναι ο Πρίαπος.

Είναι το τέρας του κάτω κόσμου, ένας χιλιο-αρματωμένος πολύποδας, στριφτός κόμπος από φτερωτά φίδια, φρενίτιδα.

Είναι το ερμαφρόδιτο της απαρχής της δημιουργίας.

Είναι ο κύριος των φρύνων και των βατράχων, που ζουν στο νερό και ανεβαίνουν στη γη, το τραγούδι των οποίων αναπέμπεται στο φεγγάρι και το μεσονύχτι.

Είναι η αφθονία, που επιζητά την ένωση με την κενότητα.

Είναι η ιερή δημιουργία.

Είναι η αγάπη και ο φόνος της αγάπης.

Είναι ο άγιος και ο προδότης του.

Είναι το λαμπρότερο φως της μέρας και η σκοτεινότερη νύχτα της τρέλλας.

Να το κοιτάξουμε, είναι τυφλότητα.

Να το γνωρίσουμε, είναι αρρώστια.

Να το λατρέψουμε, είναι θάνατος.

Να το φοβόμαστε, είναι σοφία.

Να μην του αντιστεκόμαστε, είναι λύτρωση.

Ο θεός κατοικεί πίσω απ' τον ήλιο, ο διάβολος πίσω απ' τη νύχτα. ΄Ο,τι ο θεός εκδηλώνει μέσα απ' το φως, ο διάβολος το απορροφά μέσα στη νύχτα. Ο Αμπραξάς, όμως, είναι ο κόσμος, η γέννησή του και ο θάνατός του. Σε κάθε δώρο που έρχεται απ' το θεό-ήλιο, ο διάβολος εναποθέτει την κατάρα του.

Ο,τιδήποτε ικετεύεις απ' το θεό-ήλιο προκαλεί μία πράξη του διαβόλου.

Ο,τιδήποτε δημιουργείς με το θεό-ήλιο δίνει αποτελεσματική ισχύ στο διάβολο.

Αυτό είναι ο τρομερός Αμπραξάς.

Είναι το ισχυρότερο των όντων, και μέσα του το ον φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό.

Είναι η εκδηλωμένη αντίθεση της creatura στο πλήρωμα και τίποτά του.

Είναι ο τρόμος του γιού για τη μητέρα.

Είναι η αγάπη της μητέρας για το γιό.

Είναι η χαρά της γης και η αγριότητα των ουρανών.

Στη θέα του ο άνθρωπος πετρώνει.

Ενώπιόν του δεν υπάρχει ούτε ερώτηση ούτε απάντηση.

Είναι η ζωή της creatura .

Είναι η λειτουργία της χωριστικότητας.

Είναι η αγάπη του ανθρώπου.

Είναι ο λόγος του ανθρώπου.

Είναι η μορφή και η σκιά του ανθρώπου.

Είναι η ουτοπική πραγματικότητα.

Οι νεκροί τώρα ούρλιαξαν και οργίστηκαν, επειδή ήταν ατελείς.

ΠΗΓΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Καρλ Γιουνγκ: Επτά Ομιλίες προς τους Νεκρούς - Ομιλία ΙΙ

Posted: 10 Jan 2013 03:41 AM PST


                                                          

Ομιλία ΙΙ

Τη νύχτα οι νεκροί στάθηκαν κατά μήκος του τείχους και φώναξαν :

Θα έπρεπε να κατέχουμε τη γνώση του θεού. Πού είναι ο θεός; Είναι ο θεός νεκρός;

Ο θεός δεν είναι νεκρός. Τώρα, όπως και πάντα, ζει. Ο θεός είναι creatura, επειδή είναι κάτι συγκεκριμένο, συνεπώς διαχωρισμένο από το πλήρωμα. Ο θεός είναι ιδιότητα του πληρώματος και όλα όσα έχω πει για την creatura ισχύουν και γι' αυτόν.


Διακρίνεται, ωστόσο, ο θεός από τα δημιουργημένα όντα ως προς το ό,τι είναι πιο αόριστος και απροσδιόριστος απ' αυτά. Ο θεός είναι λιγότερο διαχωρισμένος απ' ότι τα δημιουργημένα όντα, αφού η βάση της ύπαρξής του είναι η αποτελεσματική πληρότητα. Μόνο στο βαθμό που είναι συγκεκριμένος και διακριτός είναι creatura, αποτελεί άρα την εκδήλωση της αποτελεσματικής πληρότητας του πληρώματος.

Ο,τιδήποτε δεν διακρίνουμε πέφτει μέσα στο πλήρωμα και έτσι καθίσταται κενό από το αντίθετό του. Αν, συνεπώς, δεν διακρίνουμε το θεό, η αποτελεσματική πληρότητα για εμάς εξαλείφεται.

Επιπλέον, ο θεός είναι το ίδιο το πλήρωμα, ακριβώς όπως είναι το ίδιο το πλήρωμα το παραμικρό σημείο του δημιουργημένου και του μη δημιουργημένου.

Το αποτελεσματικό κενό είναι η φύση του διαβόλου. Ο θεός και ο διάβολος είναι οι πρώτες εκδηλώσεις του τίποτα, τις οποίες ονομάζουμε πλήρωμα. Είναι αδιάφορο αν το πλήρωμα είναι ή δεν είναι, αφού εντός των πάντων είναι ισορροπημένο και κενό. Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο και με την creatura . Στο βαθμό που θεός και διάβολος είναι creatura , δεν αναιρούν ο ένας τον άλλο, αλλά στέκονται ο ένας απέναντι στον άλλο ως αποτελεσματικά αντίθετα. Δεν χρειαζόμαστε απόδειξη για την ύπαρξή τους. Αρκεί που μιλάμε συνεχώς γι' αυτούς. Ακόμα κι αν δεν υπήρχαν οι δυο τους, η creatura , με τη δική της ουσιαστική χωριστικότητα, θα τους ξεχώριζε για πάντα έξω και πάλι από το πλήρωμα.

Ο,τιδήποτε βγάζει η διάκριση έξω από το πλήρωμα, είναι ζεύγος αντιθέτων. Συνεπώς, πάντοτε στο θεό ανήκει ο διάβολος.

Αυτή η μη διάκριση είναι τόσο συμπαγής και, όπως η ζωή σου σ' έχει κάνει να δεις, τόσο αδιάρρηκτη όσο και το ίδιο το πλήρωμα. ΄Ετσι, λοιπόν, και οι δύο, θεός και διάβολος, βρίσκονται πολύ κοντά στο πλήρωμα, εντός του οποίου όλα τα αντίθετα εξαλείφονται και συνενώνονται.

Ο θεός και ο διάβολος διαχωρίζονται από τις ιδιότητες της πληρότητας και της κενότητας, της δημιουργίας και της καταστροφής. Η ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ είναι κοινή και στους δύο. Η αποτελεσματικότητα τους ενώνει. Η αποτελεσματικότητα, συνεπώς, βρίσκεται υπεράνω και των δύο΄ είναι ένας θεός υπεράνω του θεού, αφού στην επενέργειά της συνενώνει την πληρότητα και την κενότητα.

Αυτό είναι ένας θεός τον οποίο δεν γνωρίζετε, γιατί η ανθρωπότητα τον έχει λησμονήσει. Το αποκαλούμε με το όνομά του, ΑΜΠΡΑΞΑΣ. Είναι περισσότερο απεριόριστο κι απ' το θεό κι απ' το διάβολο.

Για να ξεχωρίσει ο θεός απ' αυτό, τον ονομάζουμε θεό ΗΛΙΟ.

Ο Αμπραξάς είναι αποτέλεσμα. Τίποτα δεν του αντιστέκεται, παρά μόνο το αναποτελεσματικό΄ άρα, η αποτελεσματική του φύση ξεδιπλώνεται ελεύθερα. Το αναποτελεσματικό δεν είναι, άρα δεν αντιστέκεται. Ο Αμπραξάς βρίσκεται πάνω απ' τον ήλιο και πάνω απ' το διάβολο. Είναι η απίθανη πιθανότητα, η ανύπαρκτη πραγματικότητα. Αν το πλήρωμα είχε ύπαρξη, ο Αμπραξάς θα ήταν η εκδήλωσή της. Είναι το αποτελεσματικό αυτό καθαυτό, όχι κάποιο συγκεκριμένο αποτέλεσμα, αλλά γενικά το αποτέλεσμα.

Είναι ανύπαρκτη πραγματικότητα, γιατί δεν έχει οριστικό αποτέλεσμα.

Είναι επίσης creatura, γιατί είναι διακριτός από το πλήρωμα.

Ο ήλιος έχει ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα, το ίδιο και ο διάβολος. Συνεπώς, παρουσιάζονται σ' εμάς πιο αποτελεσματικοί απ' τον απεριόριστο Αμπραξά.

Είναι δύναμη, διάρκεια, αλλαγή.

Μέγας ορυμαγδός ξέσπασε τώρα στους νεκρούς, επειδή ήταν Χριστιανοί.

ΠΗΓΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Καρλ Γιουνγκ: Επτά Ομιλίες προς τους Νεκρούς - Ομιλία I

Posted: 10 Jan 2013 03:37 AM PST

                                     Ομιλία I



Οι νεκροί γύρισαν από την Ιερουσαλήμ, χωρίς να βρουν αυτό που αναζητούσαν. 
Με ικέτευσαν να τους αφήσω να μπουν και απαίτησαν να τους μιλήσω΄
 έτσι άρχισα τη διδασκαλία μου.
Ακούστε προσεκτικά : Αρχίζω με το τίποτα. Το τίποτα είναι ίδιο με το όλον. 
Στο άπειρο, το πλήρες δεν είναι καλύτερο από το κενό. Το τίποτα είναι και 
το κενό και το πλήρες. Δεν θα μπορούσατε, επίσης, να πείτε ο,τιδήποτε για το 
τίποτα, όπως, για παράδειγμα, ότι είναι άσπρο ή μαύρο ή ότι δεν είναι ή ότι είναι. 
Κάτι που είναι άπειρο και αιώνιο δεν έχει ιδιότητες, αφού έχει όλες τις ιδιότητες.
Αυτό το τίποτα ή το όλον το ονομάζουμε ΠΛΗΡΩΜΑ. 
Εντός του πληρώματος παύει και η σκέψη και η ύπαρξη, αφού το αιώνιο και το 
άπειρο δεν έχουν ιδιότητες : εντός του κανένα ον δεν είναι, γιατί 
διαφορετικά θα ήταν διαχωρισμένο από το πλήρωμα και θα είχε ιδιότητες, που
 θα το ξεχώριζαν ως κάτι διαφορετικό από το πλήρωμα.
Στο πλήρωμα υπάρχουν το τίποτα και τα πάντα. Είναι εντελώς άσκοπο να 
σκέφτεται κανείς το πλήρωμα, γιατί αυτό θα σήμαινε αυτο-αναίρεση.
Η CREATURA δεν είναι μέσα στο πλήρωμα, αλλά μέσα στον εαυτό της. 
Το πλήρωμα είναι και η αρχή και το τέλος των δημιουργημένων όντων. 
Τα διαπερνά, όπως το φως του ήλιου διαπερνά τον αέρα, παντού. 
Παρ' όλο που το πλήρωμα διεισδύει στα πάντα, το δημιουργημένο ον δεν έχει
 μερίδιο σ' αυτό, ακριβώς όπως ένα απόλυτα διαφανές σώμα δεν γίνεται 
ούτε φωτεινό ούτε σκοτεινό από το φως που το διαπερνά. Ωστόσο, είμαστε το
 ίδιο το πλήρωμα, αφού είμαστε μέρος του αιώνιου και του άπειρου. 
Δεν έχουμε όμως μερίδιο στο πλήρωμα, καθώς έχουμε απομακρυνθεί 
αιώνια απ' αυτό΄ όχι πνευματικά ή προσωρινά, αλλά ουσιαστικά, όντας 
διαχωρισμένοι από το πλήρωμα στην ουσία μας ως creatura, η οποία είναι 
περιορισμένη μέσα στο χρόνο και το χώρο.
Κι όμως, επειδή είμαστε μέρη του πληρώματος, το πλήρωμα είναι κι αυτό 
μέσα μας. Ακόμα και στο μικρότερο σημείο του το πλήρωμα είναι άπειρο, 
αιώνιο και πλήρες, αφού το μικρό και το μεγάλο είναι ιδιότητες που τις 
περιέχει. Αυτή η κατάσταση του τίποτα που είναι παντού, είναι πλήρης και 
συνεχής. Μόνο σχηματικά, λοιπόν, αναφέρομαι στο δημιουργημένο ον, 
ως μέρος του πληρώματος. Διότι, στην πραγματικότητα, το πλήρωμα είναι 
παντού αδιαίρετο, αφού είναι το τίποτα. Είμαστε επίσης ολόκληρο το πλήρωμα, 
γιατί, σχηματικά, το πλήρωμα είναι το μικρότερο σημείο μέσα μας 
(υποθετικά μόνο, όχι πραγματικά) και το απεριόριστο στερέωμα σε σχέση με 
μας. Αλλά γιατί τότε να συζητάμε για το πλήρωμα, αφού είναι τα πάντα και τίποτα;
Μιλάω γι' αυτό, επειδή πρέπει ν' αρχίσω από κάπου και για να σας 
απελευθερώσω από την πλάνη ότι κάπου, είτε εκτός είτε εντός, υπάρχει κάτι 
σταθερό ή, κατά κάποιο τρόπο, εγκαθιδρυμένο απ' την αρχή. Το κάθε πράγμα 
που αποκαλούμε σταθερό και ορισμένο είναι απλώς σχετικό. Το μόνο πράγμα που 
είναι σταθερό και ορισμένο είναι το υποκείμενο σε αλλαγή.
Αυτό, όμως, που υπόκειται σε αλλαγή είναι η creatura. Γι' αυτό και είναι το 
μοναδικό πράγμα που είναι σταθερό και συγκεκριμένο΄ επειδή έχει ιδιότητες : 
είναι μάλιστα από μόνο του ιδιότητα.
Γεννιέται το ερώτημα : πώς δημιουργήθηκε η creatura; Τα δημιουργημένα 
όντα έρχονται και παρέρχονται, η creatura όχι΄ κι αυτό επειδή το 
δημιουργημένο ον είναι η καθαυτή ιδιότητα του πληρώματος, όπως ακριβώς και η 
μη-δημιουργία, που είναι ο αιώνιος θάνατος. Σε όλες τις εποχές και 
σ' όλους τους τόπους υπάρχει δημιουργία, σε όλες τις εποχές και σ' όλους τους 
τόπους υπάρχει θάνατος. Το πλήρωμα έχει τα πάντα, τη χωριστικότητα
 και τη μη-χωριστικότητα.
Η χωριστικότητα είναι η creatura. Είναι διακριτή. Η χωριστικότητα είναι η
 ουσία της, συνεπώς είναι διακριτή. Γι' αυτό και ο άνθρωπος διακρίνει, επειδή
 η χωριστικότητα είναι η φύση του. Ως εκ τούτου, διακρίνει και ιδιότητες του 
πληρώματος που δεν υπάρχουν. Τις διακρίνει λόγω της ίδιας του της φύσης.
 Συνεπώς, είναι αναγκασμένος να μιλά για ιδιότητες του πληρώματος που δεν
 υπάρχουν.
Σε τι χρησιμεύει, θα μου πείτε, να μιλάμε γι' αυτό; Εσύ ο ίδιος, δεν είπες ότι 
δεν κερδίζουμε τίποτα με το να σκεφτόμαστε το πλήρωμα;
Αυτά σας τα λέω για να σας απελευθερώσω από την πλάνη ότι έχουμε δήθεν 
την ικανότητα να σκεφτόμαστε το πλήρωμα. ΄Οταν διακρίνουμε ιδιότητες του 
πληρώματος, μιλάμε στη βάση της δικής μας χωριστικότητας και ό,τι λέμε 
αφορά τη δική μας χωριστικότητα. Αλλά δεν είπαμε τίποτα που να αφορά το 
πλήρωμα. Σε ό,τι αφορά, ωστόσο, τη δική μας χωριστικότητα, είναι ανάγκη να 
μιλάμε έτσι ώστε να διακρίνουμε σε ικανοποιητικό βαθμό τους εαυτούς μας.
 Η ίδια μας η φύση είναι η χωριστικότητα. Αν δεν είμαστε αληθινοί απέναντι 
σ' αυτή τη φύση δεν μπορούμε να διακρίνουμε τους εαυτούς μας όσο θα 
έπρεπε. Συνεπώς, πρέπει να κάνουμε τη διάκριση των ιδιοτήτων.
Πού είναι το κακό, θα ρωτήσετε, αν δεν διακρίνουμε τον εαυτό μας; 
Αν δεν διακρίνουμε, αιρόμαστε πέρα από τη φύση μας, μακριά από την creatura. 
Πέφτουμε στη μη-διάκριση, που είναι η άλλη ιδιότητα του πληρώματος. 
Πέφτουμε μέσα στο ίδιο το πλήρωμα και παύουμε να είμαστε 
δημιουργημένα όντα. Παραδινόμαστε στη διάλυση του τίποτα. Αυτός είναι ο 
θάνατος του όντος. Συνεπώς, στο βαθμό που δεν ξεχωρίζουμε, πεθαίνουμε. 
΄Αρα, ο φυσικός αγώνας του όντος στρέφεται προς τη χωριστικότητα, πολεμά 
την αρχέγονη, επικίνδυνη ομοιότητα. 
Αυτό ονομάζεται PRINCIPIUM INDIVIDUATIONIS 
(Πρωταρχική Εξατομίκευση). Η αρχή αυτή είναι η ουσία του όντος.
 Απ' αυτό μπορείτε να δείτε γιατί η μη χωριστικότητα και η μη-διάκριση 
αποτελούν τεράστιο κίνδυνο για το ον.
Πρέπει, άρα, να διευκρινίσουμε τις ιδιότητες του πληρώματος. 
Οι ιδιότητες είναι ΖΕΥΓΗ ΑΝΤΙΘΕΤΩΝ, όπως :
Το αποτελεσματικό και το Αναποτελεσματικό.
Πληρότητα και Κενό.
Ζωντανό και Νεκρό.
Διαφορά και Ομοιότητα.
Φως και Σκοτάδι.
Το Θερμό και το Ψυχρό.
Δύναμη και ΄Υλη.
Χρόνος και Χώρος.
Καλό και Κακό.
Ομορφιά και Ασχήμια.
Το ΄Ενα και τα Πολλά, κ.λπ.
Τα ζεύγη των αντιθέτων είναι ιδιότητες του πληρώματος, που δεν 
υφίστανται, γιατί η μία αντισταθμίζει την άλλη. Καθώς είμαστε το ίδιο το πλήρωμα, 
έχουμε εντός μας και όλες αυτές τις ιδιότητες. Επειδή ή ίδια η υπόσταση της 
φύσης μας είναι η χωριστικότητα, έχουμε αυτές τις ιδιότητες στον τύπο και
 την ουσία της χωριστικότητας, που σημαίνει ότι :
1. Αυτές οι ιδιότητες είναι διακριτές και ξεχωριστές η μία από την άλλη μέσα
 μας΄ συνεπώς δεν είναι ισορροπημένες και κενές, είναι όμως αποτελεσματικές. 
΄Ετσι είμαστε τα θύματα των ζευγών των αντιθέτων. 
Το πλήρωμα μέσα μας είναι σχισμένο στα δύο.
2. Οι ιδιότητες ανήκουν στο πλήρωμα και μόνο στον τύπο και την ουσία 
τής χωριστικότητας μπορούμε και πρέπει να τις κατέχουμε ή να τις 
ζούμε. Πρέπει να διαχωρίζουμε τους εαυτούς μας από τις ιδιότητες. 
Στο πλήρωμα αυτές είναι ισορροπημένες και κενές΄ μέσα μας, όχι. 
Διαχωρισμένοι καθώς είμαστε απ' αυτές, απελευθερωνόμαστε.
΄Οταν αγωνιζόμαστε για το καλό και το ωραίο, είναι σαν να ξεχνάμε την ίδια 
μας τη φύση, που είναι η χωριστικότητα, και να παραδινόμαστε στις ιδιότητες 
του πληρώματος, οι οποίες είναι ζεύγη αντιθέτων. Μοχθούμε να κατακτήσουμε
 το καλό και το ωραίο, ενώ, ταυτόχρονα, διατηρούμε το κακό και το άσχημο, 
αφού στο πλήρωμα αυτά αποτελούν ένα με το καλό και το ωραίο. 
΄Οταν, όμως, παραμένουμε αληθινοί απέναντι στην ίδια μας τη φύση, που είναι 
η χωριστικότητα, διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από το καλό και το ωραίο 
και, συνεπώς, ταυτόχρονα, από το κακό και το άσχημο. 
΄Ετσι δεν πέφτουμε μέσα στο πλήρωμα, δηλαδή στο τίποτα και τη διάλυση.
Θα πείτε ότι η διαφορά και η ομοιότητα είναι κι αυτές ιδιότητες του πληρώματος. 
Πώς είναι τότε δυνατόν, θα αντιτάξετε, να αγωνιζόμαστε για τη 
διαφορά; Μήπως διαπράττοντάς το, παύουμε να είμαστε αληθινοί απέναντι 
στη φύση μας; Και μήπως είμαστε, ούτως ή άλλως, υποχρεωμένοι να 
παραδοθούμε στην ομοιότητα όταν αγωνιζόμαστε για τη διαφορά;
Δεν πρέπει να ξεχνάτε ότι το πλήρωμα δεν έχει ιδιότητες. 
Εμείς τις δημιουργούμε μέσω της σκέψης. Αν, συνεπώς, αγωνίζεστε για τη 
διαφορά ή την ομοιότητα ή για οποιεσδήποτε άλλες ιδιότητες, επιζητάτε σκέψεις 
που ρέουν προς εσάς έξω από το πλήρωμα΄ σκέψεις, δηλαδή, που αφορούν
 μη υπαρκτές ιδιότητες του πληρώματος. ΄Οσο κυνηγάτε αυτές τις σκέψεις, 
βυθίζεστε πάλι μέσα στο πλήρωμα και επιτυγχάνετε ταυτόχρονα τη διαφορά και 
την ομοιότητα. ΄Οχι η σκέψη σας, αλλά η ύπαρξή σας είναι η χωριστικότητα.
 Συνεπώς δεν πρέπει, όπως νομίζετε, να αγωνίζεστε για τη διαφορά΄ αλλά για
 ΤΗ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΥΠΑΡΞΗ. Τέλος, συμπερασματικά, υπάρχει μόνο ένας 
αγώνας, δηλαδή ο αγώνας για την ύπαρξή σας. Αν ήσασταν μέσα σ' αυτό τον 
αγώνα, δεν θα χρειαζόσασταν να μάθετε τίποτα σχετικό με το πλήρωμα και τις 
ιδιότητές του και θα φτάνατε πάλι στο σωστό στόχο σας δυνάμει της ίδιας σας
 της ύπαρξης. Αφού, όμως, η σκέψη αποξενώνει από την ύπαρξη, θα πρέπει 
να σας διδάξω αυτή τη γνώση με την οποία θα γίνετε ικανοί να χαλιναγωγείτε τη 
σκέψη σας.



ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Καρλ Γιουνγκ: Επτά Ομιλίες προς τους Νεκρούς - Εισαγωγή

Posted: 10 Jan 2013 04:05 AM PST






Ανάμεσα στα έργα του Καρλ Γιουνγκ, περιλαμβάνεται και το «Septem Sermones ad Mortuos» (Επτά Ομιλίες προς τους Νεκρούς), που γράφτηκε το 1916. Ο ίδιος ο Γιουνγκ χαρακτηρίζει το κείμενο αυτό «πρώτη ύλη ενός έργου που κράτησε μια ολόκληρη ζωή».


Σύμφωνα με το εξώφυλλο της πρωτότυπης έκδοσης, το έργο φέρεται ότι γράφτηκε στην Αλεξάνδρεια, «την πόλη όπου η Ανατολή αγγίζει τη Δύση». Η «Αλεξάνδρεια» αποτελεί συμβολική επιλογή ενώ, στην πραγματικότητα, το κείμενο γράφτηκε στη γενέτειρα του Γιουνγκ, τη Βασιλεία της Ελβετίας. Στο ίδιο εξώφυλλο αναγράφονται δύο ονόματα, του Καρλ Γιουνγκ και κάποιου Βασιλείδη : μοιάζει, δηλαδή, σαν ο Γιουνγκ να συνέγραψε το συγκεκριμένο κείμενο μ' έναν άνθρωπο, αγνώστων λοιπών στοιχείων, ονόματι Βασιλείδη.


Αυτό που πραγματικά συνέβη είναι ότι ο Γιουνγκ βίωσε μία εμπειρία υπερκάλυψης από το πνεύμα του Διδασκάλου Βασιλείδη, γνωστού Χριστιανού από την Αλεξάνδρεια του 2ου αιώνα μ.Χ., έναν από εκείνους που αργότερα ονομάστηκαν Γνωστικοί. Ο Βασιλείδης επέστρεψε ασώματος στη γήινη πυκνότητα 18 αιώνες αργότερα και, ως Φωνή, του υπαγόρευσε το κείμενο αυτό με τίτλο «VII Sermones ad Mortuos ».

Στην αυτοβιογραφία του, που επιγράφεται «Αναμνήσεις-Σκέψεις-΄Ονειρα», ο Γιουνγκ αναφέρεται αναλυτικά στις πνευματικές του εμπειρίες και την επικοινωνία του με τα αόρατα πεδία. Μάλιστα, λίγα χρόνια πριν ο Γιουνγκ επικοινωνήσει με τον Βασιλείδη, είχε αρκετές εσωτερικές συνομιλίες με μία άλλη ασώματη οντότητα, τον Φιλήμονα, για τον οποίον λέει :

«Ο Φιλήμονας και άλλες μορφές των οραμάτων μου με βοήθησαν να καταλάβω τη νευραλγική αλήθεια ότι υπάρχουν πράγματα στην ψυχή που δεν τα παράγω εγώ, αλλά που παράγονται μόνα τους και έχουν τη δική τους ζωή. Ο Φιλήμονας αντιπροσώπευε μια δύναμη που δεν ήταν ο εαυτός μου. Στα οράματά μου του μιλούσα και μου είπε πράγματα που δεν τα είχα σκεφθεί συνειδητά, γιατί είδα καθαρά ότι δεν μιλούσα εγώ΄ αυτός μου είπε ότι συμπεριφερόμουν στις σκέψεις σαν να τις γεννούσα εγώ αλλά, κατά τη γνώμη του, οι σκέψεις έμοιαζαν με ζώα του δάσους, με ανθρώπους σ' ένα δωμάτιο ή με πουλιά στον αέρα και πρόσθεσε : 

«Αν έβλεπες κάποιους ανθρώπους σ' ένα δωμάτιο, δεν θα πίστευες ότι εσύ τους είχες δημιουργήσει ή ότι εσύ ήσουν υπεύθυνος γι' αυτούς.» Αυτός μου δίδαξε την ψυχική αντικειμενικότητα, την πραγματικότητα της ψυχής. Αυτός μ' έκανε να καταλάβω τη διάκριση ανάμεσα στον εαυτό μου και στο αντικείμενο της σκέψης μου. Με αντιμετώπισε με αντικειμενικό τρόπο και κατάλαβα ότι υπάρχει κάτι μέσα μου που μπορεί να λέει πράγματα, τα οποία δεν τα ξέρω και δεν σκόπευα να τα πω, πράγματα που ίσως να στρέφονται εναντίον μου.

Ψυχολογικά, ο Φιλήμονας αντιπροσώπευε την ανώτερη ενορατικότητα. ΄Ηταν μια μυστηριώδης μορφή για μένα. Μου φαινόταν πολύ πραγματικός, ήταν μια ζωντανή πραγματικότητα. Περπατούσα στον κήπο μαζί του και ήταν για μένα αυτό που οι Ινδοί λένε γκουρού.

( ... ) δεν θα μπορούσα να επιθυμήσω τίποτα καλύτερο από έναν πραγματικό, ζωντανό γκουρού, κάποιον με ανώτερη γνώση και ικανότητα, που να ξεδιάλυνε για λογαριασμό μου τις αθέλητες δημιουργίες της φαντασίας μου. Αυτό το έργο το ανέλαβε η μορφή του Φιλήμονα, που στο πρόσωπό του αναγκαστικά αναγνώριζα τον ψυχαγωγό μου. Και ήταν γεγονός ότι μου μεταβίβασε πολλές διαφωτιστικές ιδέες.»

΄Ετσι φτάνουμε κάποια στιγμή στην καθοριστική, όπως θα δούμε, για την πορεία του Γιουνγκ «συνάντησή» του με τον Διδάσκαλο Βασιλείδη. Λειτουργώντας «ως διάμεσο που δίνει στους νεκρούς την ευκαιρία να εκδηλωθούν», ο ίδιος περιγράφει την εμπειρία του με τα παρακάτω λόγια:

«Αργά και βαθμιαία άρχισε να διαγράφεται μέσα μου το περίγραμμα μιας εσωτερικής αλλαγής. Το 1916 ένιωσα την ώθηση να δώσω σχήμα σε κάτι. Θάλεγα πως αναγκάστηκα από μέσα μου να διατυπώσω και να εκφράσω αυτά που θα μπορούσε να τα είχε πει ο Φιλήμονας. ΄Ετσι γράφτηκε το Septem Sermones ad Mortuos με την παράξενη γλώσσα του.

΄Αρχισε σαν μια ανησυχία, που δεν ήξερα το νόημά της ούτε και το τι «ήθελε» από μένα. Γύρω μου επικρατούσε μια δυσοίωνη ατμόσφαιρα. Είχα την παράξενη αίσθηση ότι ο αέρας ήταν γεμάτος από φασματικές οντότητες. 

΄Υστερα προστέθηκε η αίσθηση ότι το σπίτι μου άρχισε να στοιχειώνει. Η μεγάλη μου κόρη είδε μια λευκή μορφή να διασχίζει το δωμάτιο. Η δεύτερη κόρη μου, ανεπηρέαστη από την πρώτη, είπε ότι κάποιος ή κάτι είχε αρπάξει την κουβέρτα της δυο φορές τη νύχτα. Και την ίδια νύχτα, ο εννιάχρονος γιος μου είδε ένα αγχώδες όνειρο. Το πρωί ζήτησε από τη μητέρα του τα κραγιόνια και, ενώ ποτέ πριν δεν ζωγράφιζε, κάθισε και ζωγράφισε το όνειρό του. Ονόμασε τον πίνακά του «Ο πίνακας του ψαρά». 

Στο κέντρο της εικόνας έτρεχε ένα ποτάμι και στην όχθη στεκόταν ένας ψαράς μ' ένα καλάμι. Είχε πιάσει ένα ψάρι. Στο κεφάλι του ψαρά ήταν ένα φουγάρο. Φλόγες και καπνός τινάζονταν από το φουγάρο. Από την άλλη μεριά του ποταμού ερχόταν πετώντας ο διάβολος. Βλαστημούσε επειδή του είχαν κλέψει το ψάρι του. Αλλά επάνω από τον ψαρά πετούσε ένας άγγελος, που είπε : «Δεν μπορείς να του κάνεις τίποτα. Πιάνει μόνο τα κακά ψάρια!» Ο γιος μου ζωγράφισε αυτή την εικόνα ένα Σάββατο.

Την Κυριακή το απόγευμα, γύρω στις πέντε, το κουδούνι της μπροστινής πόρτας άρχισε να χτυπά δαιμονιωδώς. ΄Ηταν μια λαμπερή καλοκαιριάτικη ημέρα. Οι δύο υπηρέτριες βρισκόντουσαν στην κουζίνα, απ' όπου φαινόταν η ανοιχτή πλατεία έξω από την μπροστινή πόρτα. Αμέσως όλοι κοιτάξαμε να δούμε ποιος ήταν, αλλά δεν φαινόταν κανείς. Καθόμουν κοντά στο κουδούνι της πόρτας και όχι μόνο το άκουσα, αλλά είδα ακόμα και την ταλάντευσή του. Κοιτάξαμε ο ένας τον άλλο. Η ατμόσφαιρα ήταν πυκνή, πιστέψτε με! 

΄Υστερα ένιωσα ότι οπωσδήποτε κάτι θα γινόταν. Ολόκληρο το σπίτι ήταν γεμάτο θαρρείς από πλήθη, ξέχειλο από πνεύματα. ΄Ηταν στριμωγμένοι μέχρι την πόρτα και ο αέρας ήταν τόσο πυκνός που η αναπνοή είχε γίνει πια πολύ δύσκολη. ΄Οσο για μένα, με διακατείχε το ερώτημα : «Για όνομα του Θεού, τι συμβαίνει;» Τότε φώναξαν όλοι μαζί με μια φωνή : «Γυρίσαμε από την Ιερουσαλήμ όπου δεν βρήκαμε αυτό που αναζητούσαμε». ΄Ετσι αρχίζουν οι Septem Sermones.

΄Υστερα άρχισε να αναβλύζει από μέσα μου και μέσα σε τρία μόλις βράδια είχε ολοκληρωθεί. ΄Οταν έπιασα την πένα, ολόκληρη η φασματική συνάθροιση εξατμίστηκε. Το δωμάτιο ηρέμησε και η ατμόσφαιρα καθάρισε. Το στοίχειωμα έλαβε τέλος».

Η εμπειρία αυτή καθόρισε τη ζωή και το έργο του Γιουνγκ, όπως λέει ο ίδιος. Εκτός του γεγονότος ότι ο Βασιλείδης του παρέδωσε μία διδασκαλία με συγκλονιστικό περιεχόμενο, του αποκάλυψε ταυτόχρονα και τον προορισμό του στον γήινο κόσμο, του άνοιξε το δρόμο να δει το έργο του το οποίο, όπως αποδείχθηκε, υπήρξε μεγάλο, δημιουργικό και καινό.

«Από κει κι έπειτα, οι νεκροί έγιναν για μένα οι ευκρινείς φωνές των Αναπάντητων, των Αναποφάσιστων και των Αλύτρωτων. Αφού τα ερωτήματα και οι απαιτήσεις, που ο προορισμός μου ήθελε να απαντήσω, δεν μου έρχονταν απ' έξω, θάπρεπε νάρθουν από τον εσωτερικό κόσμο. Αυτές οι συνομιλίες με τους νεκρούς απετέλεσαν ένα είδος προοιμίου γι' αυτά που θάπρεπε να ανακοινώσω στον κόσμο σχετικά με το ασυνείδητο΄ ένα είδος εύρυθμου σχεδίου και ερμηνείας των γενικών του περιεχομένων.

( ... ) Τότε ήταν που αφιέρωσα τον εαυτό μου στην υπηρεσία της ψυχής. Το αγαπούσα και το μισούσα, αλλά ήταν ο μεγαλύτερος πλούτος μου. Το ολοκληρωτικό δόσιμό μου σ' αυτήν ήταν, θάλεγε κανείς, και ο μόνος τρόπος που έκανε υποφερτή την ύπαρξή μου και μου έδωσε τη δυνατότητα να τη ζήσω με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα.

Σήμερα μπορώ να πω ότι ποτέ δεν έχασα την επαφή μου με τις αρχικές μου εμπειρίες. ΄Ολα μου τα έργα, όλη η δημιουργική μου δραστηριότητα προέρχονται από εκείνα τα αρχικά οράματα και όνειρά μου, που άρχισαν το 1912, σχεδόν πριν από πενήντα χρόνια. ΄Ο,τι πέτυχα στη μεταγενέστερη ζωή μου περιεχόταν ήδη σ' αυτά τα οράματα, αν και αρχικά μόνο με τη μορφή συναισθημάτων και εικόνων.»

΄Εχει λοιπόν, ιδιαίτερη αξία να μελετήσουμε το περιεχόμενο της υπαγόρευσης αυτής του Βασιλείδη για την οποία ο Γιουνγκ λέει :
«΄Ενιωθα ότι κάτι πολύ μεγάλο μου συνέβαινε και αφιέρωσα την εμπιστοσύνη και την πίστη μου σ' αυτό που μου φαινόταν πιο σπουδαίο sub specie aeternitatis. ΄Ηξερα ότι αυτό μου γέμιζε τη ζωή και για χάρη του ήμουν έτοιμος να διακινδυνέψω τα πάντα!

( ... ) ΄Οταν ήμουν νέος, ο στόχος μου ήταν να επιτύχω κάτι στην επιστήμη μου. ΄Υστερα όμως, βρέθηκα πάνω σ' αυτό το ποτάμι λάβας, που η θερμότητα της φλόγας του διαμόρφωσε διαφορετικά τη ζωή μου. Αυτό ήταν το αρχικό υλικό που με ανάγκασε να το επεξεργαστώ και τα έργα μου αποτελούν μια λίγο-πολύ επιτυχημένη προσπάθεια ενσωμάτωσης αυτής της πυρακτωμένης ύλης στη σύγχρονη εικόνα του κόσμου.

Τα χρόνια της ενασχόλησής μου με τις εσωτερικές μου εικόνες ήταν τα πιο σημαντικά της ζωής μου - όλες οι ουσιαστικές αποφάσεις πάρθηκαν αυτό το διάστημα. Τότε άρχισαν τα πάντα. Οι μεταγενέστερες λεπτομέρειες δεν είναι παρά συμπληρώματα και διευκρινίσεις του υλικού που αναδύθηκε από το ασυνείδητο και που αρχικά με είχε κατακλύσει. ΄Ηταν η πρώτη ύλη ενός έργου που κράτησε μια ολόκληρη ζωή».

Λίγα λόγια, τώρα, για τον Βασιλείδη και τους Γνωστικούς Χριστιανούς :
Μετά το «θάνατο» του Ιησού, πολλοί ήταν εκείνοι που μελέτησαν αλλά, κυρίως, έζησαν σύμφωνα με την αλήθεια και τη σοφία του Λόγου.

Ανάμεσά τους και μία ομάδα φωτισμένων ψυχών, που έζησαν στην Αλεξάνδρεια τον 2ο μ.Χ. αιώνα και ίδρυσαν τη γνωστή Σχολή των Γνωστικών της Αλεξανδρείας. Ονομάστηκαν «Γνωστικοί», διότι πίστευαν ότι η εξέλιξη της ανθρώπινης ψυχής επιτυγχάνεται μόνο με την εμπειρία και τη βιωματική γνώση.

Στη διδασκαλία τους, ο Βασιλείδης, ο Βαλεντίνος, ο Καρποκράτης, ο Σερένικος Σαμμώνιος, ο Απελλής, κ.ά. ονόμασαν το σύμπαν «Πλήρωμα» και τη δημιουργία«Creatura». Ο Θεός, ο ΄Οντων Ων, που βρίσκεται έξω και πέρα από τα όρια του «πληρώματος», ονομάστηκε «Αμπραξάς», λέξη που έχει συντεθεί από γράμματα, ο συνδυασμός των οποίων περιέχει ολόκληρη τη μυστική δομή και γεωμετρία του σύμπαντος.

Ερευνώντας την προέλευση του ονόματος «Αμπραξάς», βρίσκουμε ότι ο Βασιλείδης το χρησιμοποιούσε για να περιγράψει την ανώτερη θεότητα ανάμεσα στις εφτά αρχές, που ήταν προικισμένη με 365 αρετές, συμβολικά και σύμφωνα με την ελληνική αρίθμηση (βλ. δίπλα).

Το άθροισμα των αριθμητικών αξιών που αποδίδονται σε κάθε γράμμα της λέξης Αμπραξάς σχηματίζει ένα σύνολο 365 που αντιστοιχεί στις 365 μέρες του ηλιακού έτους, ή με αυτό που ισοδυναμεί με έναν κύκλο «θεϊκής δράσης», το σύνολο των 365 διαδοχικών εκδηλώσεων που αποδίδονται στο Θεό μέσα σε έτος.

Ορισμένοι συγγραφείς εκλαμβάνουν τη λέξη Αμπραξάς ως παρόμοια με την εβραϊκή ιερή λέξη «Shemahamphorasch» προερχόμενη από το ευρύτερο όνομα του Θεού, και άλλοι συνδέουν το όνομα του Αμπραξά με αυτό του Αβραάμ.

Στην Ανατολή εμφανίζεται επίσης το όνομα του Αμπραξά και εκτιμάται ότι προέρχεται από τον συνδυασμό των ινδικών λέξεων «Abhimanin» (ο μεγαλύτερος γιος του Βράχμα) και «Βράχμα».

Από την άλλη πλευρά, ο Αμπραξάς ταυτίζεται με τον Μίθρα. Αναφέρεται ως ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στην ανθρωπότητα και τον μοναδικό Θεό, ο ακαταμάχητος ήλιος, που λατρευόταν στην αρχαιότητα, κατά τον 3ο και 4ο αιώνα. Αυτός ο Αμπραξάς-Μίθρας, στην περσική του προέλευση, είναι ο μεσολαβητής ανάμεσα στον Ahuramazda και τον Ariman, δηλαδή ανάμεσα στο Καλό και το Κακό.

Ο ΑΜΠΡΑΞΑΣ των γνωστικών είναι ο INRI των χριστιανών, το ΤΑΟ των κινέζων, το ΖΕΝ των βουδιστών.

Δεν μπορούμε επίσης να παραλείψουμε την παρουσία του Αμπραξά στη θεουργία: Ο κραδασμός του ήχου που προκαλεί η εκφώνηση αυτής της λέξης εθεωρείτο ιερός και εχρησιμοποιείτο και για θεραπευτικούς σκοπούς.

Από τη λέξη Αμπραξάς προέρχεται και το «Αμπρακαντάμπρα», το οποίο προέρχεται από την εβραϊκή φράση: «Abreq ad Habra» που σημαίνει: «Στείλε την ακτίνα σου μέχρι το θάνατο» και έχει παραμείνει στη «μαγική» γλώσσα των παιδιών μέχρι τις μέρες μας.

Στα ελάχιστα ιστορικά τεκμήρια που διασώθηκαν, έχουν βρεθεί μικρά τετράγωνα κομμάτια περγαμηνής, που πιθανολογείται ότι λειτουργούσαν και ως φυλαχτά και τα οποία ήταν γραμμένα με συγκεκριμένο τρόπο (βλ. δίπλα).

Εναντίον των Γνωστικών, της ανεξάρτητης σκέψης και του τρόπου ζωής τους, κινήθηκε η Κατηχητική Σχολή της Αλεξάνδρειας, κυρίως όταν αποφασίστηκε η επίσημη ίδρυση της Χριστιανικής Εκκλησίας. Οι Γνωστικοί υπέστησαν διωγμούς, λοιδορήθηκαν, δυσφημίστηκαν, βασανίστηκαν και σφαγιάστηκαν. Τα γραπτά τους παραδόθηκαν στην πυρά και ελάχιστα στοιχεία απ' αυτούς διασώθηκαν μέχρι σήμερα, που η Εκκλησία εξακολουθεί να τους θεωρεί αιρετικούς. Γι' αυτό και ο Βασιλείδης στο κείμενο που ακολουθεί αναφέρει : «Προς χάριν της λύτρωσης, σας διδάσκω την αλήθεια που έχει απορριφθεί, χάριν της οποίας απορρίφθηκα εγώ».

Να, λοιπόν, που τίποτα δεν χάνεται στο σύμπαν και ο Βασιλείδης επέστρεψε για να προσφέρει ξανά τη διδασκαλία του, αυτήν που κάποτε εξαφάνισαν από προσώπου γης κάποιοι άλλοι άνθρωποι. Και φυσικά επέλεξε καθόλου τυχαία ως αγωγό και γήινο συνεργάτη του την ψυχή του Καρλ Γιουνγκ.

Το κείμενο αυτό ο Γιούνγκ, το πρόσφερε περιστασιακά στους φίλους του, αλλά δεν τους επέτρεπε να το εκδώσουν. ΄Εδωσε, τέλος, την άδεια για την έκδοσή του, μέσα στο βιβλίο των απομνημονευμάτων του, μετά από αμφιβολίες και μόνο «προς τιμήν της ακεραιότητας» αλλά δεν επέτρεψε να εκδοθεί η επίλυση του αναγράμματος που βρίσκεται στο τέλος της Ομιλίας VII .

Τίλντα Νέγρη

ΠΗΓΗ

ΑΠΟΚΑΛΎΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Πώς να αποφύγετε τις καούρες

Posted: 10 Jan 2013 02:20 AM PST

 Ανάμεσα στις τροφές που προκαλούν καούρες σε πολλούς ανθρώπους περιλαμβάνονται η σοκολάτα, λιπαρά και πικάντικα τρόφιμα καθώς και γαλακτοκομικά προϊόντα.
Η αποφυγή τροφίμων και ποτών που προκαλούν τα συμπτώματά σας είναι πρωταρχικής σημασίας, αλλά μπορείτε να κάνετε και άλλα πράγματα για να εμποδίσετε την εμφάνιση της καούρας:

- Αν είστε υπέρβαρος, σκεφτείτε κάποιο σχέδιο για να χάσετε τα επιπλέον κιλά σας- Μην καπνίζετε- Μην ξαπλώνετε για τουλάχιστον δυο ώρες μετά το γεύμα- Όταν ξαπλώνετε, σιγουρευτείτε ότι το κεφάλι σας είναι περίπου 15 εκατοστά ψηλότερα από τα πόδια σας- Πάρτε ένα αντιόξινο.
http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr

Γιατί η Αγάπη του Ανθρώπου δεν εμπορεύεται τίποτα…Ούτε τον Άνθρωπο, ούτε τον Θεό…

Posted: 10 Jan 2013 01:42 AM PST

                                                 
Μόνοι μας ήρθαμε, με επιλογή, σε τούτον τον Κόσμο και μόνοι μας πρέπει να φύγουμε από την γέννησή μας…
Υπάρχουν τόσα μυστικά μέσα στον ασυνείδητο τομέα του φυσικού ανθρώπου, που είναι σχεδόν αδύνατον να θυμηθεί ότι πρωτίστως Είναι Άνθρωπος.

Ξένος, μέσα στους οικείους του…αυτή η ανθρώπινη οικογένεια κουβαλάει τόσα ασυνείδητα βάρη, τιμωρίες, αμαρτίες και υποχρεώσεις, που μάλλον θεωρώ σύμπτωση ότι δεν έχει σφάξει ακόμα ο ένας τον άλλον, επί του πρακτικού…



Μένουν μαζί άνθρωποι, που κατά βάθος μισιούνται…Αγαπιούνται άνθρωποι, που κατά βάθος μνησικακούν, πονούν και υποφέρουν…Και όλα είναι τόσο χαρούμενα, που το μόνο άσχημο στον κόσμο μας είναι μόνο οι άλλοι…

Κάθε μέρα αιτούμαι να απαλλαγεί ο άνθρωπος από τον θεό και από τούτη την ψευδαίσθηση της αυταπάτης, ότι είναι χαρούμενος και άθλιος συγχρόνως…
Τιμωρημένος και αμαρτωλός, πρέπει να αντέξει την τιμωρία για αυτό που έγινε…
Και στο όνομα του θεού αυτού, που τον υποχρέωσε να κουβαλάει την αθλιότητα και την ευθύνη των προγόνων του, να ζει πολεμώντας τον ίδιο του τον Εαυτό…

Τι κληρονομικότητα κι αυτή Θεέ μου!!!!

Δεν ξέρω αν έπρεπε να γίνει έτσι…Ξέρω μόνο ότι τώρα χρειάζεται να γίνει αλλιώς!

Να μην καμαρώνουμε επειδή δεν γίναμε δολοφόνοι…
Γιατί η δολοφονία δεν είναι όταν σκοτώνουμε έναν άλλον, αλλά όταν σκοτώνουμε τιις Ποιότητες, την Θεία μας Φύση και τον Εαυτό μας, στο όνομα της ηθικής που κληρονομήσαμε…
Όταν δολοφονούμε τον Εαυτό μας, αυτό κι αν είναι έγκλημα…

Όμως οι κοινωνικοί νόμοι, αυτό δεν το τιμωρούν…
Έτσι δεν χρειάζεται να ασχοληθούμε με τον Εαυτό μας…
Άλλωστε είναι αμαρτία η αγάπη του Εαυτού μας…εγωισμός!
Καλύτερα είναι να ασχοληθούμε με τους άλλους και να προσπαθήσουμε να τους αγαπήσουμε…

Χρόνια ολόκληρα αυτό παιδεύεται η ανθρωπότητα να κάνει, αλλά μάλλον η συνταγή δεν είναι αυθεντική, γι' αυτό δεν πετυχαίνει…

Και ακόμα απορώ γιατί δεν την αλλάζουμε…
Περιμένουμε ίσως αυτόν τον Έναν, που θα έρθει να μας φέρει την αυθεντική συνταγή..
Τι σου κάνει η ελπίδα…

Μάλλον αυτή γεμίζει ακόμα τους ναούς έξω…
Εκεί που ο ΄Ανθρωπος έδιωξε τους εμπόρους, εκεί μαζευόμαστε όλοι για να Τον ξανασυναντήσουμε…
Μάταια όμως…

Γιατί η Αγάπη του Ανθρώπου δεν εμπορεύεται τίποτα…Ούτε τον Άνθρωπο, ούτε τον Θεό…

«Αν ο τυφλός καθοδηγεί τυφλό, βαδίζουν και οι δύο προς την πτώση»
(Ευαγγέλιο του Θωμά)

Καλημέρα ♥ ♥ ♥ Ουφ πια με τις παραδόσεις μας! Κρύβουν το Φως μας και τους Στοχους μας! ΑΓΑΠΗ ♥


Βάσω Νικολοπούλου
ΠΗΓΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Η συγκινητική ιστορία ενός σκύλου, που έγινε ήρωας και άγαλμα!

Posted: 09 Jan 2013 10:46 PM PST



O Χατσίκο (Hachiko), που στα Ιαπωνικά  σημαίνει "Πιστός σκύλος", ήταν ένας σκύλος ράτσας Ακίτα και γεννήθηκε τον Νοέμβριο το 1923, στην πόλη Odate, στην περιφέρεια Akita της Ιαπωνίας. Το 1924 ο ιδιοκτήτης του, καθηγητής Γεωργίας Χιντεσαμπούρο Ουένο (Hidesamburō Ueno), τον πήρε μαζί του στο Τόκυο, όπου ζούσε και εργαζόταν.

Κατα τη διάρκεια της ζωής του καθηγητή, κάθε πρωί που έφευγε για το Πανεπιστήμιο, ο σκύλος τον συνόδευε μέχρι την πόρτα. Το βράδυ, ο Χατσίκο πήγαινε και τον περίμενε στον σιδηροδρομικό σταθμό Shibuya. Όταν ο καθηγητής επέστρεφε με το τρένο απ το Πανεπιστήμιο, τον υποδεχόταν και τον συνόδευε σπίτι. Αυτό γινόταν μέχρι τον Μάϊο του 1925, όταν ο καθηγητής έπαθε εγκεφαλικό καθώς έκανε διάλεξη. Ο σκύλος, τον περίμενε να κατεβεί απ το συγκεκριμένο τρένο όπως πάντα, αλλά ο καθηγητής είχε ήδη αφήσει την τελευταία του πνοή.


Μετά απο τον θάνατο του καθηγητή, ο Χατσίκο δόθηκε σε άλλα σπίτια, αλλά καθημερινά δραπέτευε επιστρεφοντας στο παλιό του σπίτι. Κάθε βράδυ, την ίδια ώρα που περίμενε τον καθηγητή στον σταθμό, ήτανε εκεί, περιμένοντας να δεί τον φίλο του να κατεβαίνει απο το τρένο για να τον συνοδεύσει σπίτι. Αυτό συνεχίστηκε για τα επόμενα δέκα χρόνια.
Οι τακτικοί του σταθμού οι οποίοι είχανε δεί τον σκύλο να περιμένει τον καθηγητή, πρόσεξαν οτι ακόμα και μετά τον θάνατο του, ήτανε εκεί καθημερινώς την ίδια ώρα. Αυτό τους συγκίνησε και αρκετοί τον φρόντιζαν φέρνοντάς του φαγητό και νερό. Το 1928, ο νέος υπεύθυνος του σταθμού συμπάθησε το σκύλο και του έφτιαξε ακόμη και χώρο σε μια απο τις αποθήκες του σταθμού, ώστε να έχει ένα μέρος να κοιμάται. Ο σκύλος εμφανιζότανε στην πλατφόρμα του τρένου, μόνο την ώρα που ερχότανε το τρένο του καθηγητή. Τις υπόλοιπες ώρες περιφερόταν στον σταθμό, ξεκουραζόταν στην αποθήκη, ή επέστρεφε στο παλιό του σπίτι που ανήκε πλέον σε άλλον.
Ένας απο τους πρωην φοιτητές του καθηγητή, ο οποίος ήταν ειδικός στους σκύλους Ακίτα, ακολούθησε τον Χατσίκο και έμαθε την ιστορία του. Μετά απ' αυτό, ο πρώην φοιτητής κατέγραψε πόσοι καθαρόαιμοι σκύλοι της ράτσας αυτής υπήρχαν στην Ιαπωνία. Εκείνα τα χρόνια ήταν τριάντα στο σύνολο.
Τα επόμενα χρόνια, μέχρι και τον θάνατο του Χατσίκο, συνήθιζε να τον επισκέπτεται και να τον φροντίζει, γράφοντας άρθρα για την αφοσίωση του. Σιγά- σιγά ο κόσμος άρχισε να ενδιαφέρεται και να μαθαίνει περισσότερα για την συγκεκριμένη ράτσα. Το 1932, ένα απο αυτά τα άρθρα δημοσιεύτηκε στην μεγαλύτερη εφημερίδα του Τόκυο και η ιστορία του Χατσίκο έγινε γνωστή σε όλη την χώρα, αγγίζοντας τις καρδιές πολλών ανθρώπων.

Περισσότερες πληροφορίες, στη σελίδα Γλικιά Ζωή

Το Τραγούδι της Ημέρας - ''Δυο πόρτες έχει η ζωή'' - Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου - Στέλιος Καζαντζίδης

Posted: 09 Jan 2013 10:00 PM PST


                          

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν μια από τις σπουδαιότερες στιχουργούς, η οποία χάρη στο τρομακτικό ταλέντο της τροφοδότησε το ελληνικό λαϊκό τραγούδι με μεγάλο αριθμό εξαίρετων δημιουργιών, μερικές από τις οποίες θα παραμείνουν για πάντα άγνωστες, καθώς μόνο ένα μικρό μέρος αυτών που έγραψε είναι καταχωρημένο στο όνομά της.

Η Ευτυχία Χατζηγεωργίου-Οικονόμου, κατόπιν Νικολαίδου και τελικά Παπαγιαννοπούλου (1893 - 7 Ιανουαρίου 1972) υπήρξε μια από τις σημαντικότερες στιχουργούς του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού.


                                      Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου

Γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μικράς Ασίας, αναγκάστηκε όμως να έλθει στην Ελλάδα με την μικρασιατική καταστροφή, το 1922 με δίπλωμα δασκάλας , πτυχίο που δε χρησιμοποίησε ποτέ καθώς αρχικά στράφηκε στο θέατρο(1926-1942, μεγάλο σκάνδαλο είχε κάνει τότε) κι έπειτα το 1949 στη στιχουργική, ακατάπαυστα ως το τέλος της.

Αθυρόστομη, ψεύτρα, παμπόνηρη, καπάτσα, παθιασμένη στους έρωτές της και παρορμητική μέχρι εκεί που δεν παίρνει, εκ πρώτης όψεως συνιστά έναν χαρακτήρα που δεν μπορεί να περιγράφει και με τα καλύτερα των χρωμάτων. Πολύ όμορφη γυναίκα με πολύ ισχυρή προσωπικότητα κι ιδιαίτερα ευφυής ήταν πολύ ερωτεύσιμη και προκαλούσε στους άλλους δυνατά συναισθήματα, όπως δυνατά ήταν και τα δικά της.

Όμως όχι απλώς της συγχωρούνται όλα, αλλά ακόμη και αν δεν είχε τα παραπάνω στοιχεία θα επιβάλλετο να τα έχει, γιατί μέσα από αυτά βγήκαν αυτοί οι τρομεροί στίχοι της.

Αμέτρητες φορές που μουσικοί (και μιλάμε για τρανταχτά ονόματα) εκμεταλλεύτηκαν την Παπαγιαννοπούλου, παίρνοντας στίχους της και παρουσιάζοντας τους ως δικούς τους, αμέτρητες κι οι φατρίες, οι συμμαχίες κι οι έχθρες σε έναν κατεξοχήν χώρο της τέχνης, όπως η μουσική, που σε καταπόντιζαν τότε με το παραμικρό.

Η Παπαγιαννοπούλου υπέφερε οικονομικά και προσπαθούσε να παράγει στίχους για να καλύψει τις οικονομικές της ανάγκες που ήταν δυσβάστακτες, καθώς σε μεγάλη πλέον ηλικία και αφού είχε χάσει κι ένα παιδί, απέκτησε το πάθος της χαρτοπαιξίας. Έπαιζε συνέχεια χαρτιά για να ξεχνάει τον πόνο της απώλειας του παιδιού της και αυτό το συνεχές χαρτοπαίγνιο την έκανε να πουλάει τους στίχους της για ένα κομμάτι ψωμί πολλές φορές.

Αν και δεν υπήρξε υπόδειγμα μάνας καθώς αρκετές φορές στην κυριολεξία άγονταν και φέρονταν από τα πάθη της, παρά όλα αυτά η αγάπη για τα παιδιά της υπήρχε βαθιά μέσα της και λυσσαλέα όπως αποδεικνυόταν. Απλώς κι η ίδια υπήρξε πάντοτε ένα μεγάλο παιδί.

Το γεγονός ότι πολλοί συνθέτες της κράταγαν, όπως λέει, τα γκέμια για να μην ξεφύγει το λεξιλόγιο της πέρα από τα πεπατημένα, καθώς φοβόντουσαν τις εκφράσεις και τις λέξεις που δεν ήταν οικείες και απαιτούσαν γλώσσα καθημερινή. Για αυτό και πολλές φορές της ζητούσαν να αλλάξει στίχους ή τους άλλαζαν εκείνοι! Και η Ευτυχία υπάκουε τις περισσότερες φορές γιατί πουλούσε τους στίχους της, δεν ήθελε πνευματικά δικαιώματα ακόμη κι όταν ήταν επιβεβλημένο κάτι τέτοιο. Δίνοντας τους στίχους έπαιρνε ζεστό χρήμα στα χέρια της και με το χρήμα δεν είχε καθόλου καλή σχέση αφού ότι έπαιρνε το ξόδευε μέσα σε λίγες ώρες. Αν είχε αφεθεί πιο ελεύθερη στον στίχο της, όπως στα ποιήματά της - που έγραψε πριν καταπιαστεί με το τραγούδι - τότε το λεξιλόγιό της θα ήταν ακόμη πιο δυνατό, ακόμη πιο πλούσιο, πιο αντρικό. Γιατί η Παπαγιαννοπούλου δε φοβόταν την πένα και τη γλώσσα της. Αθυρόστομη στην κανονική της ζωή, δυναμίτης στα γραπτά της δε σταματούσε πουθενά-πριν τη σταματήσουν.

Η ίδια είχε αδυναμία στα δημοτικά τραγούδια και γενικά στη δημοτική παράδοση, στον Καββαδία αλλά και στον Κρυστάλλη και στον Βάρναλη. Είχε διαβάσει πολύ ποίηση και αγαπούσε το διάβασμα και τη λογοτεχνία, για αυτό κι ο δικός της λόγος ήταν τόσο μεστός.

                                                


Πάμπολλα τραγούδια της έγιναν επιτυχίες. Στίχους της συναντάμε σε μια πλειάδα λαϊκών επιτυχιών:
Πήρα τη στράτα κι έρχομαι, Αντιλαλούνε τα βουνά ,Τα καβουράκια, Είμαστε αλάνια, Σε τούτο το παλιόσπιτο σε μουσική Τσιτσάνη,
Ηλιοβασιλέματα, Περασμένες μου αγάπες σε μουσική Χιώτη,
Δυο πόρτες έχει η ζωή, Φεύγω με πίκρα στα ξένα, Γυάλινος κόσμος που τραγούδησε ο Καζαντζίδης,
Θα βρω μουρμούρη μπαγλαμά, Όνειρο απατηλό, Στο τραπέζι που τα πίνω, Στου Αποστόλη το κουτούκι, Ρίξτε στο γυαλί φαρμάκι, Όνειρο απατηλό, Μου σπάσανε το μπαγλαμά, Η φαντασία, Ανεμώνα, Αργά είναι πια αργά, Λίγο- λίγο θα με συνηθίσεις, Πήρα από τη νιώτη χρώματα, Σε ένα βράχο φαγωμένο, Αν είναι η αγάπη έγκλημα σε μουσική Καλδάρα,
Η διπρόσωπη, Ένας αητός γκρεμίστηκε σε μουσική Ρεπάνη
Συρματοπλέγματα βαριά σε μουσική Μπακάλη,
Είμαι αϊτός χωρίς φτερά σε μουσική Χατζιδάκη,
Τι έχει και κλαίει το παιδί σε μουσική Ξαρχάκου
Η Μαλάμω σε μουσική Κραουνάκη
Πετραδάκι, πετραδάκι, Του ντερβίση το πιοτό και Τι να σου κάνει μια καρδιά σε μουσική που έγραψε ο Αντώνης Κατινάρης και άλλα πολλά.

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου ήταν μια από τις σπουδαιότερες στιχουργούς, η οποία χάρη στο τρομακτικό ταλέντο της τροφοδότησε το ελληνικό λαϊκό τραγούδι με μεγάλο αριθμό εξαίρετων δημιουργιών, μερικές από τις οποίες θα παραμείνουν για πάντα άγνωστες, καθώς μόνο ένα μικρό μέρος αυτών που έγραψε είναι καταχωρημένο στο όνομά της. Η ίδια δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την αναγνώριση του έργου της και για την είσπραξη δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα, παρά την επιτυχία των τραγουδιών της, να πεθάνει φτωχή.

Εγώ γράφω τραγούδια και τα πουλώ. Από κει και πέρα δεν ανακατεύομαι αν θα πιάσουν ή όχι, αν θα βγουν ή δε θα βγουν σε δίσκους. Μόλις τα παραδώσω, υπογράφω και μια δήλωση παραιτήσεως από διάφορα δικαιώματα, ας πούμε απαρνούμαι τα πνευματικά μου τέκνα..., δήλωνε σε συνέντευξή της ( εφημερίδα Ακρόπολις ) το 1960.Εκείνη την περίοδο, μέσα από τις συνεντεύξεις της, η στιχουργός αποκαλύπτει μερικά από τα τραγούδια που της ανήκουν. Όταν διεκδικεί την πατρότητα των στίχων για τα «Καβουράκια» ο Βασίλης Τσιτσάνης βγαίνει δημοσίως και τη διαψεύδει, λέγοντας ότι απλώς του είχε πάει ένα προσχέδιο, ύστερα από παραγγελία του. «Άλλο της παρήγγειλα κι άλλο μου έφερε. Εγώ το άλλαξα και το έκανα έτσι όπως το ξέρει όλη η Ελλάδα» δηλώνει ο Β.Τσιτσάνης σε συνέντευξή του. Αντίθετα, ο Στέλιος ο Καζαντζίδης παραδέχεται δημοσίως ότι οι στίχοι του «Δυο πόρτες έχει η ζωή» είναι της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Όπως και να έχει, μέχρι και το θάνατό της (7 Ιανουαρίου 1972 ) η ίδια δεν θα προλάβει να δει το όνομά της τυπωμένο δίπλα από τον τίτλο αυτών των τραγουδιών της, όπως και δεκάδων άλλων.

                                              

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει γράψει στο βιβλίο του, για την Ευτυχία « Όλα είναι ένα ψέμα» .
«Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου... Τη θυμάμαι πάντοτε, μ' ένα μαντίλι στα μαλλιά, να με κοιτάζει με το πονηρό της βλέμμα και ξάφνου να μου πετάει ένα δίστιχο, όπως "Σαράντα μέρες και άλλη μια /περπάτησα στην ερημιά", για να δει, από την έκφραση των ματιών μου, αν μου άρεσε και πόσο. Και άλλοτε να με βρίζει, επειδή μου είπε, με τη βραχνή, τσακισμένη απ' το τσιγάρο φωνή της,' "Να 'ταν ο πόνος άνθρωπος / να 'ερχόμαστε στα χέρια", κι εγώ έμεινα απαθής. Και άλλοτε, πάλι, να μου επαναλαμβάνει ένα ολόκληρο πρωινό δύο στίχους για να μου μαλακώσει την ψυχή, επειδή ήμουν σεκλετισμένος: "Πέρασα νύχτα' απ' τη ζωή / και με κλειστά τα μάτια..."

Δεν ξέρω ποια θα ήταν η διαδρομή μου στο τραγούδι - και αν θα υπήρχε καν διαδρομή - αν, από τα πρώτα βήματά μου, από την "Άπονη ζωή" και τη "Φτωχολογιά", δεν έβγαινε η Παπαγιαννοπούλου με το κύρος της, να με στηρίξει δημόσια, λέγοντας, αυθόρμητα, καλά λόγια για μένα. Δεν μπορώ να ξεχάσω τη γενναιοδωρία της. Γενναιοδωρία που εκφράστηκε σ' ένα χώρο, όπου κυριαρχούν ο ναρκισσισμός, τα μίση, οι τρικλοποδιές, τα πάθη, το ψεύδος, η διαβολή, το "τσατσιλίκι". Πέρασα, από τη μεριά που τη γνώρισα ως την ώρα που μας αποχαιρέτισε από ένα κρεβάτι του "Γενικού Κρατικού", ατέλειωτα "τέρμινα" μαζί της. Την άκουσα να μου απαγγέλλει στίχους, να μου βρίζει συνθέτες και τραγουδιστές, να μου εκθειάζει άλλους - ανάλογες με τα κέφια της και οι βρισιές και οι "θωπείες" - να μου λέει καλαμπούρια, να μου κλαίγεται για τα μπατιριλίκια της. Ποτέ όμως δεν μου είπε ούτε μία λέξη για το μεγάλο πάθος της. Τη χαρτοπαιξία. Το πάθος που την ανάγκασε να δανείζεται - δανεικά και αγύριστα - απ' όλο τον κόσμο και να αδιαφορεί - αυτή, που υπήρξε μια αρχόντισσα - για την αξιοπρέπειά της. Όλα αυτά τα χρόνια, που τη συναντούσα και κουβεντιάζαμε, μου είπε πάρα πολλά για τη ζωή της. Ουδέποτε, όμως, με μια σειρά. Πάντοτε αποσπασματικά. Ευτυχώς, όταν έφευγα από κοντά της και γύριζα στο σπίτι μου, κρατούσα κάποιες σημειώσεις από τις αφηγήσεις της. Χάρη σ' αυτές τις σημειώσεις, μια πολύωρη συνέντευξη που πήρα από την κόρη της, Καίτη Πολυζωγοπούλου, και τις συζητήσεις που είχα με τον αγαπημένο της εγγονό και φίλο μου, τον δικηγόρο Αλέξη Πολυζωγόπουλο, κατάφερα να φτιάξω το πρόπλασμα γι' αυτό το βιβλίο. Δεν άρκεσαν, όμως, αυτά. Χρειάστηκε και έρευνα. Σε ιστορικά, θεατρικά και άλλα βιβλία. Αλλά και σε αφηγήματα και μαρτυρίες από τις Χαμένες Πατρίδες»

Σημείωση: Το εξώφυλλο του βιβλίου κοσμεί μια φωτογραφία της Παπαγιαννοπούλου σε μεγάλη ηλικία με το χαρακτηριστικό της μαντήλι στο κεφάλι, μαζί με τον Μπιθικώτση που εκτιμούσε αφάνταστα και ο οποίος της στάθηκε καλύτερα από όλους τους ανθρώπους του μουσικού "συναφιού". Πολλά στοιχεία άντλησα από τη Βικιπαίδεια και από μια ειδική έκδοση της Καθημερινής, άρθρο του Δ.Χατζόπουλου.



Αλέκος Χρυσόπουλος
http://www.musicheaven.gr
ΠΗΓΗ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Φάρμακο η Coca-Cola για σπάνια ασθένεια του στομάχου

Posted: 09 Jan 2013 09:47 PM PST



Η Coca-Cola μπορεί να θεραπεύσει με μεγάλη επιτυχία μία σπάνια, επώδυνη ασθένεια του στομάχου, γλιτώνοντας τους ασθενείς από την ανοιχτή εγχείρηση, σύμφωνα με μία νέα μελέτη.
Όπως έδειξε, το γνωστό αναψυκτικό μπορεί να θεραπεύσει με επιτυχία τογαστρικό τροφοπίλημα που οφείλεται σε άπεπτες φυτικές ίνες.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα μόρφωμα του στομάχου το οποίο, εάν δεν καταστραφεί ή αφαιρεθεί χειρουργικά, μπορεί να αποφράξει το έντερο.
Για την αντιμετώπιση του τροφοπιλήματος από άπεπτες φυτικές ίνες υπάρχουν διάφορες θεραπείες, από λέιζερ και μη χειρουργικές ενδοσκοπικές επεμβάσεις έως εγχείρηση ανοικτής κοιλίας.
Η νέα έρευνα, όμως, δείχνει πως την τελευταία δεκαετία δοκιμάστηκε η καταστροφή τους με Coca-Cola - και το ποσοστό επιτυχίας της μεθόδου ήταν απρόσμενα υψηλό.
Αυτό οφείλεται στο ότι το συγκεκριμένο αναψυκτικό περιέχει χημικές ουσίες που δρουν όπως τα γαστρικά οξέα στην πέψη των ινών, ενώ οι φυσαλίδες της επιταχύνουν την διαδικασία.
Ακόμα και η Coca-Cola Light και η Zero είναι αποτελεσματικές, επειδή περιέχουν τα ίδια βασικά συστατικά με την κανονική, σύμφωνα με τη μελέτη που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Alimentary Pharmacology and Therapeutics».
Την μελέτη πραγματοποίησε ομάδα επιστημόνων από την Α' Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών στο «Λαϊκό» Νοσοκομείο. Διευθυντής της Κλινικής και επιβλέπων της νέας μελέτης είναι ο καθηγητής Παθολογίας & Γαστρεντερολογίας Σπύρος Λαδάς.
Όπως γράφουν οι επιστήμονες, αναζήτησαν στην ιατρική βιβλιογραφία δημοσιεύματα για τα γαστρικά τροφοπιλήματα από άπεπτες φυτικές ίνες. Έτσι εντόπισαν την τελευταία δεκαετία 24 δημοσιεύσεις απ' όλο τον κόσμο, που αφορούσαν συνολικά 46 ασθενείς.
Συνολικά, το 91,3% παρουσίασε σημαντική βελτίωση με τη βοήθεια της Coca-Cola, η οποία στο 50% των περιπτώσεων ήταν η μοναδική θεραπεία ενώ στις υπόλοιπες συνοδεύτηκε από ενδοσκοπική επέμβαση.
Μόλις 4 ασθενείς χρειάσθηκαν τελικά ανοικτή εγχείρηση, για να αφαιρεθεί το τροφοπίλημά τους.
«Η χορήγηση της Coca-Cola είναι μία φθηνή, εύκολη και ασφαλής μέθοδος που μπορεί να επιτευχθεί σε οποιαδήποτε ενδοσκοπική μονάδα», γράφουν οι ερευνητές.
Και εξηγούν ότι το αναψυκτικό «μοιάζει με το γαστρικό οξύ, το οποίο πιστεύεται πως είναι σημαντικό για την πέψη των ινών. Επιπλέον, οιφυσαλίδεςεντείνουντονμηχανισμόδιάλυσης».
Εάν το αναψυκτικό δεν διαλύσει εντελώς το τροφοπίλημα, είναι πιθανό να το μικρύνει και να το μαλακώσει, διευκολύνοντας έτσι την αφαίρεσή του ενδοσκοπικά, δίχως την ανάγκη για μεγάλη εγχείρηση, προσθέτουν.
Πηγή : Web Only

ΤΑ ΑΠΟΚΡΥΦΑ ΤΗΣ ΘΕΪΚΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ

Posted: 09 Jan 2013 12:30 PM PST


«Άλλες οι βουλές των Θεών και άλλες των ανθρώπων»

ΗΡΑΚΛΕΙΤΟΣ 


Όποιος φοβάται τον πόνο της ανθρώπινης αγάπης και τα βάζει στα πόδια - αυτός έχει πολύ λίγες πιθανότητες να αποκτήσει το μέλλον.
Πριν απ' όλα χρειάζεται να επανεξετάσουμε το παρελθόν μας από την σκοπιά της Θεϊκής Λογικής.
Στην αρχή να νιώσουμε τους εαυτούς μας έναντι του Θεού τελείως ανυπεράσπιστοι.
Το παν, που μας βοηθάει να αμυνόμαστε: νους, δίκαιο, συνείδηση, δικαιοσύνη- πρέπει να παραμεριστούν και να πεταχτούν στην άκρη σαν άχρηστα πράγματα. 

Το κυριότερο είναι να νιώσεις τον εαυτό σου τελείως ανυπεράσπιστο. 
Δεύτερο: να νιώσεις, ότι δεν υπάρχουν οι δίκαιοι και οι άδικοι.

Διότι μόλις εμφανιστεί η αίσθηση του δικαίου, τότε υποχρεωτικά κάποιος πρέπει να είναι άδικος.
Και επειδή την αδικία δεν πρόκειται να την αποδεχτεί κανείς, θα αμυνθεί με όλα τα μέσα, με την τελική απογοήτευση που θα έλθει- θα θεωρήσεις άδικο τον εαυτό σου και θα ενεργοποιηθεί αυτόματα το πρόγραμμα της αυτοκαταστροφής.

Μια απόκρυφη και καθοριστικά λεπτομέρεια: ο θυμός με την μοίρα και εξ αυτού η απροθυμία του ζην ισοδυναμεί με την αίσθηση του δικαίου και την καταδίκη τη μοίρας = αφού η μοίρα μου είναι κακιά, εγώ δεν θέλω πια να ζω.
Πάλι βγάζω δίκαιο και καλό σε όλα τον εαυτό μου και άδικους και κακούς σε όλα τους άλλους.
Αυτό ισοδυναμεί με την επίθεση εναντίον όλου του κόσμου και έτσι ως αντίβαρο ενεργοποιείται το απαντητικό πρόγραμμα της αυτοκαταστροφής.
Διότι έναντι της διάλυσης όλου του κόσμου, προτιμάται η δική μας, προσωπική διάλυση.
Πολύ συχνά η απροθυμία του ζην εξελίσσεται υποσυνείδητα πάντα (καθοριστικά) ως αίσθηση του δικαίου και ως καταδίκη του Θεού σε τελική ανάλυση.
Η καταδίκη του Θεού ισοδυναμεί με την επίθεση κατά του Θεού και ευχή θανάτου στον Θεό.
Ένα αίσθημα καλό η κακό πάντα έχει τις προεκτάσεις του στο χώρο και τον χρόνο και έχει τις ανάλογες επιπτώσεις του στον χώρο και στον χρόνο.
Η τελική σφραγίδα των προεκτάσεων και επιπτώσεων αυτών τίθεται πάνω στην μοίρα.

Γι' αυτό το λόγο μέσα μας πρέπει να εξαφανιστεί πλήρως η αίσθηση της κατοχύρωσης, του δικαίου και της ενοχής κάποιου άλλου.
Διότι αν θα υπάρχει ΕΣΤΩ ΕΝΑΣ ΕΝΟΧΟΣ- εγώ δεν πρόκειται να αλλάξω.
Γιατί να αλλάξω, αφού υπάρχει ο ένοχος, υπάρχω εγώ, ο δίκαιος?
Η ενέργεια τότε καταναλώνεται στην εξόντωση του ενόχου, δηλαδή στην επίθεση κατά της απόφασης του Θεού, σε τελική ανάλυση καταναλώνεται στην επίθεση κατά του ίδιου του Θεού.

Λοιπόν, όσο υπάρχει για σένα έστω ένας ένοχος σ' αυτήν την Γη- οι αλλαγές για σένα είναι ένα άπιαστο όνειρο.
Και αναλόγως, όταν επανεξετάζουμε την ζωή μας, χρειάζεται στην κάθε μας ιστορία της κατάρρευσης/διάψευσης της ανθρώπινης αγάπης να βλέπουμε μπροστά μας μόνο ένα πράγμα- την πανταχού παρούσα πανίσχυρη Θεϊκή Βούληση.

Μαζί με την αίσθηση της ενότητας με τον κόσμο, πρέπει να νιώθουμε ταυτόχρονα την Θεϊκότητα μέσα μας.
Το Θεϊκό δεν εισέρχεται μέσα μας, αν μέσα μας δρα εν πλήρει δυνάμει το ανθρώπινο.
Ενώπιον της Θεϊκής Βούλησης εμείς οφείλουμε να δεχτούμε για λόγους κάθαρσης της ψυχής οικειοθελώς η καταναγκαστικώς την ταπείνωση των ενστίκτων μας, των ανώτερων αισθημάτων μας, της συνείδησής μας, της εικόνας του κόσμου, που έχουμε μέσα στο μυαλό μας, του αισθήματος της δικαιοσύνης, που πάλι έχουμε μέσα στο μυαλό μας.
Οφείλουμε να αποδεχτούμε την διάλυση όλων των μορφών της κατοχύρωσης και ασφάλειας, για να βρεθούμε τελείως «ξεβράκωτοι» και ανυπεράσπιστοι έναντι του Θεού, δηλαδή της Αγάπης.

Είμαι τελείως γυμνός απέναντί Σου, Κύριε, δεν έχω απολύτως τίποτε, δεν έχω τι να υπερασπίσω, και εξ αυτού δεν έχω καμιά επιθετικότητα.

Επιθετικότητα ισοδυναμεί με την υπεράσπιση κάποιου πράγματος, κάποιου ιδανικού, κάποιας ιδέας.
Έναντι του Θεού- Αγάπης, δεν έχουμε να υπερασπίσουμε απολύτως ΤΙΠΟΤΕ, ενώ οφείλουμε να ρίξουμε για ποδοπάτημα στα πόδια Τους τα πάντα…

Για να εισέλθει το Θεϊκό μέσα μας, χρειάζεται να οδηγήσουμε την επιθετικότητά μας στο σημείο μηδέν.
Για να εκμηδενίσουμε την επιθετικότητά μας, χρειάζεται προηγουμένως να χάσουμε την αίσθηση της κατοχύρωσης οποιασδήποτε μορφής.
Για να χαθεί η αίσθηση της κατοχύρωσης η της ενοχής κάποιου- πρέπει να χάσουμε την αίσθηση του δικαίου και του ενόχου.
Για να χαθεί η αίσθηση του δικαίου και του ενόχου- πρέπει να μάθουμε να αποδεχόμαστε την κατάρρευση και την ταπείνωση των ανώτερων αισθημάτων και ελπίδων μας.

Αυτή είναι όλη η αλυσίδα.
Το ένα υποχρεωτικά θα οδηγήσει στο άλλο.
Το ένα υποχρεωτικά θα καταργήσει το άλλο.

Μέσα μας αυτά τα πράγματα δεν έχουν ξεπεραστεί.
Και αυτά τα πράγματα θα μας χώνονται στην ζωή μας και θα μας την δηλητηριάζουν, θα μας φάνε, εάν δεν περάσουμε στην Θεϊκή Λογική.
Διότι η ανθρώπινη λογική, ασχέτως όσο όμορφη μπορεί να είναι- στο τέλος πάντα είναι θανατηφόρα.

Όταν επανεξετάζουμε την ζωή μας, πριν απ' όλα χρειάζεται να την επανεξετάζουμε με το αίσθημα, ότι είμαστε απόλυτα ανυπεράσπιστοι, ότι δεν υπάρχουν οι δίκαιοι και οι άδικοι, ότι υπάρχει μόνο ένα πράγμα- η Αγάπη και τίποτε άλλο.
Τότε περνάμε με σωστό τρόπο την οποιαδήποτε κατάσταση, και εσωτερικά οικειοθελώς καθαριζόμαστε.

Ειδικά επικίνδυνα είναι τα πράγματα, όταν ερωτευόμαστε και φουντώνει μέσα μας η ανθρώπινη αγάπη.
Εκείνες τις στιγμές χωρίς να το καταλάβουμε, αρχίζουμε να παραμερίζουμε τον Θεό και να θεοποιούμε τον αγαπημένο μας άνθρωπο.
Μεταξύ ημών και του αγαπημένου ανθρώπου ΠΡΕΠΕΙ να υπάρχει κάποια απόσταση ασφαλείας, ένα κενό, το οποίο πρέπει να γεμίσει ο Θεός.
Μεταξύ ημών και αγαπημένου ανθρώπου πρέπει να υπάρχει ο Θεός, ώστε δι' Αυτού εμείς να αγαπάμε τον άλλον και αυτός δι' Αυτού πρέπει να αγαπάει εμάς.
Τότε όλα θα πάνε υποχρεωτικά καλά.

Αλλιώς χωρίς να το καταλαβαίνουμε θα επιθυμούμε να νιώθουμε κατοχυρωμένοι, δικαιωμένοι και θα αρχίσουμε να αγκιστρωνόμαστε στην ανθρώπινη ευτυχία, στην ευημερία και σε οτιδήποτε άλλο και θα λάβουμε τα γνωστά μέχρι πόνου καρδιάς σε όλους μας προβλήματα προδοσίας, διάψευσης, απογοήτευσης και θα εισέλθουμε στον φαύλο κύκλο της αυτοκαταστροφής.

Ο νοών νοήτω.

_________________
Epsylon 


ΠΗΓΗ
ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Aπό την Ατλαντίδα στο Σήμερα: Ατομικές Βόμβες στην Αρχαιότητα

Posted: 09 Jan 2013 12:00 PM PST


Ατομικές Βόμβες στην Αρχαιότητα
       Συνταρακτικά ευρήματα σε διάφορες περιοχές της Γης
αποδεικνύουν πως στην αρχαιότητα υπήρξε ένας πολιτισμός 
που είχε στη διάθεσή του πυρηνικά όπλα. Αυτά έγιναν η αιτία της καταστροφής του.
                                          
 Η άποψη ότι η ανθρωπότητα δεν φθάνει για πρώτη φορά στα παρόντα τεχνολογικά και επιστημονικά επίπεδα είναι πολύ διαδεδομένη σε ορισμένους κύκλους .Ακόμα και ο ίδιος ο Αϊνστάϊν είχε πει κάποτε πως «τα αρχαία πειράματα έγιναν για άλλη μια φορά, οι παλιές γνώσεις ανακαλύφθηκαν εκ νέου».  Σύμφωνα με τις σχετικές θεωρίες ο άνθρωπος έχει φθάσει πολλές φορές στο απόγειο της πολιτισμικής και τεχνολογικής του εξέλιξης αλλά εξ αιτίας κάποιας καταστροφής έχει οπισθοδρομήσει και έχει αρχίσει πάλι από την αρχή.
Αυτό αναφέρεται και από τον Πλάτωνα στο έργο του «Τίμαιος» όπου διηγούμενος την επίσκεψη του Σόλωνα στην Αίγυπτο περιγράφει τη συνομιλία που είχε με τον Αιγύπτιο αρχιερέα που του είπε τη χαρακτηριστική φράση«εσείς οι Έλληνες είστε αιωνίως παιδιά. Είστε όλοι νέοι στην ψυχή γιατί δεν θυμάστε τις αρχαίες σας παραδόσεις. Θυμάστε μόνο έναν κατακλυσμό ενώ έχουν γίνει προηγουμένως πολλοί.» Από την αρχαιότητα , λοιπόν, είναι γνωστό ότι έχουν γίνει πολλές καταστροφές στο διάβα της ανθρώπινης ιστορίας κι ότι πολλές φορές ο πολιτισμός οπισθοδρόμησε για να ξαναπάρει αργότερα το ανηφορικό μονοπάτι. Σε ποιο επίπεδο ,όμως, είχαν φτάσει οι προηγούμενοι πολιτισμοί; Πολλοί μελετητές υποστηρίζουν πως στο παρελθόν ο άνθρωπος είχε καταφέρει επιτεύγματα αντίστοιχα ή και ανώτερα κι από τα σημερινά. Ανάμεσα σ' αυτά ήταν η χρήση της  ατομικής ενέργειας. Τα βιβλικά Σόδομα και Γόμορα λέγεται ότι καταστράφηκαν από αυτή την αιτία. Κάτι αντίστοιχο συνέβη και σε άλλα μέρη της γης. Σε νησιά του Ειρηνικού ανακαλύφθηκαν μέσα στη ζούγκλα πανάρχαια τείχη και ερείπια πόλεων που καταστράφηκαν με τέτοιο τρόπο που μόνο μια ατομική βόμβα θα μπορούσε να δικαιολογήσει. Αντίστοιχα ευρήματα υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της Γης.  Η πιο πρόσφατη από αυτές τις ανακαλύψεις αφορά μια πόλη στην αρχαία Ινδία η κατάληξη της οποίας ήταν τραγική .

                             Η Ραδιενεργός Πόλη

     Σε μια περιοχή του Ρατζαστάν της Ινδίας όπου γίνονταν έργα για την ανέγερση ενός μεγάλου συγκροτήματος κατοικιών ανιχνεύτηκαν υψηλές εκπομπές ραδιενέργειας. Στην ίδια περιοχή είχε παρατηρηθεί στα προηγούμενα χρόνια μεγάλη συχνότητα εμφάνισης καρκίνου και μεγάλος αριθμός γεννήσεως νεογνών με σοβαρές γενετικές αλλοιώσεις. Τι είχε συμβεί εκεί; Γιατί αυτή η περιοχή είχε το προνόμιο της ραδιενεργούς εκπομπής; Οι επιστημονικές έρευνες και η αρχαιολογική σκαπάνη έδωσαν τελικά την απάντηση ανασκάπτοντας μια αρχαία πόλη στην οποία είναι εμφανή τα σημάδια μιας ατομικής καταστροφής που έγινε εκεί πριν από 8000 έως 12000 χρόνια καταστρέφοντας τα περισσότερα κτίρια και σκοτώνοντας περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπους. Ένας ερευνητής ,μάλιστα , υπολογίζει πως η ατομική βόμβα που κατέστρεψε την αρχαία αυτή πόλη ήταν παρόμοιου μεγέθους με εκείνες  που έπληξαν το Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα το 1945.
   Στη Μαχαμπαράτα , το Ινδικό έπος, πολλοί ερευνητές ανακαλύπτουν περιγραφές που θυμίζουν σύγχρονα πολεμικά μέσα , άρματα μάχης, πυραύλους και ατομικές βόμβες. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρεται πολύ ξεκάθαρα και μια μεγάλης έκτασης καταστροφή που η περιγραφή της παραπέμπει σε ατομική έκρηξη. «Η καταστροφή ήρθε από μια λάμψη που έμοιαζε να έχει όλη τη δύναμη του σύμπαντος κι ύστερα υψώθηκε σε μια στήλη καπνού και φωτιάς τόσο μεγάλη που έλαμπε σαν 10000 ήλιοι μαζί. Ήταν ένα γιγαντιαίος άγγελος θανάτου που μετέτρεψε σε μια στιγμή σε στάχτες μια ολόκληρη φυλή. Τα κορμιά κάηκαν σε βαθμό που έγιναν αγνώριστα. Τα μαλλιά και τα νύχια έπεσαν, τα κεραμικά έσπασαν και τα πουλιά έγιναν άσπρα» . Αυτό θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή από τις τραγικές στιγμές που έζησαν οι κάτοικοι στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα. Όμως πρόκειται για μια περιγραφή που βρίσκεται μέσα στο αρχαίο κείμενο της  Μαχαμπαράτα. Κάποτε θεωρείτο αλληγορική και μυθική αυτή η περιγραφή σήμερα όμως όλο και περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν πως πρόκειται για αυθεντικό ιστορικό γεγονός.
                             Ένας Πόλεμος που Μαίνεται Ακόμα
    Ο Ινδός ιστορικός Κισάρι Μόχαν Γκάνγκουλι λέει ότι οι ινδικές ιερές γραφές βρίθουν από παρόμοιες περιγραφές που παραπέμπουν σε πυρηνικές καταστροφές. Υπάρχουν επίσης αναφορές για ιπτάμενα πολεμικά άρματα και όπλα ολέθρου τα οποία μπορούσαν να εξολοθρεύσουν ολόκληρους στρατούς εκσφενδονίζοντας τους στρατιώτες μαζί με τους ελέφαντές τους σαν να ήταν φύλλα δέντρων. Αυτό δε που σήμερα εμείς περιγράφουμε σαν το «πυρηνικό μανιτάρι» που ξεπετάγεται στο σημείο όπου πέφτει μια ατομική βόμβα στα αρχαία ινδικά κείμενα περιγράφεται σαν «γιγάντια ομπρέλα» από καπνό και φωτιά.Μολονότι η επίσημη άποψη της ιστορίας δυσκολεύεται να δεχθεί την ύπαρξη προγενέστερων πολιτισμών που είχαν φτάσει στο επίπεδο να δαμάσουν την ατομική ενέργεια, πολλά αρχαία κείμενα και κυρίως πολλά ευρήματα αποδεικνύουν πως η ιστορία είναι διαφορετική από αυτή που πιστεύουν οι περισσότεροι.Ο αρχαιολόγος Φράνσις Τέηλορ ,ειδικευμένος στις ιερές επιγραφές, ανακάλυψε κοντά στην αρχαία ραδιενεργό πόλη της Ινδίας κείμενα σε ναούς που απευθύνουν έκκληση στους θεούς για να σωθούν οι πιστοί από τη «μεγάλη λάμψη» που καταστρέφει τα πάντα.
« Είναι να σταστίζει κανείς αν δεχθεί το ενδεχόμενο κάποιος πολιτισμός να είχε αναπτύξει πυρηνική τεχνολογία πριν από τη δική μας εποχή» λέει ο Βρετανός αρχαιολόγος και συμπληρώνει « ωστόσο οι ραδιενεργές στάχτες που βρίσκουμε σήμερα φαίνεται να επιβεβαιώνουν τις αρχαίες ινδικές γραφές που περιγράφουν έναν ατομικό πόλεμο».
   Ό,τι κι αν κατέστρεψε , πάντως, την αρχαία πόλη στην Ινδία έχει επίδραση ως τις μέρες μας, όπως αποδεικνύουν οι υψηλές συγκεντρώσεις ραδιενέργειας. Γι αυτό και η Ινδική κυβέρνηση απέκλεισε τη μολυσμένη περιοχή και ματαίωσε την ανέγερση των κτιρίων. Η άυξηση των καρκίνων και των τερατογενέσεων  αποδεικνύουν πως ακόμα και χιλιάδες χρόνια μετά ένας πυρηνικός πόλεμος μπορεί να εξακολουθεί να μαίνεται και  να δημιουργεί νέα θύματα.
                   Από την Ατλαντίδα στο Σήμερα
          Πολλοί μάλιστα είναι πεποισμένοι πως αυτή η τεχνολογία υπήρχε και στην αρχαία Ατλαντίδα και πως στην παρούσα εποχή ενσαρκώνονται πολλοί άνθρωποι που ζούσαν σε προηγούμενη ζωή στη βυθισμένη ήπειρο η οποία καταστράφηκε –σύμφωνα με μια άποψη- από τη λανθασμένη χρήση της γνώσης και της τεχνολογίας. Όπως η ατομική ενέργεια. Οι μαζικές ενσαρκώσεις είναι επειδή έχουν δημιουργηθεί και πάλι οι αντίστοιχες συνθήκες και εκείνοι που τότε διάλεξαν λάθος, και έκαναν επιλογή καταστροφής, να έχουν τώρα την ευκαιρία να διαλέξουν και πάλι, αυτή τη φορά πιο σοφά.

Της Ιουλίας Πιτσούλη

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

ΦΑΕΘΩΝ Ο...ΑΣΤΡΟΝΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ

Posted: 09 Jan 2013 11:57 AM PST


Πολλές αναφορές σε Αρχαία κείμενα παραπέμπουν σε τομείς που έχουν να κάνουν με υψηλή τεχνολογία. Στον χώρο μιας τεχνολογίας αν όχι πολύ υψηλότερης από την σημερινή, τουλάχιστον ισάξιά της. Έτσι βλέπουμε τον θρυλικό Άργο να κατασκευάζει από το ιερό ξύλο που του έδωσε η Αθηνά την Αργώ, το πλοίο των Αργοναυτών, το οποίο είχε την ιδιότητα να μιλά, αλλά και να πετά!!! Ακόμη βλέπουμε τον Υπερβόρειο Άβαρη να ίπταται πάνω σε ένα "βέλος" που του είχε χαρίσει ο Απόλλων, και να επισκέπτεται διάφορα σημεία της γης με σκοπό την ίαση ασθενών. Τον Τριπτόλεμο να διαδίδει την σπορά με το φλεγόμενο άρμα που επί τούτου είχε κατασκευάσει η θεά Δήμητρα και είχε δώσει στον Ελευσίνιο βασιλόπαιδα.

Άπειρες οι αναφορές σε παρόμοια γεγονότα πτητικών μηχανών υπάρχουν στην πλούσια Ελληνική Μυθολογία. Αναφορές που έχουν οδηγήσει, διόλου τυχαία βεβαίως, ερευνητές και συγγραφείς να κάνουν λόγο για έναν τεράστια εξελιγμένο πολιτισμό των προγόνων μας της απώτατης Αρχαιότητος, ο οποίος μετά την καταστροφή που υπέστη και με την πάροδο των χιλιετηρίδων πέρασε στην παράδοση σαν θρύλος. Το ίδιο και οι πρωταγωνιστές εκείνων των επιτευγμάτων- κατορθωμάτων, οι ήρωες.
Ο Φαέθων συγκαταλέγεται και αυτός ανάμεσα στο πλήθος των περιπτώσεων των πτητικών φαινομένων της προϊστορίας. Ο θρύλος τον θέλει γιο του Ήλιου, που πήρε το άρμα του πατέρα του με αποτέλεσμα να κατακαύσει την γη. Μπροστά στον κίνδυνο του αφανισμού της ο Δίας τον κατακεραύνωσε .
Αποσυμβολίζοντας τον θρύλο του, πολλοί ερευνητές τον κατατάσσουν στους αστροναύτες της εποχής των Θεών.
« Φαέθων τον του πατρός άρμα ζεύξας, δια το μη δυνατός είναι κατά την του πατρός οδόν ελαύνων, τα επί της γης συνέκαυσε, και αυτός κεραυνωθείς διεφθάρει…» (Πλάτων, Τίμαιος, κεφ. Γ΄ εδαφ. 22, 6).
Ο Νόνος στα «Διονυσιακά» του περιγράφει το γεγονός ( τόμος Β΄ κεφ. 38, στιχ. 410-411), « Ζευς δε πατήρ κατεκρήμνισε ύψιστον αυτοκίλιστον, υπέρ ρόον Ηριδανόν».
Ενώ ο Ιέρων γράφει ότι ο Φαέθων έκαψε σε πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον εχθρών, πολλές περιοχές της γης: « Ο επί Φαέθοντος εμπρησμός εν Αιθιοπία…».
Αλλά για τον εμπρησμό της Αφρικής από τον Φαέθοντα κάνει λόγο και ο Οβίδιος.
Ο Νόνος ακόμη στα «Διονυσιακά» του αναφέρει πως ο Φαέθων είναι εκείνος που πέταξε από τον Βόρειο πόλο στον Νότιο και από τον Βόρειο πόλο στην Αμερική. Επί λέξει λέει:
« … Παλινόσταιω δε πορείη εις Νότον εκ Βορρεάο, λοιπόν πόλον εις πόλον έστη… Εκ δε Κυθήρων έτραπε άρμα εις χθόνα Κύπρου…»
«… Φαέθων δε πόλον δινωτόν εάσας, εις Δύσιν έτραπε δίφρον…»
«… Εις Πάφον ουρανόθεν συν Κλημένη Φαέθοντα, συν ενδυμίωνι Σελήνη…»
«… Ζευς δε πατήρ, Φαέθοντα κατεστήριξεν Ολύμπω , Ηνίοχον επώνυμον…»
Ο Φαέθων λοιπόν κατά τον Νόνο φαίνεται να πετά από τον Βόρειο στον Νότιο πόλο, από τα Κύθηρα στην Κύπρο, και από το Βαλμπέκ του Λιβάνου προς την Πάφο της Κύπρου. Λόγω των μεγάλων του άθλων ο τότε κόσμος τον κατατάσσει στους ισόθεους άνδρες και συγκαταλέγεται στο Πάνθεο των Ολυμπίων Θεών ως Ηνίοχος του Διαστήματος.


ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ


ΠΗΓΗ

ΠΗΓΗ

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟ ΕΝΑΤΟ ΚΥΜΑ

Το Βατικανό προωθεί έναν "ψεύτικο" Ιησού

Posted: 09 Jan 2013 11:43 AM PST

 
Η «Κοινωνία του Ιησού»: ιδρύθηκε στις 15 Αυγούστου 1534. Ιδρυτής ήταν ο Ιγνάτιος της Loyola (γεννημένος στο Íñigo López de Loyola), ένας Ισπανός βασκικής καταγωγής, και έξι άλλοι φοιτητές στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού.

Ως μέρος των υπηρεσιών τους για την Ρωμαϊκή Εκκλησία, οι Ιησουίτες ενθάρρυναν τους ανθρώπους να συνεχίσουν την υπακοή τους στην Αγία Γραφή, όπως έχει ερμηνευθεί από το καθολικό δόγμα. Ο Ιγνάτιος είναι γνωστό ότι έχει γράψει: ".. θα πιστεψω ότι το λευκό που βλέπω είναι μαύρο εάν η ιεραρχική εκκλησία το καθορίσει έτσι».
 
Τα σχολεία των Ιησουίτων έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη νίκη επιστροφής στον καθολικισμό σε μια σειρά από ευρωπαϊκές χώρες που για ένα διάστημα ήταν κυρίως προτεστάντες, κυρίως στην Πολωνία και τη Λιθουανία.

Σήμερα, τα κολέγια και τα πανεπιστήμια των Ιησουιτών βρίσκονται σε πάνω από εκατό χώρες σε όλο τον κόσμο.

Το σπίτι της οικογένειας του Ιγνάτιου του Λογιόλα δεν υπάρχει πια.

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει χτίσει μια εκκλησία στην περιοχή, στην πόλη του Azkoitia στην επαρχία της Gipuzkoa στην περιοχή των Βάσκων της Ισπανίας.

Ο πιο ισχυρός άνθρωπος στο εσωτερικό του Βατικανού δεν είναι ένας, αλλά ο Μαύρος Πάπας (όπως είναι γνωστός στην Ρωμαιοκαθολικό ειδωλολατρικό σύστημα ), ανώτερος ο γενικός του Τάγματος των Ιησουιτών, Fr. Adolfo Nicolas.
 
Αλλαγή του Μαύρου Πάπα. Fr. Nicolás που υποδέχεται τον Fr. Kolvenbach.
 
Το Santuario του Loyola De στη Χώρα των Βάσκων, στην Ισπανία.

Το καταστατικό της Κοινωνίας του Ιησού εκθέτει μια παπική εντολή που δεν έχει τη διάδοση του Ευαγγελίου ως κύριο στόχο τους. Ας διαβάσουμε από το κεφάλαιο.
 
129/2. Η γενική κοινότητα 34 ενθαρρύνει όλους τους Ιησουίτες να προχωρήσουμε πέρα από τις προκαταλήψεις, είτε πρόκειται για ιστορικά, πολιτιστικά, κοινωνικά ή θεολογικά, προκειμένου να συνεργαστούμε πλήρως με όλους τους άνδρες και τις γυναίκες της καλής θέλησης για την προώθηση της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της αρμονίας, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σεβασμό της δημιουργίας του Θεού. Αυτό πρέπει να γίνει κυρίως μέσω του διαλόγου με εκείνους που εμπνέονται από τη θρησκευτική υποχρέωση, ή που μοιράζονται μια αίσθηση υπερβατικότητας που τους ανοίγει σε οικουμενικές αξίες.

Ότι οι ειδωλολάτρες και οι χριστιανοί μοιράζονται "οικουμενικές αξίες" είναι ένα μεγάλο ψέμα. Ολόκληρος ο σκοπός του εν λόγω ψεύδους είναι να αποτρέψει τον άνθρωπο από την μετάνοια, και να μην στρέφονται προς το ζώντα Θεό. Δεν υπάρχει απολύτως κανένα μήνυμα από τους Ιησουίτες σε σχέση με τον Ιησού που είναι ο μόνος τρόπος για τον Ουρανό, και χωρίς πίστη σ 'Αυτόν όλοι οι άνθρωποι θα πεθάνουν μέσα στις αμαρτίες τους και θα χαθούν.
 

Όταν ο Ιησουΐτης διέταξε να "συνεργαστεί πλήρως με όλους τους άνδρες και τις γυναίκες της καλής θέλησης για την προώθηση της ειρήνης", το Βατικανό προετοίμαζε το έδαφος για τη μια παγκόσμια θρησκεία και τον τελικό αντίΧριστο.
 
 

About the Author

Posted by Αρμαγεδώνας Έλευσις on 11:37 μ.μ.. Filed under . You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0. Feel free to leave a response

By Αρμαγεδώνας Έλευσις on 11:37 μ.μ.. Filed under . Follow any responses to the RSS 2.0. Leave a response

0 σχόλια for "Αποκαλυψη Το Ενατο Κυμα"

Leave a reply

Armageddon

... Ελπίζουμε να σας αρέσει το θέμα και να το αναπαράγετε με οποιονδήποτε τρόπο:

...αναμένουμε τα σχόλιά σας!

Αν θέλετε πατήστε Χ για να διώξετε το πλαίσιο.

blog comments powered by Disqus

+/-LiVe:Facebook Tips


Profile

Καλώς μας ήρθες......

Τοιχος

Online Friend


Go Large!

    Blog Archive